Waarom je nooit moet vergeten te zingen

Als er een pil zou bestaan die dezelfde positieve effecten heeft als zingen zou iedereen eraan verslaafd zijn. Van zingen word je blij, het herstelt de verbinding met jezelf en de wereld om je heen en maakt je vrij. De roep om te zingen komt van diep van binnen. Wie er gehoor aan geeft heeft een kans zichzelf te bevrijden van negativiteit, duisternis en een overactief denken.

De tranen stroomden over mijn wangen de eerste keer dat ik het gedicht caged bird van Maya Angelou las. Tranen van ontroering en herkenning:  “His wings are clipped and his feet are tied so he opens his throat to sing’.

But a bird that stalks

down his narrow cage

can seldom see through

his bars of rage

his wings are clipped and   

his feet are tied

so he opens his throat to sing.

De gekooide vogel. Jarenlang heb ik mij zo gevoeld. Toen ik 16 was hadden een wereld vol disfunctionele volwassenen en jarenlange pesterijen van leeftijdsgenootjes diepe wonden in mijn ziel achtergelaten. Ik voelde mij onderaan de pikorde staan en was ervan overtuigd dat er iets heel erg mis met mij was. Ik probeerde zo onzichtbaar mogelijk door het leven te laveren. Altijd bang om op te vallen en nageroepen of uitgelachen te worden. Om geraakt te worden door de giftige pijlen van kritische woorden of minachtende blikken. Er was één ding dat mij uit de kramp van het dagelijks leven kon halen. Waarin mijn mind die als een sonar de omgeving continu afscande op gevaar tot rust kon komen. En waar ik het contact met mijn bron kon ervaren: zingen.

13509101_10206455121371205_7693688849620633734_n

De gekooide vogel toen ik 16 was

Onderzoekers hebben aangetoond dat zingen het dopamineniveau in de hersenen verhoogt. Dopamine is een genotsstofje dat je een plezierig gevoel geeft. Van zingen word je blij. Bovendien switch je als je zingt van je linkerhersenhelft naar je rechterhersenhelft. In je linkerhersenhelft zit je analytische (en kritische) denken; in je rechterhersenhelft zit je gevoel van verbinding, van het één zijn met een groter geheel. Het is dan ook heel logisch dat zingen in elke religie een prominente plaats inneemt. Denk aan psalmen, gospels of mantra’s. God of je bron, of hoe je het ook wilt noemen, vind je namelijk niet in je linkerhersenhelft, wel in je rechterhersenhelft.

Maar zingen doet meer: het werkt angstremmend, kan je opbeuren als je verdrietig bent en het kan je empoweren wanneer je je zwak voelt. Er zijn heel veel mooie popsongs waarmee je jezelf naar een andere state of mind kunt zingen. Die je kunnen helpen bij het verwerken van emoties.  Zoveel mooie eigenschappen van iets wat je zelf kunt doen, zingen. Een pil die zoveel positieve effecten heeft zal de farmaceutische industrie nooit uitvinden. En als ze dat wel zou doen zou iedereen eraan verslaafd zijn.

Zingen, het opent de deur van je hart en van je kooi. Adele, Kelly Clarkson en Ed Sheeran: ze hebben zich allemaal een weg uit de ellende gezongen.

The caged bird sings   

with a fearful trill   

of things unknown   

but longed for still   

and his tune is heard   

on the distant hill   

for the caged bird   

sings of freedom.

Gekooide vogels. Als ik kijk naar mijn zangleerlingen, naar de spanning in hun lichaam, de starheid in bewegen en de ademhaling herken ik in velen van hen een gekooide vogel. Om de stem te bevrijden en het volledige potentieel daarvan tot ontwikkeling te brengen moet een vogel zijn kooi durven verlaten. Zodat de fearfull trill langzaam ruimte kan maken voor het eigen geluid dat opwelt vanuit de diepste diepten van je wezen. Wie op les gaat heeft een net iets grotere hang naar vrijheid en zelfexpressie dan de angst groot is. Als je zingt worden de tralies van de kooi langzaamaan steeds poreuzer. Kan het zonlicht steeds verder doordringen. En brokkelt de kooi stapje voor stapje steeds verder af. Het laat je een vleugje ervaren van vrijheid die als een briesje langs je wangen strijkt. En doet het verlangen naar meer groeien. Tot de vogel vol vertrouwen door het luchtruim scheert en de wereld ziet als zijn podium. Niet bang om te zingen zoals het gebekt is en zijn eigen lied ten gehore te brengen.

A free bird leaps

on the back of the wind   

and floats downstream   

till the current ends

and dips his wing

in the orange sun rays

and dares to claim the sky.

Vlieguren maken daar draait het om. Dus zing als je niet lekker in je velt zit. Als het leven even tegen zit. Zing als je angstig bent. Zing als je het idee hebt dat je een te grote to-do-list hebt. Zing als je pijn hebt. Zing als de duisternis je overvalt. Zing als je wanhopig bent en geen uitweg ziet. Als je zingt verschaf je je ziel een opening om je binnenwereld te verlichten. En je te hulp te schieten met inspiratie, ingevingen en juiste gedachten. Je innerlijke apotheek zal je ondersteunen met de aanmaak van fijne stofjes. Dus wat er ook gebeurt: zing!

Vandaag is het een dag om gewoon te zingen. Hoe het ook uitpakt – doe de dingen er ook uitzien momenteel of hoe zwaarmoedig je ego ook mag zijn – zing gewoon! Zingen activeert jouw spirit in je lichaam en laat haar van daaruit naar buiten weerklinken. Hoe meer je zingt, des te meer komt je spirit tevoorschijn en laat ze haar magie horen.  Zing gewoon de hele dag door. Zorg ervoor dat je ego jouw lied niet doet verstommen. Wanneer je zingt wek je de engelen en haal je hen jouw leven binnen. Als je in een lied je stem verheft, geef je je over aan de ziel. Je opent je hart – en ook dat van anderen. Schenk geen aandacht aan of je wel of niet zuiver zingt. Een zingend hart is een gelukkig hart – en ene helend hart. De wereld heeft vandaag je lied nodig”. Sonia Choquette

 

Fragmenten uit A caged bird  – Mary Angelou

Advertenties

Giftige communicatie

Giftige communicatie is communiceren op een manier die een relatie schade doet, vaak op een hele subtiele manier. Giftige communicatiemethoden zijn de ander foutmaken, gelijk willen hebben, diskwalificeren, jezelf rechtvaardigen en non-verbale gifpijlen afvuren. Giftige communicatie is als een sluipgif: de relationele atmosfeer wordt steeds toxischer en de afstand tussen jou en de ander steeds groter. Giftige communicatie kent geen winnaars alleen verliezers. Het gaat ten koste van intimiteit, geluk, creativiteit en zelfexpressie. Maar er is ook een way-out. Zelfs de meest toxische atmosfeer kan gezuiverd worden en voor dood achtergelaten relaties kunnen weer opbloeien als het gif uit de communicatie wordt gehaald

“Ieder probleem is een communicatieprobleem’ zei Hein Heijen, psycholoog en o.a. oprichter van de Academie voor gedragskennis tijdens de les. Dat was in 2001. Ik vond dat toen een nogal grote uitspraak. Twee echtscheidingen en twee kinderen die de middelbare school hebben doorlopen verder weet ik dat hij gelijk heeft.  Ik heb relaties op de klippen zien lopen van mensen die een perfecte match waren. De spanning in leuke gezinnen zo hoog op zien lopen dat het relationeel een puinhoop werd toen de kinderen pubers werden. Waardevolle vriendschappen na jaren stuk zien lopen. En mensen met de beste intenties en honger naar contact eenzaam zien eindigen. In al deze situaties was communicatie het keywoord, of beter gezegd giftige communicatie.

Giftige communicatie

Wat is giftige communicatie? Giftige communicatie is communiceren op een manier die de relatie schade doet, vaak op een hele subtiele manier. Het is een soort van sluipgif: het zorgt ervoor dat de relationele atmosfeer langzaam vergiftigt, steeds negatiever wordt. Iedereen weet dat woorden pijn kunnen doen. Als iemand je openlijk voor klootzak uitscheldt of bij de minste of geringste onbenulligheid een woedeaanval krijgt, dan is het heel helder dat dat de relatie ondermijnt. Giftige communicatie daarentegen is dusdanig subtiel, dat veel mensen niet eens in de gaten hebben dat er sprake is van giftige communicatie. Voor velen is het een normale manier van communiceren en ze hebben er geen notie van dat ze daarmee hun eigen relaties en geluk ondermijnen.

5 manieren van giftig communiceren

1. De ander foutmaken

De ander foutmaken kan op vele manieren. .Je kunt met grote ogen en een verbaasde toon in je stem tegen de ander zeggen: ‘Dat valt me echt heel erg tegen van je, hoe heb je dat nou kunnen doen?.’ Of met een verwijtende toon ‘Waarom heb je dat nog niet gedaan, ik had je wel hoger ingeschat.’ Je kunt iemand voor lul zetten op een feestje door een fout zogenaamd met een grapje groot uit te meten in gezelschap.  Of een zeer oncharmante foto van je vriendin op facebook zetten. Zogenaamd lollig bedoelt, maar de ander schaamt zich rot.

De ander foutmaken is een hele subtiele manier van manipulatie. Het doel is te zorgen dat de ander zich schuldig voelt, schaamt of zich heel klein voelt. Op korte termijn werkt het misschien prima om je punt te maken of je zin te krijgen, maar op langere termijn werkt het ondermijnend.  Een primaire fysieke reactie op foutmaken is verkramping. Ongeluk voelt als een verkramping, geluk daarentegen als een expansie. Als iemand je vaak genoeg laat verkrampen dan ga je contact met de ander associëren met je niet prettig voelen, met ongelukkig zijn.   Niemand wil lang in de buurt zijn van iemand die je continue laat verkrampen, die je het gevoel geeft dat je een oen bent die het nooit goed genoeg kan doen. Je kunt er een schildje tegen opbouwen of denktrucjes aanleren om jezelf snel uit de verkramping te krijgen, de ander ontlopen of het gevecht aangaan. Maar uiteindelijk is er maar één grote verliezer: de intimiteit. De ander foutmaken schept afstand. Je wilt jezelf kunnen zijn bij de ander en fouten maken hoort daarbij.

