Geluk is je geboorterecht

Twintig jaar geleden schreef ik een tekst toen mijn leven er niet rooskleurig uit zag. Deze week vond ik de tekst terug en was verbaasd: twintig jaar later lijkt de inhoud van deze tekst mijn leven als een onzichtbare hand gestuurd te hebben. 

Als ik het heb over geluk krijg ik wel eens de opmerking ‘Jij hebt makkelijk praten’. Geluk lijkt mij toe te lachen: ik ben gelukkig getrouwd, was ooit een succesvolle zangeres was met een top-40 hit en heb nu een goedlopende zangpraktijk.

Maar dat was niet altijd zo. Onderstaande tekst heb ik geschreven vijf dagen na mijn 28-ste verjaardag. Ik was een alleenstaande bijstandsmoeder met een zoontje van een half jaar. Ik bevond mij in een uitzichtloze situatie en de toekomst was hoogst onzeker.  In de ogen van velen was ik een nobody: ik had in mijn eentje een kind op de wereld gezet en teerde op de zak van de maatschappij.

Dat ik gestudeerd had, talenten had en vooral veel liefde in mijn hart leek weinigen te interesseren: als je geen duidelijke waarde toevoegt in deze maatschappij voel je je al snel waardeloos. Maar met wat voor een vooroordelen ik ook geconfronteerd werd, ik wist diep van binnen dat het anders zat. Zowel voor mijn zoontje als voor mijzelf schreef ik daarom deze tekst.

Jij bent een mooi en uniek wezen

gewoon omdat je bestaat

Je bent het waard om van gehouden te worden

ongeacht wat je denkt of doet, slaagt of faalt

maar gewoon omdat jij jij bent, een kind van de zon, drager van licht

Geluk is niet een onbereikbaar iets of een voorrecht

het is je natuurlijke staat, je geboorterecht

Als nare dingen op je pad komen, hoe onbegrijpelijk en wreed ze ook lijken

bedenk dan dat het mogelijkheden zijn om te groeien en van te leren

laat die ervaringen je niet tot last zijn, maar draag ze mee als bagage

Als angst je in de greep houdt

bedenk dan dat het enige wat je met angst voorkomt

je eigen geluk en groei is

want een mens die geen risico’s durft te nemen

en die niet durft te falen

zal nooit een stap verder komen

Het leven is niet iets dat je overkomt

maar een stuk waarvan je zelf de regie in handen hebt

de enige die ervoor kan zorgen dat je gelukkig wordt

en dat andere je met respect behandelen ben je zelf

Alleen als je van jezelf houdt en jezelf neemt zoals je bent

zullen anderen dat ook doen

Een mens die van zichzelf houdt zorgt goed voor zichzelf

want als je echt van jezelf houd, hou je van je lichaam

en maak je het niet kapot met alcohol, drugs of slechte voeding

Het is de tempel van de ziel

een aardse manifestatie van God

en je wilt toch niet dat Hij in een vuilnisbelt moet wonen?

Luister naar de stem van je hart

ook jij krijgt de innerlijke leiding

om te worden wie je bent en de mogelijkheden te ontplooien die je bij je geboorte hebt meegekregen

en je natuurlijke staat van geluk te beleven

Bevrijd jezelf van de stoorzenders die je beletten jouw innerlijke stem te horen

zoals haat, negatieve mensen, laag zelfbeeld, slechte ervaringen, opvoeding, zelfverwijt

en ook jij zal naar buiten uitstralen wat je bent: een mooi en uniek wezen.

 

Judith Jobse, 24 – 02- 1998

Bovenstaande tekst schreef ik vanuit het weten dat onze gedachten de werkelijkheid scheppen. Dat er een geestelijke wet bestaat die maakt dat je wordt waartoe je jezelf de opdracht geeft. Mits je natuurlijk gelooft en vooral ook doorvoelt wat volgens jou de waarheid over jezelf is.

Die wijsheid had ik niet van mijzelf, maar van de in 1981 overleden Dr. Joseph Murphy. Zijn boek ‘De weg naar een rijker leven’ trok mijn aandacht toen ik in 1997 door de bibliotheek liep. Hoogzwanger, met een gebroken hart en met amper voldoende middelen om de uitzet voor mijn baby bij elkaar te sprokkelen. De titel had een enorme aantrekkingskracht op mij: een rijker leven, ja graag. Want mijn leven was op dat moment absoluut niet wat ik voor mijzelf in gedachten had gehad, waarover ik gedroomd had. En de baby in mijn buik gunde ik meer dan een leven op bijstandsniveau in een klein tweekamerflatje….

De-weg-naar-een-rijker-leven

Lang voor The Secret een hit werd en Willem de Ridder met zijn handboek Spiegelogie kwam (allebei zeker de moeite waard om te lezen) schreef Joseph Murphy al dat je je eigen lot vormt, kneedt en schept door de manier waarop je denkt. Gedachten zijn in veel gevallen geen onschuldige wolkjes die voorbij drijven zonder een spoor achter te laten. Gedachten hebben wel degelijk impact doordat ze vorm, structuur en substantie hebben, alleen in een andere geestelijke dimensie. In feite zijn ze even concreet als bijvoorbeeld je hand of hart.

Denkbeelden en gedachten worden door middel van herhaling, geloof en hoopvolle verwachting in je onderbewustzijn gegrift. Alles wat je in je onderbewustzijn grift zal gestalte krijgen in de werkelijkheid in de vorm van ervaringen, omstandigheden, gebeurtenissen. Daarom is het belangrijk de gedachtenstroom in je mind te bewaken. Er een poortwachter neer te zetten die de kwaliteit van je gedachten bewaakt en voorkomt dat negativiteit zich er kan nestelen. En moet je de grafeerpen van je gedachten en gevoelens bewust ter hand nemen.

Ik heb het gedaan door bovenstaande tekst te schrijven en in mijn onderbewuste te programmeren. Iedere keer las ik de tekst opnieuw, net zo lang totdat iedere cel in mijn lichaam mee resoneerde en ervan overtuigd was dat het klopte. Dat voelde soms als het drillen van een groep muitende tieners omdat er ook nog een andere werkelijkheid in mijn onderbewuste circuleerde (en waarvan mijn status quo in 1998 het resultaat was). Namelijk dat ik niet veel waard was en dat het nooit wat zou worden met mij.

De tekst ben ik kwijtgeraakt en nu in 2018, 20 jaar later, vond ik hem weer terug. In een oud schriftje dat ik bewaard had. Ik vind het heel bijzonder om te ontdekken dat in de twintig jaar die volgenden na het schrijven van de tekst duidelijk de blauwdruk van deze tekst te herkennen is in mijn leven.  Dankjewel dr. Murphy voor de inspiratie en wijsheid.

Mantrazingen

Madonna, Nina Hagen, en Tina Turner doen het. Zelfs oud-Beatle George Harrison deed het: mantrazingen. Het steeds populairder worden van mantrazingen heeft te maken met de positieve effecten op lichaam en geest.

Wat is een mantra?

Een mantra is een geluid/klank, een vibratie/resonantie, een frequentie. Het kan een woord zijn, maar ook een zin of een gedicht. Het is echter géén woord in de normale betekenis. Een mantra houdt het midden tussen een spreuk met magisch effect en een gebed en wordt gezien als heilig.

Masaru Emoto

In feite heeft elk woord invloed op ons, maar die van een mantra is nog een stuk krachtiger.  De Japanse wetenschapper Masaru Emoto heeft het effect van woorden op waterkristallen onderzocht (zie foto).

masaru emoto

Wij bestaan voor ca. 70% uit water: als de vibraties en intenties van woorden zo een effect op water hebben, kun je je dan voorstellen wat het effect van mantra’s op ons zijn?

Bescherming van de geest

De betekenissen die op internet circuleren van het woord mantra zijn ‘dat wat onze geest beschermt’ en ‘bevrijding door beheersing van de geest’. Mantra’s komen meestal uit het Sanskriet, het Oud-Indisch en worden al duizenden jaren gebruikt. Hierdoor zijn ze extra opgeladen met energie en hebben meer kracht gekregen. Alle mantra’s zijn namen van de Bron, de Essentie, Goden, God, of hoe je het wilt noemen. Enkele namen zijn: Vishnu, Shiva, Krishna, Ram, Durga, Ganesha. Elk van hen vertegenwoordigt een kracht op zich, die ook symbool staat voor een aspect in jezelf, een zielskwaliteit.

