Meer energie door leven in het ritme van de natuur

Meer energie nodig? Als je meebeweegt met de energieën van de dag doe je de juiste dingen op het juiste moment, zoals rust houden als het qua energie eb is en actief zijn als het qua energie vloed is. De Ayurveda heeft de ritmes van de energieën in kaart gebracht en vertaald naar een praktisch leefadvies.

“ U heeft een verkeerd leefritme” zei de Ayurvedisch arts. De vriendelijke Indiase arts van middelbare leeftijd voelde twee minuten aan mijn pols voordat hij deze conclusie met een ernstig in zijn gezicht uitsprak. Hij keek mij doordringend aan en ik stamelde verbaasd:  “Een verkeerd leefritme?  Volgens mij heb ik juist een heel normáál leefritme. Ik schetste mijn oer Hollandse leefpatroon: om half acht opstaan, om twaalf uur lunchen, tussen zes en half 7 de warme maaltijd en om een uurtje of elf weer naar bed.

Natuurlijke ritmes

De arts schudde ontkennend zijn hoofd: “Het Westerse leefritme houdt weinig rekening met de natuurlijke ritmes van de dag, met de energieën die van invloed zijn op lichaam en geest.” Hij pakte pen en papier en schreef een alternatief leefpatroon op: om 6 uur ’s morgens opstaan, om 1 uur ‘s middags warm eten en daarna een middagslaapje doen. Om 6 uur ‘s avonds weer warm eten en vóór de klok van tien uur in bed liggen. Terwijl ik naar het schema keek werkten mijn hersenen op volle toeren. Een middagslaapje valt als ZZP’er nog wel te regelen, evenals 2 x per dag warm eten. Maar om zes uur opstaan…. De arts herkaderde mijn probleem door te stellen dat vroeg opstaan meestal niet het probleem is maar op tijd naar bed gaan.

Levensritme

Het levensritme dat de arts aanraadde komt uit de Ayurveda, een Indiaase geneeswijze die haar wortels heeft in de meer dan drieduizend jaar oude Vedische traditie. Toch is het leefpatroon meer universeel te noemen dan Indiaas. Nog niet zo lang geleden leefden Nederlanders volgens dit ritme. Zoals de ouders van mijn eerste vriendje die een fruitteeltbedrijf hadden en waar tussen de middag pannen met dampende aardappels, sperziebonen en een lap vlees op tafel kwamen. Ook in zuidelijke Europese landen is een warme middagmaaltijd en daarna een siësta heel gebruikelijk.

Met de wind mee

Dat lichaam en geest makkelijker in balans blijven als je met de natuurlijke ritmes mee leeft is logisch. Met de wind meefietsen kost ook minder energie dan tegen de wind in fietsen. Als je meebeweegt met de energieën doe je de juiste dingen op het juiste moment. Rust houden als het qua energie eb is en actief zijn als het qua energie vloed is. Ebben als het vloed is en vloeden als het eb is is niet alleen heel frustrerend, maar kost ook bakken met energie. Helemaal voor mensen met een energie-issue: die een gebrek aan energie hebben en daardoor moeilijk vooruit te branden zijn. Of  juist een overschot aan energie hebben en daardoor moeilijk tot rust komen.

Dosha

De vedische traditie heeft het over dosha’s: dit zijn de energieën van de schepping zelf, levensenergieën die van invloed zijn op ons lichaam en geest. Er zijn drie dosha’s: vata, pitta, kapha die ieder hun eigen kwaliteiten hebben. Elk moment van de dag is één van de dosha’s dominant.

Vata:      02.00 – 06.00 uur en 14.00 – 18.00 uur

Kapha:   06.00 – 10.00 uur en 18.00 – 22.00 uur

Pitta:     10.00 – 14.00 uur en 22.00 – 02.00 uur

Vata

Vata is impulskracht. De elementen van vata zijn lucht en ether. Vata-energie is beweeglijk, veranderlijk, snel en verfijnd. In vata-tijd overheerst helderheid en is de mentale alertheid hoog. Het is de beste tijd om te studeren omdat je je makkelijk kunt concentreren en nieuwe dingen het snelst leert. Het is ook de perfecte tijd voor creativiteit en brainstormen. Als je moeite hebt met opstaan, dan is het aan te raden om voor 6 uur ’s morgens je bed uit te komen. Vanaf 6 uur begint kapha- tijd en dan wordt opstaan lastiger omdat kapha-energie zwaarder en trager is.

Kapha

Kapha is structuurkracht. De elementen van kapha zijn water en aarde. Kapha-energie is een zwaardere maar stabielere energie. Kapha-tijd is de tijd van fysieke activiteit. Het is het ideale moment om oefeningen te doen zoals sporten of yoga. Je schijnt ook meer spierontwikkeling te hebben als je in kapha-tijd traint. Het is ook de meest geschikte tijd voor meditatie omdat je minder last hebt van rusteloze gedachten en dadendrang. In de avond is kapha-tijd de beste tijd om te gaan slapen, juist doordat je wat minder goed vooruit te branden bent en moeier bent. Je valt ook makkelijker in slaap en hebt een diepere en meer regenererende slaap dan als je ná tien uur naar bed gaat. Dan breekt namelijk pitta-tijd aan en krijg je weer een nieuwe vlaag energie.