2, Diskwalificeren

De ander diskwalificeren is een hele effectieve methode om de ander buitenspel te zetten. Je hoeft wat iemand denkt of voelt niet serieus te nemen als je hem bestempelt als te jong, te onervaren, te dom. Er zijn 1001 redenen om iemand te diskwalificeren. Van haarkleur, IQ en sexe tot aan geloof en ras. In het dagelijks leven diskwalificeren we elkaar massaal. Degene die diskwalificeert plaatst zichzelf boven de ander. Diskwalificeren is een prima manier om de communicatiedeur voor iemands neus dicht te gooien. Om niks te hoeven met de kritiek of de zorg van de ander. Het maakt je een soort van onaantastbaar. Degene die gediskwalificeerd wordt voelt zich daarentegen niet gehoord en/of niet serieus genomen. Gelijkwaardigheid en elkaar serieus nemen zijn belangrijke voorwaarden voor een goede communicatie.

Diskwalificeren kan heel subtiel. Ik had een vriendin die 5 jaar ouder was dan ik. Ik keek dan ook altijd een beetje tegen haar op. Toen deze vriendin zelfdestructief gedrag begon te vertonen en ik dat heel voorzichtig ter sprake probeerde te brengen, kreeg ik van haar standaard te horen dat ik het niet goed zag, maar dat ik daar natuurlijk niks aan kon doen omdat ik een stuk jonger was en nog niet zoveel levenservaring had.  Einde discussie. Het voelde heel neerbuigend als ze zo tegen mij sprak. Uiteindelijk heeft deze vriendschap niet standgehouden omdat het gevoel van gelijkwaardigheid en openheid iedere keer dat ik gediskwalificeerd werd verder afbrokkelde.

3. Jezelf rechtvaardigen

Stel je maakt een fout. Je bent erg gestrest en let daardoor niet helemaal goed op als je de was doet. En je ziet niet dat je je partners dure witte lievelingsbroek in de wasmachine doet terwijl er nog een rood shirt in de trommel ligt. Waardoor de broek barbieroze uit de was komt. Het lijkt heel logisch om dan tegen je partner te zeggen dat je niet goed hebt opgelet en dat het je spijt. Maar niet zelden is dat niet wat er gebeurt. Als je partner na het ontdekken van de barbieroze broek met rollende ogen en sisgeluiden op je afkomt en je in een tirade ontzettend foutmaakt, heb je grote kans dat je jezelf gaat verdedigen en dus rechtvaardigen. Bijvoorbeeld door de je partner te verwijten dat je het zo druk hebt omdat je te hard moet werken voor die nieuwe f@#King auto die hij zo graag wilt. En dat je daardoor te overspannen bent om goed op te letten.

Maar ook als de ander niet de aanval inzet kan het zijn dat je jezelf rechtvaardigt en je je schuld niet helemaal neemt. Omdat er niks zo oncomfortabel is als een gevoel van schuld of schaamte: dat gevoel willen we koste wat het kost uit de weg gaan.

Fouten maken is niet erg. Wel is het belangrijk dat een fout erkent wordt eventueel met een bijbehorende sorry. Geen verhalen eromheen. Niet jezelf rechtvaardigen of de schuld deels in een ander zijn schoenen schuiven om gezichtsverlies te verminderen.  Door te erkennen maak je het compleet en kan de kwestie uit het relatieveld. Maar als  je je fout rechtvaardigt en niet volledig toe-eigent, dan blijft het als een open file op de computer in het relatieveld aanwezig. En dan kan het zijn dat je partner je na 10 jaar in een ruzie nog steeds met de barbierozebroek om de oren slaat. Niet genomen fouten blijven als negatieve energie in het relatieveld rondhangen.

4. Gelijk hebben

Je kent ze wel, mensen die hoe dan ook hun gelijk willen halen. En je het liefst nog even inwrijven hoe gelijk ze wel niet hebben (ofwel, hoe ongelijk jij hebt). Als het gelijk over duidelijk verifieerbare zaken gaat zoals de uitslag van een voetbalwedstrijd of de prijs van wasmiddel bij de Albert Hein, is het meestal niet zo een punt als de één gelijk heeft en de ander dus ongelijk. Het wordt pas een probleem als het over moeilijker te checken zaken gaat zoals wanneer twee verschillende waarheden op elkaar botsen.  Bijvoorbeeld als je ruzie krijgt over wie wanneer wat zei en de ander daar een andere versie van heeft. Of als het gaat om een afspraak die door beiden anders is geïnterpreteerd.

Als je hier uren over gaat discuzeuren, dan komt er waarschijnlijk een winnaar uit de bus. Meestal is dat degene die het beste kan argumenteren en de ander verbaal verslaat in de ring. Maar als er een winnaar is, moet er ook een verliezer zijn. En dat is precies het probleem. Want niet alleen blijft de verliezer in zijn hart soms toch overtuigt van zijn eigen gelijk, de kans dat het verlies gepaard gaat met boosheid, wrok, verdriet of zich niet gehoord voelen is levensgroot aanwezig. En dat schept afstand. Waardoor de winnaar uiteindelijk toch een beetje verliezer wordt. Je hebt je gelijk gekregen, maar je bent een stuk intimiteit en liefde kwijtgeraakt.

Discuzeuren om gelijk in moeilijk te verifiëren zaken kan de atmosfeer in een relatie behoorlijk vergiftigen. Niet alleen kan het de gemoederen behoorlijk verhitten, ook doe je er vaak nog een schepje bovenop om je punt te maken. Waarbij er niet zelden in het heetst van de strijd kwetsende dingen uit je mond rollen.

Het is goed om te weten dat er nog een andere optie is dan gelijk hebben. Als je merkt dat een discussie niet leidt tot meer helderheid en het klaren van de lucht, maar de verwarring en puinzooi alleen maar toenemen, kun je ook met elkaar afspreken to agree to disagree. Dat is een mooie afspraak om het strijdtoneel samen te kunnen verlaten en je relatieveld niet verder te vervuilen met oeverloze discussies.

Er is ook nog een andere optie. Je kent vast wel de uitspraak, wil je je geluk of je gelijk. De meest krachtige zin ooit in het kader van het laten werken van relaties hoorde ik tijdens het Landmark ForumYou have to give up your right to be right even when your right. Je moet je recht om gelijk te hebben op kunnen geven, zelfs als je gelijk hebt.  Hoe krachtig deze zin is, daar kom je pas achter als je het toe gaat passen. Het gaat over kunnen buigen voor de situatie, kunnen loslaten, je verlies kunnen nemen, zelfs als het onredelijk is. Omdat je de relatie met de ander belangrijker vindt dan verbeter vechten om eer, principekwesties, geld of spullen.

5. Nonverbale gifpijlen

Een diepe zucht, rollende ogen, een tssss of een klak met de tong. Het zijn hele effectieve manieren om op een non-verbale manier een gifpijl op de ander af te sturen door blijk te geven van je ergernis of erger nog, walging. Of even onderdrukt proesten om te laten zien dat je iets belachelijk vindt.

Voor veel mensen behoren deze non-verbale gifpijlen bij hun dagelijkse manier van communiceren. Ze snappen niet dat een ander zich hierdoor gekwetst of afgewezen kan voelen en vinden dat de ander zich maar een beetje moet ‘harden’. Maar juist dat harden is iets wat averechts werkt als het gaat om intimiteit. Liefde gedijt in een open, zachte atmosfeer.

Het kostenplaatje

Waarom is het zo belangrijk om giftige communicatie te tackelen? Omdat er alleen maar verliezers zijn.  Zeker, het levert iets op: je krijgt je gelijk, voorkomt gezichtsverlies en krijgt misschien voor elkaar dat  de ander binnen jouw denkkaders gaat leven en gewenst(er) gedrag gaat vertonen. Maar op lange termijn vergiftigt het de relationele atmosfeer en schept het afstand. Stel dat jij degene bent die giftig communiceert. Hoe goed je intenties ook zijn, hoe veel je ook voor de ander doet en over hebt, uiteindelijk verlies je steeds meer terrein in het leven van de ander. Uit angst voor een gif-injectie gaat de ander steeds meer op zijn tenen lopen. Hij laat waarschijnlijk niet meer het achterste puntje van zijn tong zien uit angst gekwetst te worden. Contact met jou kan steeds meer gaan voelen als een energydrain. Vroeg of laat gaat de ander je ontlopen of zich tegen je verzetten en niet zelden worden banden op een laag pitje gezet of zelfs verbroken. Giftige communicatie gaat ten koste van intimiteit, geluk, creativiteit en zelfexpressie.

Geweldloos communiceren

Misschien ken je iemand in je omgeving die giftig communiceert of ben jij degene die dat doet. Weten dat je het doet is stap één. Maar door te weten hoe het niet moet, weet je nog niet automatisch hoe het wel moet. Als de ander in jouw ogen een fout maakt, hoe breng je het dan ter sprake zonder  de ander fout te maken en zonder zuchtend geïrriteerd met je ogen te rollen?  Marshall B. Rosenberg heeft daar met zijn methode Geweldloze communicatie een antwoord op.  Hij geeft kant en klare tips hoe je geweldloos kunt communiceren.  Een andere methode is de Gordonmethode, die vooral heel effectief is bij verstoorde ouder-kindrelaties.

Zelfs de meest toxische atmosfeer kan gezuiverd worden en voor dood achtergelaten relaties kunnen weer opbloeien als het gif uit de communicatie wordt gehaald.  Als je leert hoe je geweldloos en respectvol met elkaar kunt communiceren.

 

Credits: met dank aan het Landmark forum

Verlos jezelf van een overactieve mind

Een mind die van de hak op de tak springt, de aandacht over meerdere activiteiten verdeelt en continue op zoek is naar prikkels en afleiding. Zoals tientallen keren per dag je mobiel checken, appen tijdens het tv-kijken en surfen op internet en tegelijk een gesprek voeren. Wij westerlingen zijn trots op deze state of mind: we vinden dat we super goed kunnen multi-tasken en roemen ons snelle denken dat altijd als een hond op een bot op allerlei kwesties aan het kluiven is. Zelfs al zitten we stil in een stoel, van binnen wervelt het denken op volle toeren: zelden is er een moment van stilte in onze bovenkamer.