Geen Hindoe

Hoewel het zingen van mantra’s afkomstig is uit het Hindoeïsme, hoef je geen Hindoe te zijn om mantra’s te zingen. Ook betekent het niet dat je jezelf als Hindoe ziet of een religieuze stelling inneemt. Mensen uit allerlei religies beoefenen het mantrazingen vanwege de positieve effecten.

Positieve energie

Maar het doet meer: het effect van zingen of chanten van mantra’s moet je niet onderschatten. Als iemand iets vervelends zegt, kun je een fysieke reactie voelen: kramp, het gevoel door elkaar geschud te worden, wegstromen van energie of juist bloed dat door je aderen spuit. Als vervelende woorden, ofwel negatieve vibraties, zoveel reacties in jou teweeg kunnen brengen, kun je je dan voorstellen wat het effect van mantra’s is? Het zingen of chanten van mantra’s bevrijd je van negatieve energie en werkt zuiverend, beschermend, harmoniserend en helend.

Actieve meditatie

Het is bovendien een prachtige bezigheid om het denken op een positieve manier bezig te houden. In plaats van je zorgen te maken en te piekeren steek je je energie in gedachtenvormen die een positief effect hebben. Ofwel, je figuurlijke radio blijft aan staan, maar je tuned van de in op een andere zender. Voor mensen met weinig zitvlees of die moeite hebben hun gedachten tot rust te brengen is mantrazingen daarom een ideale vorm van actieve meditatie.

Ook interesse in mantrazingen? Kom dan zondag 13 mei 2018 naar het Good Vibes concert  in de Oud Katholieke Kerk te Culemborg. Aanvang 16.00 uur. Toegang 10 euro.

 

Gezond blijven? Maak je cellen blij

Het is belangrijk om gelukkig en blij te zijn. Dat wat wij beschouwen als ´mind´ is niet enkel beperkt is tot onze hersenen. Onze cellen hebben een eigen intelligentie en zijn onderdeel van onze mind. Ze luisteren continu mee en reageren op onze gedachten en gemoedstoestanden. Wil je gezond blijven dan is het belangrijk dat je je cellen bewust aan stuurt. Dat je meester wordt van je eigen universum, van je eigen cellen-volk.

Vroeger dacht ik dat je in verdrietige situaties de hele dag verdrietig moest ZIJN.  Je het verdriet als een zware last hoorde mee te zeulen: telkens aan de ongelukkige situatie denkend en het verdriet ervarend. Als ik dan onverwachts blij was voelde ik mij schuldig en dacht ‘O ja, ik ben verdrietig.’

In werkelijkheid duren emoties maar even. Ze komen en gaan, als een golf die uit de zee oprijst, komt aanrollen en over het strand spoelt. Dan zijn er zoute tranen van verdriet, spuit het bloed door je aderen van boosheid of verkramp je van angst. Daarna ebt de golf weer weg en wordt weer één met de zee.

Als het verdriet weg is en de tranen gehuild, waarom dan niet weer blij en gelukkig zijn? En met een glimlach rondlopen. Zelfs al stort de hele wereld om je heen in elkaar? Omdat het niet respectvol zou zijn? Of op zijn minst een beetje gek?

Het is bittere noodzaak om gelukkig en blij te zijn. Ons lichaam bestaat uit 100 miljard kleine leventjes, onze cellen. We zijn niet één persoon, maar een ecosysteem, bestaande uit immens veel kleine intelligente leventjes. Onze cellen luisteren voor onze overleving continu mee zodat ze direct op situaties kunnen reageren. Door onder andere de juiste stofjes aan te maken en het lichaam van energie te voorzien. Als onze cellen ook maar iets slechtere luistervinken waren geweest was de mensheid allang uitgestorven. Dan was de adrenaline om weg te rennen voor die leeuw of tijger nét te laat aangemaakt.

ecosysteem-cellen

Je cellen reageren op gedachten en gemoedstoestanden: daarmee stuur je je cellen onbewust aan. Wil je gezond blijven of zelfs vitaler worden dan is het belangrijk dat je je cellen bewust aan stuurt. Dat je meester wordt van je eigen universum, van je eigen cellen-volk.

De eerste stap is het nemen van het besluit welke radiozender jouw mind is. Ben je Classic FM, het 24-uur-dramajournaal of de mopperzender?

Waarom is dit belangrijk? Omdat dat wat wij beschouwen als ´mind´ niet enkel beperkt is tot onze hersenen. Onze cellen hebben een eigen intelligentie en zijn onderdeel van onze mind. En hebben invloed op onze gedachten. Het is bijvoorbeeld lastig om helder en blij te zijn als je lichaam ziek is. Daar komen spreekwoorden vandaan als ‘iets op je lever hebben’, ‘gal spuwen’.

En omgekeerd, als jij boos, verdrietig of gefrustreerd bent, bootst jouw volk van cellen jouw houding en gedrag na. Jij schopt tegen een stoel, schreeuwt tegen de hond en smijt de deur te hard dicht: je cellen hebben hun eigen manier om vernielingen aan te richten. Daarom is het essentieel om je cellen gelukkig te laten zijn. Als je dat niet doet, keert het lichaam zich tegen je. Ziekte is het gevolg van een disharmonie in het systeem.

Wil je blije cellen?  Stop dan met klagen, zeuren, eindeloos blijven malen over situaties, jezelf opfokken, je zorgen maken en in negatieve stemmingen zwelgen. Het zijn luxes die je jezelf niet kunt veroorloven als je gezond en vitaal wilt zijn.

Moet je dan met een zoetsappige nep smile rond lopen en elke figuurlijke drol overdekken met een suikerlaagje? Nee, ook dat niet. Als rauwe emoties zich aandienen en je overspoelen als een golf ervaar die gevoelens dan. Wegdrukken werkt op zo een moment averechts en zorgt juist voor meer spanning in je systeem omdat de spanning niet ontladen kan worden. Dat is als een golf tegenhouden voordat deze het strand op kan rollen. De golf kan pas weer in de zee tot rust komen als het de beweging af heeft kunnen maken.

Maar nodig negatieve gevoelens niet keer op keer uit door in gedachten situaties te herkauwen, als een hond op een bot. Zorg ervoor dat je cellen weer blij worden als de rauwe emotie weg is.  Zet je radiozender op een ander kanaal.  Ga lachen, zingen, dansen. Zodat je de dikke deken van negatieve energie en lage vibraties van je afschudt die door de emotie veroorzaakt is. Je cellen luisteren mee en doen de rest….

happy-cells-quote-esther-hicks-wit

Stress? Ik ben geen f@#**-king hamster

Gewoon een normale dag. Boodschappen doen bij de supermarkt. De kassière jakkert de boodschappen in een behoorlijk tempo over de scanner. Alsof een trein gehaald moet worden. Ik word er nerveus van als ik intune op de rusteloosheid en bedenk dat ze dat moordtempo 8 uur vol moet houden.

Even mijn bonuskaart zoeken. O verkeerde pincode. Achter mij begint de rij te zuchten en te steunen. Mijn ogen ontmoeten geïrriteerde blikken. Relax mensen….

Onderweg naar huis verlies ik mijn fietsmand met boodschappen precies op de toegangsweg van een rotonde. Getoeter achter mij. Zodra de weg weer vrij is krijg ik een dikke middelvinger toegewuifd. Met een glimlach antwoord ik met mijn vingers is een peace-V-teken. Always keep smiling….

Mijn mailbox. Een mail waar de ergernis vanaf druipt. Van iemand die gisteren, op zondag notabene, een mail heeft gestuurd en nog geen reactie heeft gekregen. En er ook nog twee sms-jes achteraan heeft gestuurd omdat ik niet gelijk op het eerste sms-je reageerde. Get a life….

Telefoon. Een familielid. Zwaar geïrriteerd om dat mijn mobiele telefoon groot deel van de dag op vliegtuigstand staat. Een normaal mens is immers 24/7 bereikbaar. En misschien een half uur niet. Bij mij is het omgekeerd. Omdat ik mijn eigen tijd wil managen. En alles met 100% aandacht wil doen. Ook telefoneren en appen.