Wat wij zien als een normaal werkende mind is volgens boeddhisten en hindoeïsten juist een zieke, ongezond werkende mind. Een koortsachtige en verstrooide toestand van het denken wordt door Patanjali viksepa genoemd. Patanjali was een Indiase geleerde en filosoof uit de 2e eeuw voor Christus, die aan de wieg stond van yoga.  Een koortsachtig denken is volgens hem de bron van allerlei lijden. Ook veroorzaakt het verkramping en verstijving in het lichaam en heeft het verlies van vitaliteit en gezondheid tot gevolg. Een gezonde mind is stil als een rimpelloos, spiegelend meer. Het springt niet als een slingeraap van de ene gedachte naar de andere, wat voor ons juist de normaalste zaak van de wereld is.

De 5 wervelingen van de geest (vrittis)

Zoals kringen op het wateroppervlak ontstaan als je een steen in het water gooit, zo zorgt iedere gedachte voor een rimpeling in onze denkstof, chitta. Deze wervelingen in het denken, deze rimpelingen op het ‘wateroppervlak’ van het bewustzijn noemt Patanjali vrittis. Je gedachten zijn altijd te labelen als één van de 5 vrittis. De inhoud kan ook een combinatie zijn van verschillende vrittis. Het is interessant om te observeren voor welke vrittis jouw mind een voorkeur heeft.

  1. PRAMANA: zoeken naar bewijs.

De mind is altijd op zoek naar bewijs. Het twijfelt altijd aan alles en is op zoek naar bewijs. Naar of het klopt wat er gezegd, geschreven of geconcludeerd is. Het is altijd aan het argumenteren en discussiëren. Het bewijs kan een directe waarneming zijn: je weet bijvoorbeeld dat je je in Amsterdam bevindt doordat je het bordje ‘Amsterdam’ zag en je water ziet met grachtenpanden. Je kunt ook feiten met elkaar combineren, bijvoorbeeld als je een auto met een deuk erin en zwarte strepen op de witte lak geparkeerd zien staan naast een zwarte lantaarnpaal die duidelijk geramd is. Bewijs wordt ook op internet en in andere geschreven media gezocht.  Het denken heeft de neiging wat op papier of op internet staat voor waar aan te nemen zonder het waarheidsgehalte verder te toetsen.

  1. VIPARYAYA: onjuiste kennis of illusie

De mind heeft de neiging om een eigen verhaal te maken. Stel je ziet mensen met elkaar praten en jouw kant op kijken. Grote kans dat je de conclusie trekt dat het gesprek over jou ging en dat je deze conclusie voor waar aanneemt. Toch hoeft dat niet zo te zijn: er is tenslotte geen enkel bewijs dat jouw conclusie klopt. Pas als je naar de mensen toe gaat en vraagt of ze over jou aan het praten waren en je krijgt een bevestigend antwoord, dan weet je dat het klopt. Maar in de meeste gevallen toetsen we onze eigen conclusies niet: wij denken als snel dat wat wij denken over mensen en situaties klopt. Deze tendens van eigen waarheidsvinding wordt viparyaya ofwel illusie genoemd. Viparyaya begint altijd met een trigger in de buitenwereld die vervolgens tot processen in de binnenwereld leidt met een subjectieve output.

  1. VIKALPA: dromen/fantaseren

De mind heeft een enorme hang naar dagdromen en fantaseren. Er zijn twee soorten fantasieën: prettige fantasieën en onprettige fantasieën. Je zorgen maken en angstige gedachten hebben is niks anders dan een onprettige fantasie.

  1. NIDRA: slaap
  2. SMRTI: geheugen.

De mind heeft de neiging om telkens herinneringen aan voorbije gebeurtenissen op te laten ploppen in het bewustzijn. Het kan bijvoorbeeld zijn dat een wit hondje de herinnering oproept dat je vroeger met je oma de hond uitliet. Of dat je bij het ruiken van geroosterd vlees een herinnering krijgt van BBQ’en vroeger op de camping.  Ook kunnen herinneringen zonder trigger uit de buitenwereld in je bewustzijn verschijnen.

Geen vrijheid

Als je denken zich in een toestand van viksepa bevindt, ben je er geen meester over maar ben je zijn slaaf.  Op dit level is het onmogelijk aan je eigen programmering te ontsnappen. Je zit helemaal verankert op het wereldse toneel, vastgeklonken in de matrix. Je mind is puur een speelbal van alle informatie die er ooit in ingestopt, bewust of onbewust. De mind registreert namelijk alles: het geheugen (smrti) is één grote taperecorder die alles registreert en opneemt wat je meemaakt, zelf de kleinste details waar je je niet bewust van bent. Dus alles wat je ooit gezien, gehoord, geproefd, gevoeld en geroken is vastgelegd: dit is het materiaal waarmee je ‘computer’, je mind rekent. Het is niet moeilijk te bedenken dat op dit level van denken geen enkele wijsheid, intuitie, creativiteit, hogere kennis of dieper weten te vinden is.

Als de wervelingen van de geest tot bedaren komen en de mind wordt als een rimpelloos spiegelend meer, wordt de bandbreedte van je mind groter: je neemt meer waar en er is ruimte voor intuitie, creativiteit en wijsheid. Zolang je innerlijke ruimte echter wordt gevuld en beheerst door de automatische stroom gedachten ben je niet vrij.

Poortwachter

Hoe kom je nu uit deze koortsachtige toestand van denken? Eénpuntigheid van denken is volgens Patanjali de remedie. Eenpuntigheid is het tegenovergestelde van de slingeraap-status quo: in plaats van een versnipperde aandacht richt je je aandacht op één punt. Dat kan een geluid zijn, een voorwerp, een mantra, maar ook gewoon je aandacht laten rusten in het hier-en-nu.

Van slingeraap naar eenpuntigheid begint met poortwachter zijn van je gedachten. Bewaak de inhoud van je bewustzijn. Zodra je merkt dat je een gedachte hebt, stap dan uit de inhoud door de gedachte te labelen als één van de vrittis. Breng je aandacht vervolgens weer terug naar het hier-en-nu ofwel de observatormodus,  wat een gedachtenloze toestand is.

Deze simpele techniek werk super effectief. Gedachten zijn namelijk een soort van draaikolken of zwarte gaten die je aandacht kapen: je wordt erin opgezogen zoals een sok in een stofzuigerslang. Door een gedachte te denken laad je hem op met energie en maak je hem krachtiger. Op het moment dat je een gedachte labelt, stap je uit de inhoud ervan. Je stopt ook met het opladen van een gedachte. Hoe vaker je een gedachte denkt en hoe langer je een gedachte denkt, hoe krachtiger deze gedachtevorm wordt. En hoe meer deze gedachtevorm aanwezig is in je energieveld, klaar om je aandacht te kapen. En hoe moeilijker het wordt om de gedachte los te laten.

Afbeeldingsresultaat voor thought forms whirlpools

Je verzetten tegen gedachten werkt averechts.  Als je een gedachte wegduwt of probeert te blokken voeg je er juist energie aan toe. Iets labelen als negatief zorgt voor een gevoel van afstoting, wat een krachtige energie is waarmee je de gedachte juist oplaadt. Het liefdevol ontvangen van iedere gedachten, uit de inhoud stappen door te labelen en vervolgens je aandacht weer naar het hier en nu terugbrengen is de beste remedie.

Wat levert het je op?

Wat levert het poortwachter zijn van je gedachten je op?

☆Als je uit de inhoud van gedachten blijft, zullen gedachtenvormen vanzelf ontladen en uiteindelijk door gebrek aan aandacht en energie uit elkaar vallen. Alles wat aandacht krijgt groeit, en alles wat geen aandacht krijgt zal verdwijnen. Langzaamaan zal je minder gedachten krijgen en zullen gedachten minder lang en minder storend aanwezig zijn in je bewustzijn. Het zal steeds stiller van binnen worden.

☆Als alle modificaties van het denken stilgezet worden, dan kom je in contact met je zelf. Alles wat door ons hoofd spookt aan gedachten en alle stemmetjes in ons hoofd hebben niks met ons zelf te maken: het is enkel je programmering. ‘Just neurons firing.

☆Als er rust en ruimte komt en je mind niet continue als een slingeraap van de ene gedachte naar de andere springt, ontstaat de mogelijkheid om voorbij je programmering te komen. Als je denkt wat je altijd hebt gedacht, zul je je voelen zoals je je altijd hebt gevoeld, zul je doen wat je altijd hebt gedaan en zul krijgen wat je altijd hebt gekregen. Door je gedachten te labelen en weer terug te keren naar het hier en nu ontstaat er ruimte. In deze ruimte kun je je bewust worden van de gektes van je eigen mind en programmering.  Je zal daardoor anders gaan reageren en iets anders creëren. Ook loslaten wordt makkelijker.

☆De biochemische fabriek van je lichaam kan tot rust komen. Want alle fantasieën, illusies, herinneringen en het zoeken naar bewijs laten de chemische fabriek van je lichaam overuren maken. Door met je gedachten matchende stofjes aan te maken waardoor je je blij, verdrietig, boos of juist angstig voelt. Je binnenwereld zal rustiger en stabieler worden als je niet meer telkens opgezweept of overspoeld door een stroom verlammende, verkrampende of juist activerende energie in gang gezet door gedachten.  Het zal je ook een betere gezondheid opleveren: aan een verkrampt en verstijft lichaam, ligt een verkrampt en verstijft denken ten grondslag. Het is ook niet vreemd dat zoveel mensen met een burn-out kampen: zittend op een stoel kun je met je mind je biochemie behoorlijk ophitsen en uitputten.

☆Je meditatie zal verdiepen. Als je minder gedachten hebt en je biochemie rustiger is, heb je minder tot rust te brengen voor je in een diepe meditatieve stilte kunt zakken.

☆En last but not least: als je je eigen mind niet meer serieus neemt, zul je die van een ander al helemaal niet meer serieus nemen. Wat een vrijheid als je niet meer bezig hoeft te zijn met wat anderen van je denken. Of sterker nog: met wat je van jezelf vindt. Meningen zijn absoluut niet meer boeiend: het zijn enkel ‘neurons firing’.

Afbeeldingsresultaat voor neurons firing

 

 

Geluk is je geboorterecht

Twintig jaar geleden schreef ik een tekst toen mijn leven er niet rooskleurig uit zag. Deze week vond ik de tekst terug en was verbaasd: twintig jaar later lijkt de inhoud van deze tekst mijn leven als een onzichtbare hand gestuurd te hebben. 