Een vriendinnetje van mijn dochter. Diepe zwarte wallen onder haar ogen. Ze heeft voor de zoveelste nacht niet goed geslapen omdat ze wakker wordt van alle bliebjes sinds ze een mobiel heeft. En deze nacht een vriendin via de app liet weten emotioneel in nood te zijn. En ja, echte vrienden staan ook ’s nachts voor je klaar. Duh…

Er is een ware epidemie van stressgerelateerde klachten zoals burn-outs, nerveuze aandoeningen, depressies en slaapklachten. Zelfs onder kinderen. Ik vind het niet zo vreemd. We jakkeren de hele dag door. We hebben 24/7 ongelooflijke haast. En dringen dat tempo ook nog eens aan elkaar op. Waarom? Waarvoor?

Omdat de maatschappij van ons verlangt dat we zijn als een stel drammerige kleuters die in koor het refrein van Queen zingen: I want it all, I want it all, I want it all and I want it NOW. En zo maken we elkaar he-le-maal gek. Met irreële verwachtingen over de hoeveelheid werk die een mens op een dag kan verstouwen.  En over het werktempo.

En van elkaar te verwachten altijd en overal bereikbaar te zijn. En zo snel mogelijk te reageren op oproepen per telefoon, mail, app of messenger.

Om aan alle eisen te kunnen voldoen multitasken we de hele dag door. Wat zeer stressvol voor ons brein is. En nee, niet alleen voor mannen, óók voor vrouwen.

Stressmanagement. Het begint erbij dat wij ons levenstempo afstemmen op onszelf. Op wat wij nodig hebben om rustig en gecentreerd te blijven. En de dingen met zorg en aandacht te doen. En niet op een gehaaste opzij opzij opzij manier.

En op onze eigen agenda. Pak de controle terug.  Jij wilt het nu? Jammer dan, maar mij komt het pas straks uit. Gewoon even geduld hebben. Er is nog nooit iemand doodgegaan aan wachten.

En nee, we hebben niet pas rust als we alle lijstjes afgewerkt hebben en iedereen tevreden hebben gehouden. Want de lijstjes vullen zich wonderbaarlijk genoeg altijd weer aan. En iedereen tevreden houden is een illusie. Maar stel dat het je wel lukt. Hoe tevreden ben jij dan nog? Heb jij kunnen genieten van de rit, van het leven?  Of zat je in een achtbaan en werd je volledig geleefd? Had jij nog aandacht voor de mensen om je heen die belangrijk voor je zijn?

Ik ben in ieder geval gestopt te voldoen aan irreële verwachtingen en het bijhouden van het bizarre tempo. Ik heb mijn innerlijke hamster liefdevol, doch resoluut de deur uit gezet.

En jij kunt twee dingen doen. Je aan mij irriteren, waar vooral jij last van hebt. Ik niet. Of het zien als een uitnodiging om hetzelfde te doen. Laten we gewoon met z’n allen stoppen met doen alsof dat wat niet normaal is normaal is. We zijn toch geen F#$@-king hamsters?

 

 

Meer energie door leven in het ritme van de natuur

Meer energie nodig? Als je meebeweegt met de energieën van de dag doe je de juiste dingen op het juiste moment, zoals rust houden als het qua energie eb is en actief zijn als het qua energie vloed is. De Ayurveda heeft de ritmes van de energieën in kaart gebracht en vertaald naar een praktisch leefadvies.

“ U heeft een verkeerd leefritme” zei de Ayurvedisch arts. De vriendelijke Indiase arts van middelbare leeftijd voelde twee minuten aan mijn pols voordat hij deze conclusie met een ernstig in zijn gezicht uitsprak. Hij keek mij doordringend aan en ik stamelde verbaasd:  “Een verkeerd leefritme?  Volgens mij heb ik juist een heel normáál leefritme. Ik schetste mijn oer Hollandse leefpatroon: om half acht opstaan, om twaalf uur lunchen, tussen zes en half 7 de warme maaltijd en om een uurtje of elf weer naar bed.

Natuurlijke ritmes

De arts schudde ontkennend zijn hoofd: “Het Westerse leefritme houdt weinig rekening met de natuurlijke ritmes van de dag, met de energieën die van invloed zijn op lichaam en geest.” Hij pakte pen en papier en schreef een alternatief leefpatroon op: om 6 uur ’s morgens opstaan, om 1 uur ‘s middags warm eten en daarna een middagslaapje doen. Om 6 uur ‘s avonds weer warm eten en vóór de klok van tien uur in bed liggen. Terwijl ik naar het schema keek werkten mijn hersenen op volle toeren. Een middagslaapje valt als ZZP’er nog wel te regelen, evenals 2 x per dag warm eten. Maar om zes uur opstaan…. De arts herkaderde mijn probleem door te stellen dat vroeg opstaan meestal niet het probleem is maar op tijd naar bed gaan.

Levensritme

Het levensritme dat de arts aanraadde komt uit de Ayurveda, een Indiaase geneeswijze die haar wortels heeft in de meer dan drieduizend jaar oude Vedische traditie. Toch is het leefpatroon meer universeel te noemen dan Indiaas. Nog niet zo lang geleden leefden Nederlanders volgens dit ritme. Zoals de ouders van mijn eerste vriendje die een fruitteeltbedrijf hadden en waar tussen de middag pannen met dampende aardappels, sperziebonen en een lap vlees op tafel kwamen. Ook in zuidelijke Europese landen is een warme middagmaaltijd en daarna een siësta heel gebruikelijk.

Met de wind mee

Dat lichaam en geest makkelijker in balans blijven als je met de natuurlijke ritmes mee leeft is logisch. Met de wind meefietsen kost ook minder energie dan tegen de wind in fietsen. Als je meebeweegt met de energieën doe je de juiste dingen op het juiste moment. Rust houden als het qua energie eb is en actief zijn als het qua energie vloed is. Ebben als het vloed is en vloeden als het eb is is niet alleen heel frustrerend, maar kost ook bakken met energie. Helemaal voor mensen met een energie-issue: die een gebrek aan energie hebben en daardoor moeilijk vooruit te branden zijn. Of  juist een overschot aan energie hebben en daardoor moeilijk tot rust komen.

Dosha

De vedische traditie heeft het over dosha’s: dit zijn de energieën van de schepping zelf, levensenergieën die van invloed zijn op ons lichaam en geest. Er zijn drie dosha’s: vata, pitta, kapha die ieder hun eigen kwaliteiten hebben. Elk moment van de dag is één van de dosha’s dominant.

Vata:      02.00 – 06.00 uur en 14.00 – 18.00 uur

Kapha:   06.00 – 10.00 uur en 18.00 – 22.00 uur

Pitta:     10.00 – 14.00 uur en 22.00 – 02.00 uur

Vata

Vata is impulskracht. De elementen van vata zijn lucht en ether. Vata-energie is beweeglijk, veranderlijk, snel en verfijnd. In vata-tijd overheerst helderheid en is de mentale alertheid hoog. Het is de beste tijd om te studeren omdat je je makkelijk kunt concentreren en nieuwe dingen het snelst leert. Het is ook de perfecte tijd voor creativiteit en brainstormen. Als je moeite hebt met opstaan, dan is het aan te raden om voor 6 uur ’s morgens je bed uit te komen. Vanaf 6 uur begint kapha- tijd en dan wordt opstaan lastiger omdat kapha-energie zwaarder en trager is.

Kapha

Kapha is structuurkracht. De elementen van kapha zijn water en aarde. Kapha-energie is een zwaardere maar stabielere energie. Kapha-tijd is de tijd van fysieke activiteit. Het is het ideale moment om oefeningen te doen zoals sporten of yoga. Je schijnt ook meer spierontwikkeling te hebben als je in kapha-tijd traint. Het is ook de meest geschikte tijd voor meditatie omdat je minder last hebt van rusteloze gedachten en dadendrang. In de avond is kapha-tijd de beste tijd om te gaan slapen, juist doordat je wat minder goed vooruit te branden bent en moeier bent. Je valt ook makkelijker in slaap en hebt een diepere en meer regenererende slaap dan als je ná tien uur naar bed gaat. Dan breekt namelijk pitta-tijd aan en krijg je weer een nieuwe vlaag energie.