Als ik het heb over geluk krijg ik wel eens de opmerking ‘Jij hebt makkelijk praten’. Geluk lijkt mij toe te lachen: ik ben gelukkig getrouwd, was ooit een succesvolle zangeres was met een top-40 hit en heb nu een goedlopende zangpraktijk.

Maar dat was niet altijd zo. Onderstaande tekst heb ik geschreven vijf dagen na mijn 28-ste verjaardag. Ik was een alleenstaande bijstandsmoeder met een zoontje van een half jaar. Ik bevond mij in een uitzichtloze situatie en de toekomst was hoogst onzeker.  In de ogen van velen was ik een nobody: ik had in mijn eentje een kind op de wereld gezet en teerde op de zak van de maatschappij.

Dat ik gestudeerd had, talenten had en vooral veel liefde in mijn hart leek weinigen te interesseren: als je geen duidelijke waarde toevoegt in deze maatschappij voel je je al snel waardeloos. Maar met wat voor een vooroordelen ik ook geconfronteerd werd, ik wist diep van binnen dat het anders zat. Zowel voor mijn zoontje als voor mijzelf schreef ik daarom deze tekst.

Jij bent een mooi en uniek wezen

gewoon omdat je bestaat

Je bent het waard om van gehouden te worden

ongeacht wat je denkt of doet, slaagt of faalt

maar gewoon omdat jij jij bent, een kind van de zon, drager van licht

Geluk is niet een onbereikbaar iets of een voorrecht

het is je natuurlijke staat, je geboorterecht

Als nare dingen op je pad komen, hoe onbegrijpelijk en wreed ze ook lijken

bedenk dan dat het mogelijkheden zijn om te groeien en van te leren

laat die ervaringen je niet tot last zijn, maar draag ze mee als bagage

Als angst je in de greep houdt

bedenk dan dat het enige wat je met angst voorkomt

je eigen geluk en groei is

want een mens die geen risico’s durft te nemen

en die niet durft te falen

zal nooit een stap verder komen

Het leven is niet iets dat je overkomt

maar een stuk waarvan je zelf de regie in handen hebt

de enige die ervoor kan zorgen dat je gelukkig wordt

en dat andere je met respect behandelen ben je zelf

Alleen als je van jezelf houdt en jezelf neemt zoals je bent

zullen anderen dat ook doen

Een mens die van zichzelf houdt zorgt goed voor zichzelf

want als je echt van jezelf houd, hou je van je lichaam

en maak je het niet kapot met alcohol, drugs of slechte voeding

Het is de tempel van de ziel

een aardse manifestatie van God

en je wilt toch niet dat Hij in een vuilnisbelt moet wonen?

Luister naar de stem van je hart

ook jij krijgt de innerlijke leiding

om te worden wie je bent en de mogelijkheden te ontplooien die je bij je geboorte hebt meegekregen

en je natuurlijke staat van geluk te beleven

Bevrijd jezelf van de stoorzenders die je beletten jouw innerlijke stem te horen

zoals haat, negatieve mensen, laag zelfbeeld, slechte ervaringen, opvoeding, zelfverwijt

en ook jij zal naar buiten uitstralen wat je bent: een mooi en uniek wezen.

 

Judith Jobse, 24 – 02- 1998

Bovenstaande tekst schreef ik vanuit het weten dat onze gedachten de werkelijkheid scheppen. Dat er een geestelijke wet bestaat die maakt dat je wordt waartoe je jezelf de opdracht geeft. Mits je natuurlijk gelooft en vooral ook doorvoelt wat volgens jou de waarheid over jezelf is.

Die wijsheid had ik niet van mijzelf, maar van de in 1981 overleden Dr. Joseph Murphy. Zijn boek ‘De weg naar een rijker leven’ trok mijn aandacht toen ik in 1997 door de bibliotheek liep. Hoogzwanger, met een gebroken hart en met amper voldoende middelen om de uitzet voor mijn baby bij elkaar te sprokkelen. De titel had een enorme aantrekkingskracht op mij: een rijker leven, ja graag. Want mijn leven was op dat moment absoluut niet wat ik voor mijzelf in gedachten had gehad, waarover ik gedroomd had. En de baby in mijn buik gunde ik meer dan een leven op bijstandsniveau in een klein tweekamerflatje….

De-weg-naar-een-rijker-leven

Lang voor The Secret een hit werd en Willem de Ridder met zijn handboek Spiegelogie kwam (allebei zeker de moeite waard om te lezen) schreef Joseph Murphy al dat je je eigen lot vormt, kneedt en schept door de manier waarop je denkt. Gedachten zijn in veel gevallen geen onschuldige wolkjes die voorbij drijven zonder een spoor achter te laten. Gedachten hebben wel degelijk impact doordat ze vorm, structuur en substantie hebben, alleen in een andere geestelijke dimensie. In feite zijn ze even concreet als bijvoorbeeld je hand of hart.

Denkbeelden en gedachten worden door middel van herhaling, geloof en hoopvolle verwachting in je onderbewustzijn gegrift. Alles wat je in je onderbewustzijn grift zal gestalte krijgen in de werkelijkheid in de vorm van ervaringen, omstandigheden, gebeurtenissen. Daarom is het belangrijk de gedachtenstroom in je mind te bewaken. Er een poortwachter neer te zetten die de kwaliteit van je gedachten bewaakt en voorkomt dat negativiteit zich er kan nestelen. En moet je de grafeerpen van je gedachten en gevoelens bewust ter hand nemen.

Ik heb het gedaan door bovenstaande tekst te schrijven en in mijn onderbewuste te programmeren. Iedere keer las ik de tekst opnieuw, net zo lang totdat iedere cel in mijn lichaam mee resoneerde en ervan overtuigd was dat het klopte. Dat voelde soms als het drillen van een groep muitende tieners omdat er ook nog een andere werkelijkheid in mijn onderbewuste circuleerde (en waarvan mijn status quo in 1998 het resultaat was). Namelijk dat ik niet veel waard was en dat het nooit wat zou worden met mij.

De tekst ben ik kwijtgeraakt en nu in 2018, 20 jaar later, vond ik hem weer terug. In een oud schriftje dat ik bewaard had. Ik vind het heel bijzonder om te ontdekken dat in de twintig jaar die volgenden na het schrijven van de tekst duidelijk de blauwdruk van deze tekst te herkennen is in mijn leven.  Dankjewel dr. Murphy voor de inspiratie en wijsheid.

Zing je ego de deur uit

Zingen: voor veel mensen is het laten horen van hun stem iets heel intiems en kwetsbaars. De stem is een faculteit die zich grotendeels aan onze emotionele controle onttrekt. En dat vindt ons ego, die altijd bezig is met looking good en vermijden dat je een modderfiguur slaat, erg vervelend. We willen anderen er dolgraag van overtuigen dat we capabel, succesvol en aantrekkelijk zijn. Maar er komt een moment dat je je eigen toneelspel zat bent. Je ego je geluk en intimiteit juist in de weg staat. Dan wordt het tijd om je ego de deur uit te zingen. Waarom zingen? Omdat zingen een ingang is naar het hier-en-nu, de egoloze zone. En de stem onze zwakke plek als het gaat om looking good. 

Zingen, zo natuurlijk als het voor kleine kinderen is, zo een big deal is het voor grote mensen. Velen vinden het heel intiem en kwetsbaar om hun stem te laten horen. En kwetsbaar is iets wat we niet willen zijn. Ik durf te wedden dat als je 10 mensen de keuze geeft naakt met een zak over het hoofd een rondje door de stad rennen of een liedje zingen voor publiek, het merendeel kiest voor naakt een rondje rennen. Want je stem is zo ongeveer het enige wat zich in alle naaktheid laat horen voor wat het is. Waarin je weinig kunt maskeren en verbergen. Wat zich grotendeels aan onze emotionele controle onttrekt. Ben je verdrietig, geïrriteerd, gestrest, nerveus of juist heel blij: het toont zich in je stem.

Looking good

Een faculteit die zich slecht laat controleren en bedwingen is iets waar ons ego niet blij van wordt. Want één van de belangrijkste bezigheden van het ego is looking good: anderen ervan overtuigingen dat we capabel, succesvol en aantrekkelijk zijn. Dat we alles onder controle hebben. Het ego doet er dan ook alles aan om te vermijden dat we een modderfiguur slaan, ofwel looking bad. Ons hele leven zijn we bezig met het hooghouden van een beeld van onszelf, niet alleen naar anderen, maar vooral ook naar onszelf. Ons huis, carrière, auto, gezinsleden, vrienden, vakanties: het moet allemaal in dat plaatje passen.

Zwakke plek

En dan is er de stem. Die zich niet laat dwingen. Speelt het spelletje niet mee, zeker niet zingend en als er emoties in het spel zijn.  Je kunt nog zo alles onder controle denken te hebben in het leven: als de zenuwen door je keel gieren, dan hoor je dat. Je kunt nog zo een pokerface opzetten, als je verdrietig of geraakt bent, dan druipt het van je stem af: brok in de keel, geknepen geluid, heesheid, stotteren. Je kan zoveel gevoel en liefde uitspreken, maar als het niet vanuit het hart komt dan klinkt de zachtheid niet door in je stem. De stem is onze zwakke plek als het gaat om looking good: het kan ons genadeloos door de mand doen vallen.

Mind

En dan nog het hele ding van zuiver zingen en goed kunnen kunnen zingen: zodra iemand zijn mond opendoet en gaat zingen, springt de oordelende functie van de mind aan, zoals de vlam van een gasboiler zodra de warmwaterkraan open gaat. We vinden er van alles van als een ander gaat zingen. Lelijk, vals, onzuiver, niet goed overgebracht, tenenkrommend slecht, het raakt niet. In een gunstig geval oogst je waardering, maar de kans is groot dat je zangkwaliteiten gefileerd worden.

Spotlights

En het houdt niet op bij onze stem: het is een nationale sport om degene die in de spotlights gaat staan te beoordelen. Al onze frustraties, kleinzieligheden en jaloersheden krijgen vrij spel en worden geprojecteerd op degene in de spotlights of op het podium. Dingen die je niet geacht wordt en publiek te zeggen over de buurvrouw, je baas of een familielid, mag je over hen vrijelijk uitstorten. En omdat we allemaal weten dat het zo werkt (omdat we er allemaal aan meedoen) kijken we héél goed uit om onszelf in het middelpunt van belangstelling te zetten, zéker zingend. Uit angst voor de stem in het hoofd van de ander, uit angst weggehoond te worden of een slecht figuur te slaan.  Jezelf in het middelpunt plaatsen staat voor velen gelijk aan jezelf voor de leeuwen gooien. Het is dan ook niet zo vreemd dat het laten van je stem als doodeng ervaren kan worden.

Niks mis met het ego

Op zich is er niks mis met het ego en looking good. Sterker nog, het is belangrijk om een sterk ego op te bouwen voor je het de deur uit kunt zingen. Die stap kun je niet overslaan. Een sterk ego hebben we nodig om ons leven op te bouwen en kansen te creëren. Ik zal het illustreren met een voorbeeld uit mijn eigen leven. Als kind had ik niks met looking good. Ik merkte op dat grote mensen zich anders voordeden dan ze waren. Dat ze een masker droegen.  Ik snapte het niet: waarom jezelf anders voordoen dan je bent? Om indruk te maken op anderen? Wat is er mis met wie je bent? Of met hoe je je voelt? Ik zag het nut van al dat toneelspel niet in en bleef liever bij mijzelf.  De tol die ik moest betalen voor de weigering om mij anders voor te doen dan ik was hoog: ik werd gepest omdat ik anders was. De door mij felbegeerde hoofdrol in de groep 8 musical ging aan mij voorbij naar iemand die in mijn ogen niet kon zingen. Bij gym werd ik altijd als laatste gekozen. En ik was niemands favoriete vriendin, leerling, nichtje of kleinkind.

Waardeloos

Door mijn onwil (en misschien ook wel onvermogen) mij aan te passen en het toneelspel mee te spelen kreeg ik weinig bevestiging. Uiteindelijk trok ik dan ook de conclusie dat ik niet echt de moeite waard was. En die conclusie werd continue bevestigd door situaties in het leven.  Zo kreeg ik op mijn 29ste bij een gesprek met een platenmaatschappij te horen dat ik onverkoopbaar was omdat ik te oud en te lelijk was (over dat gesprek heeft degene die mee was een hilarisch blog geschreven met de naam ‘De Tiet; ) Een aantal maanden na mijn platenmaatschappij-fiasco had ik een auditie voor Joop van den Ende. Omdat ik gewoon heel graag een keer één van mijn eigen geschreven liedjes op tv wilde laten horen. Ik ging totaal zonder verwachtingen naar de auditie omdat ik toch als wist dat ik onverkoopbaar, te oud en te lelijk was. Ik had daarom niet eens de moeite gedaan mij leuk aan te kleden of op te maken. Want het ging tenslotte om de muziek. Waarom wordt van een zangeres verwacht dat ze eruit ziet als een fotomodel, terwijl niemand de eis aan een fotomodel stelt dat ze moet kunnen zingen? Belachelijk vond ik het. Als ze niet door mijn muziek heen konden luisteren, dan maar niet.

Glitter and glamour

De auditielocatie was gevuld met strak in het pak zittende mannen en opgedofte glitter-and-glamour vrouwen. Vaak in gezelschap van een nerveuze manager. Ik wist gelijk ‘dit wordt helemaal niks’. De vragen die ik tijdens de intake kreeg ondersteunden mijn gut-feeling. Vragen als ‘Zou je je haar kort laten knippen en zwart laten verven als wij dat van je eisen?’ Nee natuurlijk niet! ‘Zou je het zien zitten om je nummer aan een danceproducer te geven en die de vrije hand te geven er iets heel anders van te maken?’ No way!  Ik ging naar huis en wist zeker: ik was al bij de intake afgeserveerd.

Hopeloos geval

Mijn verbazing was des te groter toen dat niet het geval bleek te zijn. Misschien wel juist omdat ik zo een hopeloos geval leek en er daardoor veel eer te behalen viel. Dus ineens was ik deelnemer aan het RTL4-programma Your Big Break, de voorloper van talentenshows als The Voice, Idols en The x-factor, en kreeg ik de kans mijn nummer aan de wereld te laten horen. Er moest veel werk verricht worden om mij tv-waardig te maken. Ik kreeg een make-over van topvisagist Mari van de Ven. Ik kreeg een sessie bij een coach die mij leerde meer zelfvertrouwen uit te stralen. Muzikaal werd ik gekoppeld aan producer en artiest Humprey Campbell.

Onzichtbaar

Vlak voor mijn eerste TV-performance ging ik eten in de kantine van Joop van de Ende. Ik had net een make-over gekregen van Mari van de Ven en had prachtige kleren aan. Ik herkende mijzelf niet meer, zo mooi zag ik eruit. Ik zal nooit vergeten wat er toen gebeurde. Ik liep door de gang en mensen draaiden hun hoofd naar mij om. Een man in de lift glimlachte naar mij.  Een vrouw hield de deur voor mij open. Mensen die totaal out of my league waren knoopten een praatje met mij aan. Een groepje mannen in de kantine deden een sjanspoging.  Ineens viel bij mij het kwartje wat de fun was van aan het meedoen aan het Grote Toneelspel, aan het Circus. Er gaan letterlijk en figuurlijk deuren voor je open. Deuren die niet opengaan als je onzichtbaar bent, als je je aan de middenmoot aanpast, als je als een grijze muis door het leven hobbelt.

Video: Your Big Break: van grijze muis tot podiumdiva

Strings en push-up BH’s

Ik won de talentenshow en kreeg als prijs een platencontract. Driekwart jaar later kwam mijn nummer op single uit en stond in no time bovenaan de hitparade. Ik kreeg een persoonlijke manager die mij de regels van het spel moest leren, want ik moest daar flink in bijgespijkerd worden. Ze stond hoofdschuddend voor mijn kast waarin alleen maar comfortabele onderbroeken tot aan mijn oksels, bergschoenen, tuinbroeken en oversized shirts te de vinden waren. Er werd budget vrijgemaakt om mijn kledingkast opnieuw te vullen. Ik leerde op kleine hakken lopen en strings en push-up BH’s dragen. Ik kreeg hairextensions en leerde mijzelf opmaken. Ook moest ik leren om als artiest binnen te komen en niet als mijzelf. De eerste paar optredens werd mijn persoonlijk manager met haar charisma en goede kledingsmaak nog wel eens voor mij aangezien. En ik met mijn haar in een staartje en een comfortabele regenjas voor haar. Dat moest veranderen.

Zandbak

De lol en zin van je rol met verve meespelen in het Grote Circus werd mij steeds helderder. Ik vond het leuk dat ik een ander effect had op mensen dan daarvoor. Ineens lagen de kansen voor het oprapen. Had iedereen met mij op school of in de zandbak gezeten. Waren mensen trots op mij die mijn daarvoor nooit een blik waardig hadden gegund. Had ik massa’s vrienden en kennissen en meer uitnodigingen voor feestjes en verjaardagen dan ik dagen in de week had. Ik kon mij dan ook helemaal voorstellen dat succesvol zijn en looking good voor velen zwaar verslavend is.

Dienstweigeraar

Hoewel ik het prima vond om aan de oppervlakte het spel mee te spelen, dieper dan de opervlakte ging het niet. Ik kon mij nooit helemaal  identificeren met de rol van de succesvolle Judith. Daarvoor was ik te lang een dienstweigeraar geweest. En stond de observatormodus te veel aan doordat ik sinds mijn studententijd dagelijks mediteerde. Het was mij heel helder dat mijn nieuwe contacten vooral geïnteresseerd waren in de succesvolle Judith. Ze hadden een beeld van wie ik was en hadden daar een relatie mee, in plaats van dat ze echt contact hadden met en geïnteresseerd leken te zijn in wie ik was: met mijn angsten, gektes en gedachtenwereld. Dat voelde eenzaam. Ik had ook heel goed in de gaten dat ik een statussymbool was geworden en door anderen gebruikt werd om hun status en succes te bevestigen. Gezien worden met succesvolle mensen is heel belangrijk voor veel succesvolle (en vooral ook minder succesvolle) mensen.

Identificatie

Om mij heen zag ik steeds meer voorbeelden van dat succes en looking good een kiem van ongeluk in zich meedragen. Om te laten zien dat we succesvol, aantrekkelijk en capabel zijn omringen we ons met huizen, auto’s, spullen en mensen die die boodschap ondersteunen. Ook onze carrière en gezinsleden kunnen voor dat doel worden ingezet. Hoe meer je je identificeert met je rol en gaat geloven in het beeld dat je van jezelf hebt gecreëerd hebt, hoe meer je er slaaf van wordt. Hoe kwetsbaarder je wordt. Hoe meer je op je hoede bent voor fouten en situaties die de huidige status quo en het zorgvuldig gecreëerde beeld over jezelf kunnen aantasten. Hoe meer je op je tenen moet  lopen. Voor je het weet is je succes en de geweldige beeldvorming over je zelf op een dag je eigen geschapen gevangenis geworden.

Onvermijdelijkheid

Er komt altijd een tijd dat het moeilijk wordt om het beeld over jezelf hoog te houden. Bij wie gaat het nou niet mis in het leven? Vroeger of later raakt iedereen wel een keer baan, huis, gezondheid, partner of geloofwaardigheid kwijt. Dat is de onvermijdelijkheid van het bestaan. Voor alles is een komen of gaan. Als je zelfbeeld en je gevoel van geluk aan je buitenkantje en prestaties gekoppeld zijn, dan zul je er alles aan doen om te proberen het beeld van jezelf hoog te houden. En dat kan je heel veel inspanning, tijd en geld kosten. Ook komt er een moment dat je winning formula ofwel het gedragsrepertoire waarmee je oorspronkelijk je successen behaalde, tegen je gaat werken (vaak in intieme situaties).