Pitta

Pitta is vuurkracht. De elementen van pitta zijn vuur en water. Pitta-energie is intens en vurig. Pitta-tijd is de beste tijd voor een maaltijd omdat onze spijsvertering dan optimaal is. Pitta energie is een rusteloze energie, dus actief zijn lukt dan prima. Na 10 uur ’s avonds, als pitta gaat domineren, kun je merken dat je weer energie krijgt en actief wordt. Terwijl je vóór tien uur wellicht niet vooruit te branden was en op de bank zat te gapen, jezelf afvragend of je toch niet beter naar bed kon gaan. De tijd tussen 22.00 uur en 02.00 uur wordt ook wel ‘second wind’ genoemd vanwege de vlaag energie die je nog even krijgt. Het is echter ‘lege’ energie, energie in de reservetijd. Door actief te zijn op dit moment doe je een beroep op je energiereserves. Wie in pitta-tijd het bed opzoekt kan merken dat je moeilijker en onrustiger in slaap valt dan vóór 10 uur omdat pitta-energie hoger en intenser is dan kapha. Kun je de slaap niet vatten, dan kun beter wachten tot om 2 uur ‘s nachts vata weer actief wordt en inslapen weer makkelijker wordt.

Meer energie

Sinds ik de natuurlijke ritmes volg heb ik meer energie gedurende de dag en is de energie ook gelijkmatiger verdeeld. Het is alsof er meer uren in een dag zitten en ik in die uren efficiënter ben. Om 4 uur ‘s middags ben ik niet door mijn energie heen en hoef ik niet meer over te schakelen op de overdrive vanwege een lege energietank. In plaats daarvan ben ik nog helemaal rustig, helder en vol energie.

Powernap

De powernap is één van de sleutels van het succes van dit leefpatroon.  Als je ’s middags goed eet word je na de maaltijd loom doordat je energie vooral naar de spijsvertering gaat. Als je je lichaam dan de rust gunt waar het om vraagt, heeft het alle tijd zich even helemaal op de spijsvertering te richten. Die daardoor ook  optimaler is dan wanneer je onrustig en gestresst gelijk na de maaltijd weer verder gaat met de orde van de dag. De combinatie van een goed gevulde buik en vroeg uit de veren maakt het makkelijk om een powernap te doen. Dertig minuten de ogen sluiten is vaak al voldoende om daarna met nieuwe energie de dag te kunnen vervolgen.

Zingen zonder handrem: “schijt aan de buren”

Uit volle borst zingen zonder je druk te maken wat anderen er van vinden. Fully self-expressed je ‘ding’ doen met een attitude van schijt aan de buren. Wie wil dit nou niet? Voor veel vocalisten is dit echter (nog) een ver van hun bedshow. Dit komt doordat ze op de handrem staan. Dit is de bevriezingsmodus, een survivalmechanisme uit de oertijd. Als de handrem er eenmaal af is en je niet meer denkt ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’ dan gebeuren er wonderlijke dingen met je stem én performance. 

Angsthaas

Ooit was ik één van de grootste angsthazen die er was. Ik was bang voor mensen, doodsbang. Bang voor de kinderen op school die mij pesten. Bang voor de bulderende stem van mijn vader als ik mijn schooltas weer eens in de gang had laten staan. Bang voor de strenge blik van de meester op school. Bang voor die deftige dame met intimiderende parfumgeur en neerbuigende opmerkingen. Het laatste waar ik op zat te wachten was in de spotlights staan. En tegelijkertijd wilde ik niets liever dan mijn stem laten horen aan de wereld. Dat zorgde voor een enorme worsteling. Eén deel van mij wilde dolgraag het podium op, het andere deel rende er het liefst zo snel mogelijk weer vanaf. Herkenbaar?

Toen ik dertien was vroeg mijn moeder of ik voor de verjaardagsvisite wilde zingen. Van het idee alleen al kreeg ik een paniekaanval. Maar omdat ik wist dat mijn moeder er niet over op zou houden tot ik ja zou zeggen, ging ik overstag. Maar alleen als ik de spelregels mocht bepalen(controle). Ik zou in de gang zingen waar ik niet zichtbaar was voor het publiek in de woonkamer. Met de deur open. En als ik klaar was moest iedereen doen alsof er niks was gebeurd. Niet klappen, geen complimentjes, niks. Gewoon met een uitgestreken gezicht verder nippen aan het borrelglas alsof er nooit iets had plaatsgevonden. Zingen terwijl iedereen naar mij keek vond ik  te bedreigend, voelde te kwetsbaar, te stem-naakt.

Jaren later kreeg ik tijdens mijn studie de kans om in de studentenband te zingen. Doodeng vond ik het. Maar mijn behoefte om mijn stem te laten horen aan de wereld was nét iets groter dan mijn angst. Op het podium verschool ik mij het liefst achter de boomlange zanger die leek te bulken van zelfvertrouwen. En altijd het commentaar van de geluidsman dat ik harder in de microfoon moest zingen: zelfs met de volumeknoppen vol open was ik amper te horen…

De handrem

Had ik niet het vermogen hard te zingen? Was ik zo schuchter? Ja en nee. Ik stond op de figuurlijke handrem. Altijd was mijn overactieve mind aan het werk om mij te behoeden voor het gevaar van mijn soortgenoten. Bezig met wat anderen van mij zouden vinden. Als ze maar niet dachten dat ik mijzelf heel goed vond. Dat ik arrogant was. Als ik maar niet te veel op zou vallen. Niets bedreigender dan de scherpe tong van soortgenoten. Niets meer vernederend dan hun hoongelach of spottende blik. De innerlijke dialoog met gevleugelde uitspraken van mijn ouders als “Denk aan de buren” en “Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg” trokken de handrem nog strakker aan.

Wat is de handrem eigenlijk? Het is een overlevingsmechanisme vanuit de oertijd. Stel je voor dat je ineens oog in oog staat met een hongerige tijger. Je moet dan gelijk reageren en niet eerst nog nadenken over of je je veters nog moet strikken of wat de snelste route is. Nadenken kost tijd en die tijd heb je niet: als je niet gelijk reageert eindig je in de bek van de tijger. In een bedreigende situatie nemen onze reflexen het daarom over: je hersenen vertellen je dan wat te doen in plaats van dat je zelf een bewuste keuze maakt. De automatische reactie is te vergelijken met je hand verbranden aan een kachel: je trekt hem dan gelijk terug. Zo snel gaat een reflexmatige handeling.

Om te overleven moeten we vechten, vluchten of bevriezen/verstijven. 

Bevriezen

Als je je vijand niet kunt ontwijken door te vluchten (eerste keuze van je hersenen), te verslaan door te vechten (tweede keuze) dan rest de derde optie: bevriezen of verstijven. Anno 2016 zijn er geen tijgers meer behalve in de dierentuin. Wij hebben nu hele andere bedreigingen of stressbronnen dan de mensen vroeger. Zoals deadlines op werk, prestaties op school,  angst om er niet bij te horen, de vrees buitengesloten te worden of af te gaan als een gieter. Vechten en vluchten doen we nauwelijks nog, bevriezen des te meer (freeze in het Engels): dit is de handrem ofwel de verstijvingsmodus.

Bevriezen of verstijven is letterlijk jezelf voor dood houden. Dieren in het wild doen dit om aan hun prooi te ontsnappen. Want als je dood bent is de strijd over en verslapt de aandacht van de vijand. Hopelijk kun je dan op een onbewaakt moment alsnog ontsnappen. Bijvoorbeeld als de tijger zijn vriendjes gaat halen nadat hij jou ergens heeft achtergelaten. Om je op een later tijdstip met hen samen op te peuzelen. Mensen kennen dit trucje ook. Als een acteur in een film bij een schietpartij doet alsof hij geraakt is en levenloos op de grond blijft liggen in de hoop dat de schutter vertrekt en hem voor dood achterlaat.