Eenzaamheid

Eén van de prijskaartjes van het looking good van ons ego is eenzaamheid. In het minst erge geval voel je je eenzaam omdat je weet dat mensen niet weten wie je echt bent. En dat ze zich relateren met een beeld, met verwachtingen van jou, maar niet met wie je daadwerkelijk bent. Eén gradatie verder voel je je een bedrieger, een oplichter die weet dat het allemaal niet is wat het lijkt en doe je angstvallig je best om niet door de mand te vallen. In het ergste geval, dat van totale identificatie, geloof je zo in de rol die je speelt dat als er iets mis gaat je dat ziet als persoonlijk falen. Dat is zo een ramp dat je er alles aan zal doen om te voorkomen dat het misgaat omdat je geluksgevoel direct aan je buitenkantje en prestaties gekoppeld zijn.  Hoeveel vrijheid heb je dan in het leven? Hoe authentiek kun je dan nog zijn? Hoe kwetsbaar ben je dan?

Impact

Na een tijdje het spel te hebben meegespeeld maakte ik de balans op: was ik er gelukkiger van geworden dat ik succesvol was en goed het spel in het Grote Circus mee kon spelen? Het had een aantal positieve veranderingen in mijn leven teweeggebracht en ik had leuke en waardevolle ervaringen opgedaan. Maar in mijn hart was ik gelukkiger voor mijn succes. Toen er minder verwachtingen waren, ik vrijer was in mijn doen en laten en mijn relaties authentieker. Ik zei mijn muziek carrière aan de top gedag: dan maar minder good looking, minder geld en minder succes, maar meer tijd voor mijn kinderen, meer vrijheid en meer rust in mijn leven.  Ik bleef wel muziek maken en optreden. Ik had er zowaar plezier in gekregen om het spel te spelen, mits op kleinere schaal: enkel rondom het podium. Niet meer in mijn gehele leven: als ik in de auto naar huis zat, mocht de onzin weer afgelopen zijn.

Moe van looking good

Maar zelfs dat, een aantal uren looking good voor een optreden ging mij steeds zwaarder vallen. Als artiest wordt er van je verwacht dat je er spik en span uitziet. Als je in de twintig of dertig bent is dat geen probleem, maar als je zoals ik een 45-plusser bent wordt dat steeds lastiger. Ik heb geen zin in kunstgrepen zoals hairextensions en botoxbehandelingen om aan de verwachtingen te kunnen blijven voldoen. Of zoveel make-up op te moeten smeren dat ik op een wassen beeld lijk. Ook speelt energiebeheer een steeds belangrijkere rol: de tijd dat ik met energie kon smijten is voorbij. Als ik iets doe moet ik er voldoende energie van krijgen. Van zingen krijg ik altijd energie, maar mijzelf oppompen voor een optreden en het bijbehorende keurslijf aantrekken kost mij meer energie dan het zingen zelf mij oplevert. Dat dat zo was kwam ik vooral achter toen ik mantra’s ging zingen.

Mantra’s

Mantra’s zijn woorden of zinnen, meestal in de oeroude taal Sanskriet.  Mantra’s kunnen gereciteerd of gezongen worden. (Meer over het zingen van mantra’s kun je lezen in mijn blog ‘Mantrazingen is hot’)  Het zingen van mantra’s is totaal anders dan het zingen van popliedjes of opera. Het is compleet voorbij looking good. Het is zingen van binnenuit. Het gaat om de ervaring en niet om hoe het eruit ziet. Performance speelt geen enkele rol. Hoe goed of slecht je het doet, er niemand die applaus geeft (tussen de nummers door is er stilte) of commentaar geeft. Er is totaal geen meetlat. Het is nergens mee te vergelijken. Zelfs de nummers hebben geen vaste duur of tempo. In het begin moest ik daar heel erg aan wennen: had ik de neiging toch te gaan performen. Maar toen ik eenmaal door had dat helemaal nergens op sloeg en alles losliet, gebeurde er iets nieuws. Alhoewel, nieuws, eerder iets heel ouds….

Magie van zingen

Als het ego niet meer bezig is met looking good of het vermijden van looking bad, kan het denken tot rust komen. Als geen enkel zintuig meer bezig is met wat het effect is op het publiek, kan de intuïtie het overnemen. En dan gebeurt er iets magisch…. Je kunt helemaal opgaan in de muziek, één worden met de klanken. Je lost erin op en bent niet meer aan het zingen maar wordt gezongen. Er is geen klein ikje meer en je wordt één met het grotere geheel. En onderschat niet het effect van de eeuwenoude klanken van mantra’s: al zingend kom je in het hier-en-nu terecht wat een mindloze zone is. Waar geen ego is, alleen ziel. Welkom thuis.

Bevrijdend

Zingen van mantra’s kan heel bevrijdend zijn als je je eigen keurslijf en looking good zat bent. Als je alle ruimte wil ervaren om je stem te laten klinken, tot expressie te brengen. Weer thuis te komen bij jezelf. Er zijn geen andere mensen die er iets van vinden: iedereen is met zijn eigen ervaring bezig. Het kan zijn dat je daardoor geconfronteerd wordt met je eigen overactieve mind die aan het vergelijken is, etiketjes plakken en oordelen. Want die aparte ambiance, de hypnotiserende oosterse klanken en die types die zich helemaal mee laten voeren door de muziek daar vindt onze Westerse mind van alles van. Het fijne van mantra’s is ook dat er geen vergelijkingsmateriaal is voor hoe ze moeten klinken: het zijn geen hitjes van de radio. Dus er is ook geen meetlat waar je jezelf langs kunt leggen. En niets waar je jezelf mee kunt vergelijken (ook een favoriete bezigheid van het ego). Er is vooral jij, je stem en de muziek.  Na het zingen ga je met een leeg hoofd en een vol hart weer naar buiten.

 

Afbeeldingsresultaat voor rule number one fuck what others think

Wil je ook ervaren hoe het is om mantra’s te zingen? Op zondagmiddag 12, 19 en 26 november geef ik een workshop mantrazingen in de Joodse Synagoge in Culemborg. Kosten voor 3 keer is 25 euro. Wil je een losse keer, dan kost dat 10 euro (enkel mogelijk als er nog plek is). De workshops worden georganiseerd door de Roos van Culemborg. Opgeven kan voor 8 november via christabijkerk@planet.nl

 

 

 

 

 

 

 

Brandbrief wetenschappers: 5G risico voor volksgezondheid. Waarom wij dit niet (mogen) weten

Eerst hadden we wifi, 2G, 3G en 4G. De gezondheidsrisico’s werden weggehoond en waarschuwingen van wetenschappers in de wind geslagen. Nu komt 5G. In augustus 2017 stuurden wetenschappers de Europese Commissie een brandbrief omdat volgens hen de volksgezondheid in het geding is. Wie deze brief leest krijgt koude rillingen van het dramatische toekomstscenario met daarin meer kans op o.a. kanker, neurologische stoornissen en leer- en geheugenstoornissen. Zelfs onze voortplanting is ‘at stake’. Waarom pikt niemand dit onderwerp op, zelfs pers en opiniemakers niet?

Het is niet de eerste keer dat wetenschappers de noodklok luiden. In 2015 luidden meer dan 200 wetenschappers wereldwijd de noodklok bij de Verenigde Naties en Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) over de gezondheidsgevaren van onze draadloze technologie. Voor dovemansoren blijkt.

Video: wetenschappers o.l.v. dr. Martin Blank bieden in 2015 WHO en VN appel aan vanwege gezondheidsrisico’s van  straling

Ongeveer hetzelfde clubje stuurt nu opnieuw een brandbrief , dit keer aan de EU. De grote vraag is waarom niemand, inclusief pers, dit oppikt.

5G: niet getest en onveilig

De wetenschappers maken zich grote zorgen omdat het 5G-netwerk uitgerold wordt zonder dat de effecten daarvan op mens, dier en natuur onderzocht zijn en zonder dat reële veiligheidslimieten zijn vastgesteld. Het is aannemelijk dat de gezondheidseffecten van 5G nog dramatischer zullen zijn dan dat van 3G, 4G en wifi omdat er hogere frequenties worden gebruikt en er sprake is van een cumulatie van stralingsbronnen. In de brandbrief roepen de wetenschappers de EU op om: “Alle redelijke maatregelen te nemen om de implementatie van 5G een halt toe te roepen tot onafhankelijke wetenschappers kunnen garanderen dat 5G en de totale stralingslevels veroorzaakt door straling afkomstig van 2G, 3G, 4G en 5G samen niet schadelijk zijn voor EU-burgers (kinderen en zwangere vrouwen in het bijzonder) en voor de omgeving.”

Negatieve gezondheidseffecten

De wetenschappers achten de negatieve gezondheidseffecten van elektromagnetische straling meer dan bewezen. Straling afkomstig van o.a. mobiele telefoon, wifi en zendmasten, kan klachten als hoofdpijn, slaapstoornissen, vermoeidheid, concentratieproblemen, hyperactiviteit, oorsuizen en geheugenstoornissen veroorzaken. En wordt in verband gebracht met een verhoogd risico op kanker en DNA-schade. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft elektromagnetische straling van mobiele telefonie in 2011 geclassificeerd als ‘mogelijk kankerverwekkend’ (2B). Er zijn geluiden ,  o.a. van de bekende oncoloog Lennart Hardell, dat straling in categorie 1, kankerverwekkend, zou moeten worden ingedeeld.

Biljoenen

Waarom wordt deze downside van onze moderne technologie angstvallig buiten de schijnwerpers gehouden? Waarom met de vaart der volkeren een mogelijk onveilige technologie uitrollen? Omdat er gi-gan-tische economische belangen mee gemoeid zijn. De Amerikaanse telecomtopman Tom Wheeler spreekt klare taal in een persconferentie als het gaat over de uitrol van 5G: er zijn tientallen biljoenen dollars mee gemoeid, er wordt niet gewacht op veiligheidsstandaarden en hij waarschuwt dat niemand de uitrol een strobreed in de weg moet leggen.

FCC topman over uitrol 5G:  biljoenen dollars, niet wachten op veiligheidsstandaarden en geen strobreed in de weg leggen

Taboe

Wie dat wel doet kan rekenen op een hoop vijanden met geld en machtige vriendjes in alle lagen van het bedrijfsleven en politiek. Erover schrijven of praten is al voldoende om in diskrediet te worden gebracht. En wie nog een stapje verder durft te gaan loopt het risico op karaktermoord en zelfs intimidatie.  En daarom blijft het oorverdovend stil als het gaat over de negatieve gezondheidseffecten van straling. Politici, pers, opiniemakers en zelfs degenen die onze gezondheid behoren te bewaken kijken de andere kant op.

Voorzorgsmaatregelen

Toch begint héél langzaam het tij te keren.  In steeds meer landen worden voorzorgsmaatregelen genomen om de gezondheid van met name kinderen en jongeren te beschermen. Zo is in Frankrijk wifi in crèches bij wet verboden en is het gebruik in basisscholen beperkt. Veel grote Belgische steden als Gent en Mechelen volgen Frans voorbeeld. De Jeugdgezondheidszorg van Cyprus heeft een voorlichtingsvideo gepubliceerd waarin ouders en scholen het advies krijgen kinderen zo min mogelijk bloot te stellen aan de straling van wifi en mobieltjes. Kinderen met grote reebruine ogen vragen zich in de video af “Since you love us, why do you radiate us with wireless?”

Voorlichtingsvideo Jeugdgezondheidszorg Cyprus over de gezondheidsrisico’s van straling

Voldoende wetenschappelijk bewijs

In Nederland blijft het stil. Muisstil. Wie een vraag over dit onderwerp stelt aan GGD of gemeente krijgt standaard de mantra te horen dat de Nederlandse Gezondheidsraad concludeert dat er geen bewijs is voor de schadelijkheid van straling. Maar dat is onjuist: er is meer dan voldoende wetenschappelijk bewijs. Alleen zijn er ook wetenschappelijke onderzoeken die geen gezondheidseffecten zien. Maar niet alleen zijn er meer onderzoeken die wel een effect laten zien dan geen; de onderzoeken die geen effect laten zien zijn meestal ook nog eens gefinancierd vanuit de industrie. Omdat onderzoeken elkaar tegenspreken is er zogezegd geen wetenschappelijke consensus. Maar een gebrek aan wetenschappelijke consensus is iets anders dan gebrek aan wetenschappelijk bewijs.

Niet wegstrepen

Volgens stralingsexpert professor Olle Johansson van het gerenommeerde Karolinska Instituut in Zweden kun je wetenschappelijke bewijzen niet tegen elkaar wegstrepen. “Het is een misverstand dat je wetenschappelijke publicaties tegen elkaar kunt wegstrepen, zoals de tabaksindustrie jaren heeft gedaan. Je kan nooit een rapport dat een negatief gezondheidseffect laat zien neutraliseren met een rapport dat niets laat zien. Dit is een misverstand en wordt helaas vaak gedaan door zowel vertegenwoordigers van de industrie als van officiële autoriteiten. Het grote publiek is makkelijk voor de gek te houden met dit soort argumentaties. Maar als je door één dodelijke slang bent gebeten, wat maakt het dan voor jou uit dat er ook miljoenen ongevaarlijke slangen zijn?”

Hyperactieve kindjes

Dat buitenlandse Gezondheidsraden deels andere conclusies trekken is geen reden voor zelfreflectie van onze eigen Gezondheidsraad. Dat andere landen voorzorgsmaatregelen nemen is voor Nederlandse politici geen aanleiding om kritische vragen te stellen. Zeker niet nu de Europese commissie aangekondigd heeft honderden miljoenen te investeren in de draadloze infrastructuur, wat komende jaren twee miljoen banen moet opleveren. En we een Rutte hebben die de ambitie heeft van Nederland de Silicon Valley van Europa te maken. Daar mogen best een paar kindertjes hyperactief voor worden en een aantal mensen minder van slapen. Gezondheid is ondergeschikt aan de economie.

Nederlandse Gezondheidsraad

Maar hoe hard is het argument van onze Gezondheidsraad eigenlijk dat negatieve gezondheidseffecten van straling niet bewezen zijn? Onderstaande korte elevatorpitch slash kruisverhoor van dr. Eric van Rongen geeft duidelijkheid.  Dr. Van Rongen is o.a. secretaris van de Gezondheidsraad. Hij heeft ook zitting in de ICNIRP, de organisatie die internationaal aanbevelingen geeft over de blootstellingslimieten voor straling. Tijdens een Zweeds seminar over straling, eind mei 2016, stelt de kritische Zweedse journaliste Mona Nilsson hem de vraag waarom hij geen duidelijke conclusies kan trekken over de schadelijkheid van elektromagnetische straling. En waarom de Zweedse bevolking en beleidsmakers dr. Van Rongen meer zouden moeten vertrouwen dan de 220 wetenschappers. Het antwoord van Van Rongen is kort maar krachtig: “Iedereen kan geloven wat hij wil geloven. Als die wetenschappers denken dat er genoeg bewijs is, dan is die conclusie hun verantwoordelijkheid. Wij trekken andere conclusies. En het is aan de mensen om te beslissen welke groep zij betrouwbaarder vinden en wat ze willen geloven”. Punt

Dr. Van Rongen Gezondheidsraad: “Een kwestie van vertrouwen”

Kwestie van vertrouwen

Aha, het is dus gewoon een kwestie van vertrouwen, en wij, Nederlanders, mogen zelf beslissen wie wij geloven. Wauw! Wist jij dat? Ik niet. Ik zou toch veronderstellen dat als op grote schaal een technologie wordt ingevoerd het aan alle kanten getest is en gezondheidsrisico’s zijn uitgesloten.

Wetenschap

Persoonlijk heb ik meer vertrouwen in wetenschappers. Eén van de ondertekenaars van het appel uit 2015 is professor Dariusz Leszczynski, adjunct professor Biochemie aan een universiteit in Finland en o.a. assistent professor aan Harvard Medical School. Hij wordt wereldwijd gezien als stralingsexpert en heeft o.a. de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) advies gegeven en was lid van de IARC (International Agency for Research on Cancer).  In onderstaande lezing aan de universiteit van Brisbane in augustus 2017 geeft hij een uiteenzetting over wetenschappelijk onderzoek dat tot nu toe gedaan is naar de gezondheidseffecten van straling.

Lezing van prof. Dariusz Leszczynski over de gezondheidseffecten van straling (augustus 2017)

Grootste biologische experiment ooit

Ook legt hij precies uit wat 5G is. Voor 5G worden veel hogere frequenties gebruikt dan voor 2G, 3G, 4G en wifi. Het is aannemelijk dat deze frequenties (nog) meer impact zullen hebben op het menselijk organisme. Omdat het millimetergolven zijn zullen er niet alleen veel grotere zendmasten nodig zijn, maar ook nog eens heel veel kleine zendcellen ter ondersteuning.  Want de millimetergolven van 5G kunnen niet door muren, niet door bomen en worden geabsorbeerd door regen. Voor 5G zal er straks een sterke mini-zendmast hangen aan bijna iedere lantaarnpaal, zal het mogelijk geïntegreerd worden in straatstenen en zelfs schoenzolen. En het meest bizarre: in het hele invoeringsdraaiboek van 5G wordt nergens gerept over wetenschappelijk onderzoek en over veiligheidslimieten. 5G wordt gewoon ingevoerd zonder dat er wetenschappelijk onderzoek naar is verricht en zonder dat er reële veiligheidslimieten zijn vastgesteld. De invoering van 5G is dan ook te beschouwen als het grootste biologische experiment op de mensheid ooit. Laten wij dit gebeuren?

Vind jij ook dat er op een verstandige manier moet worden omgegaan met het invoeren van nieuwe technologie? Dat gezondheidsrisico’s serieus genomen dienen te worden en we het recht hebben op eerlijke voorlichting? Teken dan de petitie van ‘Verminder electrosmog’.

 

 

 

 

Overactieve mind: saboteur van performance en gezondheid

Tollen stress- en paniekgedachten door je hoofd voor je het podium opgaat? Of ga je daardoor het podium juist niet op? Heb je in gedachten al 20 x opgetreden voordat de show daadwerkelijk plaatsvindt? Uit behoefte aan controle of omdat je nou eenmaal een overactieve mind hebt die overal beren en wolven op de weg ziet? Lees dan vooral verder.  Gedachten hebben een rechtstreekse invloed op ons lichaam. Met je denken kun je je performance niet redden, maar saboteer je deze juist: het is de perfecte anti-warming up. 

Veel vocalisten hebben er last van: een overactieve mind, die uit behoefte aan controle of uit gewoonte gaat malen en rampscenario’s bedenken, vooral in de buurt van een optreden. Je denkt misschien dat het niet uitmaakt wat je denkt: gedachten zijn immers maar gedachten. Maar ik heb slecht nieuws voor je. Gedachten zijn weliswaar niet zo zichtbaar en tastbaar als je nieuwste outfit of de weerman op TV, maar ze hebben wel degelijk een rechtstreekse uitwerking op ons lichaam en gezondheid. Er is een rechtstreekse connectie tussen ons lichaam en onze gedachten. Zo zorgen tobben en piekeren bijvoorbeeld voor fysieke stressreacties en verkramping, vergiftigen ze het lichaam en ondermijnen onze gezondheid. Het is een illusie om te denken dat gedachten geen effect hebben. Je gedachten kunnen je performance behoorlijk saboteren voordat je uberhaupt in de buurt van een podium bent. Gedachten kunnen je instrument, je lichaam, laten verkrampen en verstijven. Het is de perfecte anti-warming-up.

Gedachten beïnvloeden ons lichaam direct

Er is een directe connectie tussen onze gedachten en ons lichaam. Hoe werkt dat? Om te overleven moet ons lichaam in staat zijn adequaat te reageren op de omgeving. Staat er ineens een tijger voor je neus, dan moet je kunnen vechten of vluchten en wordt er adrenaline aangemaakt. Valt er niet te vechten of te vluchten, dan verstijf je, wat een soort ‘jezelf voor dood houden’ is, in de hoop dat de aanvaller afdruipt en/ of zo min mogelijk schade aanricht. De informatie over de buitenwereld krijgt het lichaam via de hersenen die met de buitenwereld in contact staan via de zintuigen.