Hert in de koplampen

Als je in een acute verstijving terecht komt dan verkrampen je spieren en stokt je adem. Hoewel je lichaam amper beweegt is je geest hyper alert. Soms kun je van schrik helemaal niet meer bewegen, denk aan een hert dat in de koplampen staart.  Het kan zelfs zo zijn dat ook je stembanden verlamt raken en dat er geen geluid meer uit je komt. Dit komt regelmatig voor bij slachtoffers van een misdrijf: ze wilden om hulp roepen maar ze konden geen geluid meer maken.

In ons dagelijks leven zijn er zelden kwesties die gaan over leven of dood. Maar angst doet je wel verkrampen, al is het maar een klein beetje angst. Voor velen is een chronische ondertoon van angst of vrees de normale status quo: zij leven met de handrem aangetrokken. Als je ooit met de handrem aan in een auto hebt gereden, dan weet je wat er gebeurt: je verbruikt veel meer energie en op een gegeven moment begint de auto te roken en stinken. Kun je niet autorijden houdt dan de handrem van je fiets maar eens ingedrukt terwijl je rijdt: het fietst heel zwaar en vermoeiend.

Een eerste indicatie dat je op figuurlijke handrem staat is als je niet vrijelijk durft te zingen of bewegen. Als je een lichte schrikreactie voelt als iemand dat van je vraagt. Als je je stemnaakt voelt. Ook perfectionisme kan een handremaantrekker zijn. In veel gevallen zit daar namelijk de angst om te falen achter (maar niet altijd). De hand die de handrem aantrekt is je denken. Of beter gezegd: een overactief denken dat overal beren en wolven op zijn pad ziet.

Verstijvingssymptomen

Met een aangetrokken handrem door het leven gaan is minder onschuldig dan het lijkt, zeker voor vocalisten. Het heeft een negatief effect op de werking van je instrument. Bij een acute freeze komt er een vloedgolf aan stresshormonen vrij, zoals adrenaline. Bij vechten en vluchten kun je deze energie nog verbranden doordat je actief bent, maar als je bevriest kun je deze energie niet in een activiteit ontladen. In plaats daarvan blijft deze rondhangen in je systeem.

Als je in een chronische freeze leeft, als de handrem altijd enigszins aangetrokken is, dan heb je een te hoge spierspanning in je hele lijf. Het zorgt voor inflexibelere spieren rond het middenrif (wat een goede buikademhaling belemmerd) en aangespannen spieren in nek en schouders (wat de werking van je strottenhoofd beïnvloedt) . Ook heb je een snellere en hoge borstademhaling, terwijl voor zingen een lage buikademhaling in de meeste gevallen idealer is.

Als je op de figuurlijke handrem leeft ga je letterlijk afgeknepen klinken: door een te hoge spierspanning is er minder resonantieruimte en je lichaam is minder soepel en bewegelijk. Voor zingen heb je sterke en flexibele spieren nodig die je ook goed kunt ontspannen: met de handrem aan is dat lastiger. Je klinkt ook minder krachtig en minder geaard: als gevolg van een overactief denken gaat de meeste energie bij mensen op de handrem naar het hoofd. Onze hersenen zijn namelijk een enorme energie slurper: als het lichaam moet kiezen tussen óf energie sturen naar de spieren (wat je nodig hebt om je vocale activiteiten goed te kunnen uitvoeren) óf naar de hersenen, dan krijgen de hersenen voorrang. Wist je dat de hersenen 20% van alle zuurstof en 30% van alle energie in ons lichaam gebruiken?

Ont-freezen: de quick fix

In natuurdocumentaires zie je dat dieren een handig mechanisme hebben om uit de verstijvingsmodus te komen: ze gaan net zo lang trillen en schudden tot het bloed en de energie weer helemaal stroomt. Mensen hebben geen automatische ontfreezer. Als we eenmaal in een freeze zitten, worden we door een  overactieve mind meestal gegijzeld in deze stand. En als het maar lang genoeg duurt wordt het vanzelf onze nieuwe status quo.

Tot we het zat zijn. We genoeg hebben van op de handrem leven. Omdat we vrij willen zijn. Ons willen uiten. De energie weer willen voelen stromen. Met alle remmen los zingen, dansen en lachen. We leven nu en het is te vroeg om al met één been in het graf te staan. Ons al een beetje voor dood te houden om geen prooi te zijn.

De handrem of verstijvingsmodus is niet zo 1,2,3 uit een vocalist gehaald. In de pubertijd is de handrem-modus zelfs eerder regel dan uitzondering. Maar ook veel volwassenen leven met een aangetrokken handrem. Gelukkig is er wel een quick fix die in ieder geval voor eventjes de handrem iets laat vieren. Het hoofdingrediënt van deze anti-freeze is bewegen: springen, schudden en trillen. Hierdoor gaat het bloed weer door het hele lichaam stromen en krijgen alle spieren, je organen, je bindweefsel en weer voldoende bloed en energie. Denk aan de dieren in de natuurdocumentaire. Daarnaast is het belangrijk om diep door te ademen en te zuchten, wat zorgt voor ontspanning. Goed gronden of aarden en met je voeten lekker stampen helpt ook goed. Denk maar aan de rugby spelers die een haka doen voor ze een wedstrijd gaan spelen.

De stem in je hoofd

De quick fix laat eventjes de handrem iets vieren. Je verbrandt hierdoor bovendien stresshormonen. Het echte werk moet helaas nog beginnen: je denken is de hand die de handrem aantrekt, de hoofdoorzaak van het verstijven. Het is fijn om te ontfreezen, maar als je je hand niet van de handrem afhaalt dan ben je binnen no-time weer terug bij af. Tijd dus om de oorzaak af te pakken en niet alleen aan symptoombestrijding te doen.

Aan het begin vertelde ik dat ik bang was voor andere mensen. Tot het moment dat iemand mij vertelde dat iedereen bang is van iedereen. Die chagrijnig kijkende vrouw of man met afkeurende blik in het publiek zijn in real life ook bang voor jou. Het kan zelfs zo zijn dat ze nog banger zijn voor jou dan jij voor hen. Ik vond dit wel interessante gedachte: sinds ik deze mindset heb ben ik voor niemand meer bang. Hopelijk kan dit inzicht jou ook helpen om de handrem iets meer te laten vieren, net zoals het mij hielp.

Maar er is meer nodig dan alleen dit inzicht om de handrem eraf te halen.  Door te luisteren naar de stem in je hoofd kom je erachter hoe jouw denken de handrem aantrekt. Hoe het de fictieve kooi opent vol met beren, wolven en sabeltandtijgers. Waardoor je iedere keer opnieuw het gaspedaal intrapt.

Als de handrem er eenmaal af is en je schijt kunt hebben aan de buren, dan gebeuren er wonderlijke dingen met je stem én performance. Dan komt er ontspanning, flexibiliteit, gaat de energie stromen, krijgt je klank vleugels en win je aan vocal power. Mijn statement is dat iedereen die meer uit zijn stem wil halen niet alleen aan de slag moet met de stem die uit zijn mond komt, maar ook met de stem in zijn hoofd.

In mijn boek ‘Zingen zonder stress ‘leer je de stem in je hoofd beter kennen. Je vindt hier ook tips & tricks om de handrem eraf te halen. Het boek komt in februari 2022 uit bij Schrijverij Mooi Mens. Wil je hiervan op de hoogte gehouden worden, stuur dan een mail naar judithjobsemusic@gmail.com 

De dag dat ik besloot nooit meer stress te hebben

Vandaag heb ik besloten nooit meer stress te hebben. Nooit meer jakkeren en jagen, nooit meer wakker liggen van malende gedachten, nooit meer op zien tegen situaties, nooit meer op de kast door wat anderen zeggen of doen. Nooit meer.

Maar kan dat eigenlijk wel? Is dat geen onmogelijke opgave in één van de meest stressvolle periodes in mijn leven ?  Er wordt een continu beroep op mij gedaan als moeder van drie kinderen, vrouw en vriendin. Als ZZP’er, wiens schaapjes vaker in de sloot liggen te spartelen dan op het droge rondhuppelen, is er veel onzekerheid in de bestaansbasis. En als klap op de vuurpijl heb ik als kanariepietje ook nog eens een extreem stressgevoelig lichaam. Kortom, naar de maan vliegen klinkt als een meer binnen bereik liggend doel dan geen last meer hebben van stress. Tenzij ik een vliegticket naar India heb geboekt om voor de rest van mijn leven in een grot te mediteren.

Wat is stress?

Wat is stress eigenlijk? Tijdens mijn opleiding stressmanagement leerde ik dat het begrip stress uit de bouwwereld komt. Als een balk meer gewicht moet dragen (draaglast) dan technisch mogelijk is (draagkracht), is er sprake van stress. Vertaalt naar een mensenleven is stress een wanverhouding tussen draaglast en draagkracht. Als je meer op je bordje hebt dan je op dat moment aan kunt is er sprake van stress. De draaglast bestaat uit externe factoren zoals de dingen die je te doen hebt, het beroep dat op je gedaan wordt en gebeurtenissen in het leven. En de draagkracht bestaat uit het totaal van je vermogens om de stress te managen, waaronder gezondheid, je voorgeschiedenis en je mentale capaciteiten.

Volgens Wikipedia kan stress heel ruim worden omschreven als een reactie op elke prikkel of conditie die spanning veroorzaakt. De  oorspronkelijke natuurkundige definitie van stress is ‘een kracht die op het lichaam inwerkt’.

Positieve stress

Stress is niet per definitie iets negatiefs: een beetje spanning kan er juist voor zorgen dat je alerter bent en beter presteert. Ook positieve gebeurtenissen in het leven, zoals een huwelijk, een leuk feestje, het winnen van een prijs of een buitengewone prestatie op het werk, kunnen een bron van (positieve) stress zijn. Van deze stress wil over het algemeen niemand af; het opgewonden gevoel zoeken we juist vaak op.

Ik wil echter geen last meer hebben van beiden soorten stress. Zowel bij positieve-  als negatieve stress werkt de chemische fabriek van het lichaam op volle toeren. Alleen is de uitkomst van positieve stress prettiger dan van negatieve. Maar in beide gevallen verkeert het lichaam in een hieperdepieper-toestand, wat voor een extreem stressgevoelig lichaam onhandig is:  zie die woelige zee maar eens kalm te krijgen.

Jengelende kinderen en onheilspellend NOS-journaal

Mijn extreem stressgevoelige lichaam is de reden om te besluiten nooit meer last te hebben van stress. Ik wil dat bereiken terwijl ik midden in het leven sta: te midden van rinkelende telefoons, jengelende kinderen en met het onheilspellende NOS-journaal op de achtergrond. Zonder het leven te vermijden of mij terug te trekken in een grot: dat kan tenslotte altijd nog.

Als wij stress ervaren, gaan we situaties vermijden of juist beïnvloeden. Om de draaglast te verminderen schrappen we activiteiten, vertellen die irritante buurman eens flink de waarheid en maken een betere planning. En dat lucht op. Pas als de stress een issue blijft gaan we noodgedwongen ook aan onze draagkracht werken, bijvoorbeeld door een mindfulnesstraining  of te leren mediteren. En ook dat brengt weer verlichting.

21 kikkers in een kruiwagen

Maar nooit meer last hebben van stress? Dat vereist een drastische aanpak, wat begint met een paradigmashift. Sadhguru Isha, een Indiase religieloze mysticus, wijze en visionair, komt met een nieuwe definitie van stress. Volgens hem is dat wat wij stress noemen inherent aan het leven. Hebben we geen werk dan hebben we stress; hebben we wel werk dan hebben we nog meer stress. Hebben we geen kinderen dan hebben we stress; hebben we wél kinderen dan trekken we onze haren eruit van de stress. Er is ALTIJD stress.

Volgens Sadhguru Isha zijn het niet de externe omstandigheden die stress veroorzaken, maar is stress te definiëren als het onvermogen om je eigen systeem te managen: je lichaam, gedachten, gevoelens en energieën. Zijn definitie is revolutionair te noemen omdat het de oorzaak van stress volledig bij ons zelf neerlegt: wij zijn de bron van onze eigen stress. En dat is in tegenspraak met alle definities van stress, die factoren van buitenaf in ieder geval als mede oorzaak zien.  Maar waarom zou je je druk maken over stressfactoren in de buitenwereld? Deze liggen grotendeels buiten eigen controle en daar controle over willen krijgen is weer een bron van frustratie en stress. Zoiets als pogen 21 kikkers in een kruiwagen te krijgen.

Onze cellen luisteren mee

Laten we Sadhguru zijn statement eens nader onderzoeken. Wat gebeurt er bij stress? In de meeste gevallen is er ‘iets’ dat de stress veroorzaakt: een trigger. Je vind een briefje met een telefoonnummer van een vrouw omgeven door hartjes in de broekzak van je man. Je hoort in de wandelgangen dat je baan op de tocht staat. Je voelt je al een tijdje niet zo lekker en vreest voor je gezondheid. De trigger veroorzaakt een stortvloed aan gedachten en gevoelens. Omdat je cellen altijd meeluisteren om het lichaam bij dreigend gevaar klaar te kunnen maken voor gepaste actie, gaat de hele interne chemische fabriek overuren draaien. Het maakt niet uit of het een reële dreiging betreft of eentje die alleen bestaat in gedachten. De onderbewuste machinerie van het lichaam kan dat onderscheid niet maken. Ervaren wij gevaar of moeten er grenzen bewaakt worden, dan worden er stofjes aangemaakt waardoor wij kunnen vechten of vluchten. Het hart gaat sneller kloppen, het bloed gaat harder door de aderen stromen en de ademhaling versnelt; de zogenaamde arousel. Als we de situatie als machteloos of verloren inschatten,  voelen we ons krachteloos en moe worden; alsof iemand de energiekraan van het lichaam dichtdraait. Denken is dus niet zo onschadelijk en zonder gevolgen als wij denken. Denk je 30 x aan een lastig gesprek met je baas of geliefde, dan maak je 30 x de stofjes aan alsof je daadwerkelijk in gesprek bent. Ook van denken kun je dus heel erg moe of juist opgefokt raken.

Rimpelloos meer

Wat stress tot een vervelende ervaring maakt is niet zo zeer de trigger, want die duurt meestal maar eventjes, maar wat daarop volgt: de zich almaar opdringende gedachten, de niet te stoppen stroom negatieve gevoelens en de onaangename fysieke reacties die daar het gevolg van zijn. Zoals een opgejaagd gevoel, een knoop in je maag, een brok in je keel, een dreigend gevoel van onheil. Dáár willen we vanaf.

Hoe fijn zou het zijn als je alleen maar een paar seconden de primaire fysieke stressreactie ervaart, zoals het bonzen van je het hart, het bloed dat door je aderen pompt of de kramp in je buik, en het daarna weer verdwijnt? Vergelijkbaar met een schip dat voorbij vaart: de golven ebben binnen een paar seconden weg. En hoe heerlijk zou het zijn als er geen gedachten en gevoelens meer zijn die in de situatie springen en deze almaar maar herkauwt en opblaast? En waardoor de interne chemische fabriek continu overuren draait? Als het daarna van binnen gewoon weer stil is, vergelijkbaar met een rimpelloos meer?

lake-mathieson-dawn

Stresscyclus doorbreken

De interne stresscyclus kan op twee manieren doorbroken worden. We kunnen de stok tussen de wielen van de stresscyclus steken op de plek waar gedachten zich aan de situatie hechten en zich ermee gaan bemoeien, gevoelens in het kielzog meeslepend. Dat vereist een meesterschap over je mind. Dit kun je onder andere leren door meditatie te beoefenen en mindfulness.

En hoewel de meeste stressreacties het resultaat zijn van brouwsels uit eigen keuken, zijn er ook reflexmatige stressreacties die vóór het denken langs gaan vanwege onderbewuste programmering. Als je daar erg last van hebt kan een therapeut helpen deze onderbewuste stressreacties te herprogrammeren, bijvoorbeeld door NLP, EMDR of Primaire Reflextherapie.