Zintuigelijke indrukken

Onze zintuigen zijn de toegangspoorten tot onze hersenen. Dankzij hen kunnen we zien, voelen, proeven, horen en ruiken. Prikkels van buitenaf, bijvoorbeeld een beeld, geluid of geur, veroorzaken elektromagnetische trillingen. Die trillingen veroorzaken een elektrische ontlading in de kern van een zenuwcel in de hersenen (neuron). Bij die elektrische ontlading komen er stofjes vrij, de zogenaamde neurotransmitters. Deze neurotransmitters zorgen ervoor dat een elektrische stroom met informatie naar de hersenen gaan. Je kunt het vergelijken met de nulletjes en de ééntjes waarmee onze computers rekenen.  In de hersenen worden deze elektrische stroompjes omgezet in plaatjes: geluidsplaatjes, beeldplaatjes, geurplaatjes, gevoelsplaatjes en smaakplaatjes, net zoals in onze computer de nullen en de enen om worden gezet in beeld en geluid. Dit is het materiaal waarmee de hersenen kunnen ‘rekenen’. De uitkomst van de rekensom zorgt ervoor dat de hersenen het lichaam aanzetten tot de juiste actie. De boodschappers die het hele fysieke circus aansturen zijn onze hormonen.  Samengevat kun je zeggen dat gebeurtenissen in de wereld bio-elektrische en bio-chemische effecten in het lichaam teweegbrengen.

nullen en eenen

Gedachten

Niet alleen zintuigelijke prikkels kunnen processen in de hersenen van start laten gaan: ook het denken kan dat. De hersenen kunnen echter geen onderscheid maken tussen een gedachte en een zintuigelijke prikkel: het effect op het lichaam is hetzelfde. Dit komt doordat gedachten ook elektrische impulsen zijn die dezelfde neurale netwerken gebruiken als de elektrische stroompjes afkomstig van zintuigelijke prikkels. Het gevolg is dat de beeldplaatjes en geluidsplaatjes die de hersenen aangereikt krijgen via zintuigelijke prikkels, hetzelfde zijn als die van gedachten. Zo slim is onze ‘computer’ dus niet. Om te checken of dit klopt hoef je alleen maar het volgende experiment te doen. Denk eens aan een sappige citroen: zie voor je geestesoog een citroen en neem daar in gedachten eens een hap van: proef het zure sap en voel hoe het overtollige sap langs je vingers naar beneden druipt. Je zal merken dat je speekselklieren gelijk beginnen te werken. En ander voorbeeld: mannen kunnen een erectie krijgen alleen al door de gedachte aan een aantrekkelijke vrouw.

Van gedachte naar biochemie

De hypofyse is de plek in de hersenen waar informatie uit de buitenwereld (zintuigelijke prikkels) en binnenwereld (gedachten) wordt omgezet in biochemie. Immers, het lichaam moet voor zijn overleving telkens in staat zijn adequaat te reageren op de omgeving. Staat er ineens een tijger voor je neus, dan moet je dus kunnen vechten of vluchten en wel reflexmatig, in split second. Het systeem van signalering en reactie is dan ook zo snel, dat je lichaam al een biochemisch antwoord heeft op een situatie voordat jouw bewuste denken überhaupt doorheeft wat er gaande is. Als het lichaam alleen al dénkt dat er mogelijk gevaar of een bedreiging is draaien de machines van de stresshormonenfabriek gelijk volle toeren. Het bekendste stresshormoon is adrenaline. Adrenaline is een korte hevige energiestoot, de zogenaamde arousel. Het zorgt voor een verhoogde bloeddruk, versnelde ademhaling, snellere hartslag, aangespannen spieren, scherper horen en zien, concentratie en enorm veel kracht als het nodig zou zijn.

De schadelijke effecten van stresshormonen

Hoge spiegels stresshormonen hebben schadelijke gevolgen: ze vergiftigen ons lichaam en ondermijnen onze gezondheid.

  1. Onderdrukking van het immuunsysteem. Adrenaline is een stof die ervoor zorgt dat de werking van het immuunsysteem tijdelijk onderdrukt wordt. Als je moet vechten tegen een tijger, dan vindt het lichaam het ‘vechten tegen een bacterie’ eventjes totaal onbelangrijk. Als die tijger jou straks doodt, dan is die bacterie er tenslotte ook geweest… Adrenaline remt ook de spijsvertering: het verteren van bijvoorbeeld een broodje kaas is een luxe waar het lichaam geen energie in wil steken omdat het ervanuit gaat dat jij straks ‘het broodje kaas’ voor die tijger kan worden!
  2. Bijnieruitputting. Adrenaline die niet gebruikt wordt is een dusdanig schadelijke stof voor het lichaam dat de bijnieren cortisol gaan aanmaken om de schadelijke effecten van adrenaline te neutraliseren. Als langdurig veel cortisol aangemaakt wordt dan kunnen de bijnieren uitgeput raken. Het gevolg daarvan is dat er een te laag cortisolgehalte ontstaat. Bij een te laag cortisolgehalte voel je je de hele dag moe, heb je geen energie en kun je zelfs depressieve klachten ontwikkelen. Ook word je extra gevoelig voor stress. Omdat cortisol ook nodig is voor het functioneren van de schildklierhormonen kan een uitputting van de bijnieren ook leiden tot spierzwakte, gevoeligheid voor koude en andere klachten die horen bij een te lage schildklierfunctie.
  3. Slechte concentratie. Een langdurig hoog gehalte aan cortisol zorgt voor het verschrompelen van de hippocampus, een deel in de hersenen dat belangrijk is voor het geheugen en de concentratie. Een kenmerkend symptoom van langdurige stress is dan ook vergeetachtigheid.
  4. Vatbaar voor bloedsuikerspiegelaandoeningen. Als een tijger voor je neus staat heb je veel energie nodig om te kunnen vechten of vluchten. De stresshormonen adrenaline en cortisol zorgen dan ook voor een verhoging van de bloedsuikerspiegel zodat je klaar bent voor actie als de tijger je gaat aanvallen. Bij de meeste mensen wordt deze energie echter helemaal niet gebruikt. Er zijn namelijk geen tijgers, beren of wolven meer, maar we hebben vooral last van mentale beren en tijgers: hier hoef je niet voor weg te rennen. Er is meestal geen noemenswaardige fysieke actie bij stress voor een examen, een sollicitatiegesprek of optreden. Insuline is het hormoon dat ervoor zorgt dat bloedsuiker omgezet wordt in de energie die nodig is voor vechten of vluchten. Door verbranding van suiker in de cellen ontstaat energie. Deze verbranding zorgt er ook voor dat de bloedsuikerspiegel weer naar normale waarden wordt teruggebracht. Als je bij stress niet gaat vechten of vluchten moet de bloedsuikerspiegel op een enigszins geforceerde manier terug worden gebracht naar normale waarden. Als er vaak stress optreedt zonder dat je intensief gaat bewegen, gaat deze regulering moeizamer. Door langdurige stress kunnen mensen gevoeliger worden voor bloedsuikerspiegelaandoeningen zoals hypoglycemie en diabetes.
  5. Verhoogde pijngevoeligheid. Bij stress worden er in eerste instantie lichaamseigen pijnstillers aangemaakt (endorfinen), om een eventuele wond te kunnen negeren als je gewond raakt bij het vechten of vluchten voor je leven. Maar bij langduriger stress zal er uitputting ontstaan, waardoor er juist minder endorfinen worden aangemaakt wat kan leiden tot een verhoogde gevoeligheid voor pijn.
  6. Verstoorde slaap. Niet zelden zeggen mensen tijdens een stressvolle periode ‘Ik heb er slapeloze nachten van’. Als je aan het tobben en piekeren bent, probeer dan de slaap maar eens te vatten: dat zal de grootste moeite kosten. Hoe komt dat?  De informatie dat je in bed ligt en moet slapen is ondergeschikt aan de informatiestroom vanuit je hersenen omdat daar al je aandacht naartoe gaat.  Hierdoor blijf je je sympathisch zenuwstelsel, dat deel van het zenuwstelsel dat ervoor zorgt dat je lichaam in een staat van paraatheid komt, actief en zit het bloed vol met adrenaline waar het niks mee kan. Omdat je in bed ligt is er ook geen actie die de adrenaline kan verbranden. Het duurt daarom heel lang voordat het parasympatische zenuwstelsel, dat deel van het zenuwstelsel dat verantwoordelijk is voor rust en regeneratie en wat actief dient te worden tegen de tijd dat je gaat slapen, het roer weer over kan nemen en je in slaap valt. Vaak heb je na tobben en piekeren een onrustige slaap en wordt je de volgende ochtend niet uitgerust wakker. Je lichaam heeft tenslotte nog steeds een hoge spiegel aan stresshormonen en heeft te weinig kunnen rusten en regenereren. Op langere duur zorgt dit voor gezondheidsproblemen. Adrenaline remt ook de behoefte aan slaap. Hierdoor kan het voorkomen dat je denkt dat barst van de energie, terwijl je eigenlijk al zwaar in je reserves zit. Vaak heb je niks in de gaten, totdat de man met de hamer komt…. Zingen is topsport waar je een goed uitgerust lichaam voor nodig hebt. De luxe van tobben en piekeren kun je je niet veroorloven als je uitgerust voor de dag wilt komen en een topprestatie moet leveren.

Ontspannen mindset en adrenaline verbranden

In het spreekwoord  ‘geluk is met de dommen’ zit een kern van waarheid: hoe slimmer de mens, hoe actiever het denken en hoe meer de neiging om te tobben en te piekeren. Heb je een spannend optreden of een auditie voor de boeg? Grote kans dat het optreden of de auditie al minstens 20 keer in je hoofd rondspookte voordat het daadwerkelijk plaatsvond. En je 20 keer stresshormonen hebt aangemaakt, alsof de gebeurtenis daadwerkelijk plaatsvond.

Wij zijn geneigd te denken dat de hoeveelheid stress in relatie staat met de hoeveelheid dingen die je op dag meemaakt of te doen hebt. Maar het blijkt dat mensen die weinig tot niks te doen hebben minstens net zoveel stress kunnen hebben als mensen die de hele dag actief zijn. Sterker nog: mensen die de hele dag niks doen hebben vaak meer fysieke stress omdat er weinig tot geen lichamelijke actie is die de spiegels van de stresshormonen kan normaliseren; er is geen activiteit die de adrenaline kan verbranden! Je kunt bij wijze van spreken zittend op de bank jezelf een burnout in denken.

De beste warming up voor zingen is zorgen voor een ontspannen mindset en zorgen dat je adrenalinespiegel daalt. Hierdoor ontspant en ontkrampt je lichaam. Stressenergie uit je lijf werken en adrenaline verbranden doe je simpelweg door te bewegen, te schudden en te trillen. Net zoals de impala in onderstaande video. Ook bepaalde ademhalingsoefeningen kunnen hierbij helpen.