De ademhaling

De tweede stok die in de wielen van de stresscyclus gestoken kan worden is door te leren je zenuwstelsel te kalmeren en daarmee de productie van stressstofjes tot stilstand te brengen. De ademhaling is het enige instrument waarmee je zelf invloed kunt uitoefenen op je autonome zenuwstelsel. Sterker nog, je ademhaling en bepaalde gemoedstoestanden zijn nauw met elkaar verbonden. Bij elke emotie hoort een specifiek adempatroon: als je boos bent, wordt de adem kort en snel en als je verdrietig bent langzaam en diep. Omgekeerd werkt het ook: door op een bepaalde manier te ademen kun je bepaalde emoties oproepen. Eén van de krachtigste tools die ik ken om meester te worden over je ademhaling en zenuwstelsel is de Sudarshan Kriya techniek.

Slavernij

Volgens Sadhguru is stress een puur interne aangelegenheid waarbij oorzaak én oplossing de verantwoordelijkheid zijn van maar één persoon op aarde: wijzelf. Stress is een logisch gevolg van een onbewust leven waarin we geen meester zijn over ons systeem; over onze mind (denken/voelen), lichaam en energieen. Dit meesterschap is de sleutel tot een stressvrij leven. Maar zijn wij sowieso niet de enigen die de scepter horen te zwaaien in onze binnenwereld? Die hoort te bepalen wat wij denken, voelen en hoe wij ons gedragen? Als anderen dat bepalen, zijn wij dan niet gewoon simpelweg slaven?

Mentale beren en tijgers

Ik heb besloten dat ik mij helemaal kan vinden in de definitie van Sadhguru. Met mijn besluit om nooit meer stress te hebben, spreek ik dan ook de intentie uit om volledige meesterschap over mijn systeem te verkrijgen: over mijn denken, voelen, lichaam en energieën. Dat zal hard werken zijn, dag in dag uit, en veel discipline en inspanning vergen. Maar ik heb niet veel keuze: als kanariepietje kan ik mij de luxe van stress gewoon niet permitteren.

En toegeven, het heeft wel iets weg van een kansloze missie: ik mediteer al 27 jaar dagelijks een half uur, ik had al mega stressvrij moeten zijn…. Misschien is naar de Himalaya afreizen en aankloppen bij de grot van één of andere verlichte wijze toch de enige oplossing. Aan de andere kant, ik weet al precies wat deze gaat zeggen. Hij zal mij hoofdschuddend aankijken en verzuchten dat westerlingen lui zijn en wonderen verwachten van ‘maar’ een half uur per dag mediteren. Er blijven tenslotte nog drieëntwintig en half uur over om je helemaal op te fokken met mentale beren en tijgers en je cellen te laten sidderend van ongerustheid en opwinding. De wijze zou mij verzekeren dat ik niet 30 minuten, maar 24 uur per dag zou moeten mediteren.

Omdat wij in Nederland een tekort aan grotten hebben en geen basisinkomen, is de meditatieve grondhouding van  ‘merk alles op en vind er niks van’ al een stap in de goede richting. En dan niet af en toe, zoals bij mij nu het geval is, maar 24/7. Alle achterdeurtjes om stress te kunnen rechtvaardigen dienen afgesloten te worden, alle excuses de nek om gedraaid. Niets of niemand over te blijven om de schuld van stress in de schoenen te schuiven. En ook geen enkel excuus meer te zijn om stress langer door het lijf te laten gieren dan een stressreactie van nature doet. Werk aan de winkel dus.

 

 

 

Geef mij nu je angst

Het is 1 januari 2016 en het regent goede voornemens. Mijn goede voornemen is om vanaf nu een buitengewoon leven te leiden. Nog altijd haal ik niet het onderste uit de kan, laat ik niet het achterste puntje van mijn ware wezen zien en beklim ik niet de uiterste toppen van zelfverwerkelijking.  Oftewel: ik doe nog niet wat ik hier te doen heb op aarde.

Terug in de matrix

Het grote ‘doe-maar-normaal-mechanisme’, wat mij tegenhoudt heet ‘angst’. En ik ben geen uitzondering: het is een universeel mechanisme dat als je je voorneemt iets buitengewoons te gaan doen, creatief te zijn of uit de dagelijkse sleur van het voorspelbare te stappen je angst volledig in paniek raakt en als een bootje in nood in wilde weg waarschuwingspijlen gaat afschieten. Angst zal er alles aan doen om je terug naar de comfortzone te duwen, je weer in de matrix te prakken en te zorgen dat je je vooral normaal en voorspelbaar blijft gedragen. Want je zou kunnen falen, uitgelachen en belachelijk worden gemaakt, sociaal uitgesloten worden, je hele bestaansbasis om zeep kunnen helpen en eindigen als straatnieuwsverkoper.

De positieve intentie van angst

Angst heeft dus een goede intentie: het is een waardevolle gast die  vooral wil beschermen en als zodanig verdient angst ook alle liefde en waardering en een plekje aan de stamtafel van ons eigen wezen.  Wil je een risicoloos leven leiden in de comfortzone, luister dan vooral naar wat angst je ingeeft en stel al je plannen flink naar beneden bij. Wil je een creatief, buitengewoon leven leiden waarin je je passie volgt, weet dan dat angst je altijd gezelschap zal houden. Sterker nog, angst en creativiteit gaan zij aan zij. Bestseller auteur Elisabeth Gilbert omschrijft het als volgt:

“Ik heb de indruk dat mijn angst en mijn creativiteit eigenlijk een Siamese tweeling zijn en dat wordt wel bewezen door het feit dat de creativiteit geen stap kan verzetten zonder dat de angst hem vergezelt”

Wegdrukken is oppompen

Het voelen van angst is geen teken dat je gewaarschuwd wordt door een hogere macht of je intuitie. Denk niet dat je pas op de juiste weg bent als angst niet hysterisch aan de noodrem trekt. Weet dat angst automatisch opvlamt zodra je dichter bij het vuur van je leven komt. Er zit dus niks anders op dan angst als trouwe metgezel te accepteren op je levensreis. Je inspannen om van angst af te komen of het te onderdrukken werkt averechts: wegdrukken = oppompen. Het is net als het niet aan een roze olifant mogen denken: je denkt er dan juist aan.

Angst is besmettelijk

Hoe kun je het beste met angst omgaan? Leer de aard van angst kennen. Weet dat angstenergie de neiging heeft om te groeien en uiterst besmettelijk is. Het is een soort van Pacman op zoek naar negatieve ervaringen en energieën om zich aan te kunnen laven en daardoor te groeien. Angstenergie is dan ook dol op negativiteit: het journaal, kranten, roddel en achterklap en negatieve azijnpissers die je vooral in de ‘realiteit’ willen zetten. Angstenergie zal er alles aan doen om je trilling naar beneden te halen want in een lagere trillingsenergie heeft angst meer kans om zich te manifesteren en doen gelden.

Veere van de Bilt negatieve energie

Tekening: Veere van de Bilt

Tunnelvisie

De invloed van angst is goed waarneembaar. Het maakt dat je je steeds zwakker en slapper voelt. Door de activering van stresshormonen neemt het vermogen om helder te denken af en kom je steeds meer in een tunnelvisie terecht. Kansen en mogelijkheden verliezen hun glans en lijken steeds onrealistischer te worden. En dat is precies waar angst je wil hebben:  terug bij af en bij ‘doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg’. Je mooie plannen en goede voornemens verdwijnen in de koelkast om er weer uit te komen als er minder gevaar dreigt ofwel als angst minder hard loopt te gillen en loeien. Maar zal dat ooit gebeuren?….

Tips om de angstkringloop te doorbreken

Wil je je plannen realiseren en je gestelde doelen bereiken, dan is het belangrijk om de angstkringloop te doorbreken. Dat kan met de volgende tips:

  1. Als je angst voelt opkomen probeer er dan niet van af te komen, maar ruim er tijd voor in om angst zijn zegje te laten doen. Weet dat als je er niet tegen vecht maar juist ontspant, je angst ook ontspant. Bedank angst voor de goede intenties om jou te behoeden en beschermen, maar laat ook weten dat jij om je doelen te bereiken, juist niet zal luisteren naar angst.
  1. Omdat angst meer kans heeft in een lage trillingsenergie is het belangrijk om situaties te vermijden die angst voeden. Doordat angst onderbewust aan het roer zit zul je je echter juist aangetrokken voelen tot trillingverlagende situaties: je zal meer behoefte voelen om het journaal te kijken, negatieve mensen op te zoeken of ervaringsverhalen te lezen van mensen die totaal mislukten toen ze hun dromen najoegen. Merk je dat angst zijn intrede doet, zorg dan dat je je trilling verhoogt: lees een inspirerend boek, ga wandelen in de natuur, ruik aan een bloem, zoek mensen op die een positieve invloed op je hebben. Hoe hoger je trilling, hoe minder angst jou in zijn greep kan hebben.
  1. Angstenergie is een hele dominante, vervelende en verlammende energie: reden genoeg om zo snel mogelijk van dit gevoel af te willen zijn. Maar hoe meer je dat probeert, hoe meer angst zijn pijlen op je zal richten: waar je je aandacht op richt groeit. Bovendien schep je met je angstenergie juist datgene waar je bang voor bent doordat je aantrekt wat je vanuit je hart uitstraalt. Je hart is je grootste zender: het magnetisch veld van je hart is wel 5000 x sterker dan het magnetisch veld van je hersenen en reikt ook veel verder. Het is dus belangrijk om je zender af te stemmen op een positieve kanaal. Sta stil bij je angstgevoel en vraag jezelf af ‘kan ik liefde voelen voor dit gevoel?’. Met de wetenschap dat angst altijd een goede intentie heeft is het wellicht makkelijker liefde naar het gevoel te sturen. Stuur net zolang liefde naar de angst tot het hartgebied zacht voelt en ontspant. Door liefde in je hart te voelen voor de angst pool je de energie die je uitstraalt om en wordt je hart weer een magneet om dat wat je wilt creëren  aan te trekken.

Met angst in je kielzog is je comfortzone verlaten en iets buitengewoons doen niet iets voor watjes. Het vraagt behoorlijk wat moed om angst dag in dag uit te trotseren en te managen. Bovendien, zonder angst zou er ook geen sprake zijn van moed: alleen roekeloze mensen en psychopaten hebben er geen last van. Moed is niet de afwezigheid van angst maar het besef dat iets anders belangrijker is dan angst.

courage-is-not-the-absence

Voor 2016 wens ik de wereld veel moedige mensen toe.  “Face your fears and act’ en luister af en toe eens naar de zoete woorden van Guus Meeuwis: “Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug.”

Uitnodiging om een lichtpuntje te zijn

lichtpuntjes afbeelding

Vandaag belandde ik in een enorme facebookdip na 5 minuten op facebook te hebben ‘rondgehangen’. Facebook heeft schrikbarend veel weg van een open riool waar iedereen zijn behoefte doet, niet nadenkend over wat de effecten kunnen zijn. Samenvatting van 5 minuten facebook: reclame voor dit dat zus en zo wat vooral niks in essentie toevoegt aan het leven, stemmingmakkerij tegen of juist voor vluchtelingen, posts over hoe onbetrouwbaar Poetin eruit ziet, Geert Wilders die in de zeik wordt genomen of juist verheerlijkt als redder van ons volk, statements over hoe scholen eigenlijk niks verschillen van gevangenissen. Wildvreemden die elkaar in de reacties vervolgens voor rotte vis uitmaken en therapie aanraden.

Ik vind het niet zo vreemd dat de wereld zo een chaos is als het op facebook al niet veel anders is. We denken dat we anderen moeten waarschuwen en wakker maken, de ogen openen voor alle onrecht. En ja, dat moeten we zeker, maar is dit de manier? Mensen raken verzadigd, murw en afgestompt van zoveel ellende. Ipv al die politici waar we het niet mee eens zijn nog meer negatieve energie te sturen kunnen we ze beter een pakketje positieve energie sturen in de hoop dat ze betere keuzes zullen maken. En in plaats van met het vingertje wijzen naar ‘hullie’ en ‘zullie’ die geen hersens hebben en een nog grotere troep maken van de wereld, nadenken over wat je zelf bijdraagt aan de onrust en chaos door alles te delen en mensen op facebook af te zeiken ‘gewoon omdat het kan’ .

Een ondoordachte veeg uit de pan naar meneer x kan zomaar vervelende consequenties hebben voor zijn hond of kind. Maar een leuke reactie of een pakketje positieve energie kan iemand zijn dag veranderen, waardoor de wereld er weer heel anders uit ziet voor die persoon en de mensen en dieren om hem heen. Ik nodig dan ook iedereen uit om het beste in zich naar boven te halen en een lichtpuntje te zijn op facebook. Gewoon omdat het (ook) kan.

.

De wereld verbeteren vanuit je luie stoel

Wil jij weten wat jij kunt doen om de wereld een stukje mooier te maken vanuit je luie stoel? Big Brother zijn wij zelf en onze macht is groter dan wij denken. En het kost slechts een paar minuten van je tijd!

Wijzen Ouden uit verschillende landen roepen mensen op zich te committeren aan het helpen van moeder aarde om te kunnen te herstellen.

declaration restoring mother earth

Deze declaratie deed mij denken aan de vermeende toespraak van Indianen opperhoofd Seattle in 1855, waarin hij aangeeft dat wat gebeurt met de dieren, spoedig zal gebeuren met de mens omdat alles samenhangt. Als zijn woorden kloppen, dan zitten wij als mens al behoorlijk in de puree: volgens het Wereld Natuur Fonds is de dierenpopulatie op aarde afgelopen 40 jaar met de helft verminderd.

Ik heb de declaratie ondertekend omdat ik besef dat we de aarde in bruikleen hebben van onze kinderen en kleinkinderen. En we zullen toch écht iets moeten ondernemen tegen de erbarmelijke conditie waarin wij deze achter dreigen te laten voor hen.

TTIP 

Een handtekening voor deze declaratie is in mijn ogen ook een handtekening tegen TTIP, het handelsverdrag dat consumenten- en dierenrechten dreigt te schenden en wat slecht zal zijn voor de natuur en het milieu. Arjen Lubach legt in onderstaande video heel helder uit wat TTIP precies inhoudt.

Paus: onze behoeftes zijn teruggebracht naar maar één ding en dat is consumptie

Paus Franciscus zei onlangs iets wat hierop aansluit. Volgens hem ligt er een veel ergere crisis ten grondslag aan de economische crisis; namelijk de ontkenning van het voorrecht een mens te zijn. Hij zei “Onze behoeftes zijn teruggebracht tot maar één ding, en dat is consumptie”. Ik hoop dan ook dat de Paus en het hele Vaticaan hun handtekening hebben gezet tégen TTIP, evenals ruim 2,3 miljoen andere mensen wereldwijd. Want TTIP is niks anders dan consumeren ruim baan geven boven alles. En zoals het indianen opperhoofd Seattle voorspelt: ‘zijn honger zal de aarde kaalvreten’.

Big Brother zijn wij zelf

Maar hoeveel mensen gaan zich hier nu daadwerkelijk druk over maken? Geef het volk brood en spelen, ofwel een goed gevulde koelkast en voldoende afleiding op TV en tablet, en de impuls om energie te steken in een betere wereld reikt niet meer verder dan de voordeur. Een veelgehoorde klacht van de drukbezette mens is dat deze zich niet overal mee bezig kan houden. En dat klopt ook. Maar als iedereen nu eens één onderwerp uitkiest waar hij of zij zich voor inspant, bv betere zorg voor ouderen, de Siberische Tijger, TTIP, Monsanto, terwijl andere onderwerpen gesteund worden met een handtekening, een ‘like’ of een ‘share’, dan zou de wereld er heel snel anders uit zien. Al is het maar dat met voldoende handtekeningen, ‘likes’ en ‘shares’ wij de publieke opinie kunnen beïnvloeden en dit zichtbaar wordt voor politici en beleidsmakers. Onze macht is groter dan wij denken: wij zijn zelf Brother met onze smartphones, likes en tweets. Bijdragen aan de wereld een stukje mooier maken hoeft dus helemaal niet zo ingewikkeld en tijdrovend te zijn en kan zelfs vanuit je luie stoel.

Weet jij nog een goede petitie of actie die ondersteuning kan gebruiken met een handtekening, like of share? Deel deze dan onder dit blog! 

.