Pitta

Pitta is vuurkracht. De elementen van pitta zijn vuur en water. Pitta-energie is intens en vurig. Pitta-tijd is de beste tijd voor een maaltijd omdat onze spijsvertering dan optimaal is. Pitta energie is een rusteloze energie, dus actief zijn lukt dan prima. Na 10 uur ’s avonds, als pitta gaat domineren, kun je merken dat je weer energie krijgt en actief wordt. Terwijl je vóór tien uur wellicht niet vooruit te branden was en op de bank zat te gapen, jezelf afvragend of je toch niet beter naar bed kon gaan. De tijd tussen 22.00 uur en 02.00 uur wordt ook wel ‘second wind’ genoemd vanwege de vlaag energie die je nog even krijgt. Het is echter ‘lege’ energie, energie in de reservetijd. Door actief te zijn op dit moment doe je een beroep op je energiereserves. Wie in pitta-tijd het bed opzoekt kan merken dat je moeilijker en onrustiger in slaap valt dan vóór 10 uur omdat pitta-energie hoger en intenser is dan kapha. Kun je de slaap niet vatten, dan kun beter wachten tot om 2 uur ‘s nachts vata weer actief wordt en inslapen weer makkelijker wordt.

Meer energie

Sinds ik de natuurlijke ritmes volg heb ik meer energie gedurende de dag en is de energie ook gelijkmatiger verdeeld. Het is alsof er meer uren in een dag zitten en ik in die uren efficiënter ben. Om 4 uur ‘s middags ben ik niet door mijn energie heen en hoef ik niet meer over te schakelen op de overdrive vanwege een lege energietank. In plaats daarvan ben ik nog helemaal rustig, helder en vol energie.

Powernap

De powernap is één van de sleutels van het succes van dit leefpatroon.  Als je ’s middags goed eet word je na de maaltijd loom doordat je energie vooral naar de spijsvertering gaat. Als je je lichaam dan de rust gunt waar het om vraagt, heeft het alle tijd zich even helemaal op de spijsvertering te richten. Die daardoor ook  optimaler is dan wanneer je onrustig en gestresst gelijk na de maaltijd weer verder gaat met de orde van de dag. De combinatie van een goed gevulde buik en vroeg uit de veren maakt het makkelijk om een powernap te doen. Dertig minuten de ogen sluiten is vaak al voldoende om daarna met nieuwe energie de dag te kunnen vervolgen.

Advertenties

Onvrijwillig beperkt: mijn leven met een onzichtbare handicap

In rap tempo raakt de hele wereld met elkaar in verbinding; vrijwel overal is dekking. In 2025 staan er zendmasten en wifihotspots op elke straathoek. En met de komst van het Internet Of Things hebben we straks zelfs slimme kamerplanten, koelkasten en kattenbakken.  Maar er zijn ook mensen die dit niet willen: uit ideële overweging of uit noodzaak. Ik behoor tot deze laatste categorie: ik ben overgevoelig voor de elektromagnetische straling afkomstig van mobiele telefoons, wifi en zendmasten. Een onzichtbare handicap. Met de voortschrijding van de techniek wordt het speelveld van mijn leven steeds kleiner….

Aan de buitenkant is niks te zien. Ik werk, winkel, ga uit en lééf. Als artiest sta ik op het podium ten midden van draadloze apparatuur. Als zangdocent geef ik les in gebouwen waar volop wifi is en maak er ook zelf gebruik van. Ik heb net als iedereen een smartphone (die overigens 99% van de tijd op vliegtuigstand staat) en heb een druk online bestaan. Ik wil een zo normaal mogelijk leven leiden, maar dat wordt steeds lastiger. Vanwege mijn elektrogevoeligheid.

Als ik over mijn onzichtbare handicap vertel kijken mensen mij vertwijfeld aan: spoor ik wel helemaal? Misschien niet. Maar dat geldt dan ook voor de Raad van Europa, de Belgen en Zweden. In Zweden is elektrogevoeligheid (EHS) reeds erkend als functionele beperking en arbeidshandicap. Onlangs is in de Belgische Senaat een motie ingediend om elektrohypersensitiviteit officieel te erkennen. En de Raad van Europa adviseert stralingsarme zones voor mensen te creëren die gevoelig zijn voor straling.

Waarom is erkenning van elektrohypersensitiviteit nodig?  Omdat het leven van elektrogevoeligen steeds meer beperkt wordt. Doordat we met z’n allen steeds meer draadloos online zijn en er daardoor steeds meer straling is. Als kind was ik al gevoelig voor elektromagnetische velden afkomstig van bijvoorbeeld computers, transformatoren, kopieermachines en TL-verlichting. De zogenaamde laagfrequente elektromagnetische velden. Maar daar kun je afstand van nemen en word je niet 24 uur per dag aan blootgesteld. Maar de draadloze straling van mobieltjes en wifi, de zogenaamde hoogfrequente straling, is niet te vermijden: het gaat dwars door muren en ramen heen en is bijna overal: in winkels, scholen, bedrijven, natuurgebieden. Denk aan hoe het leven van een astmapatiënt eruit zou zien als elke winkel, werkplek en straathoek blauw zou staan van de rook van zware shag. En de rook van de buren zelfs door de muren heen komt. Om inzicht te geven in de mate waarin mijn leven beperkt wordt een overzicht.

  • Fulltime werken is geen optie. Als zangeres en zangcoach kan ik niet om draadloze apparatuur heen en kom ik op locaties met veel straling. Ik moet voldoende tijd incalculeren om weer op krachten te komen en ziekte voor te zijn. Na een dag werken moet ik een rustdag incalculeren op een stralingsarme locatie. Als ik soms meerdere uren achteréén op een plek met veel straling moet doorbrengen krijg ik geheugen- en concentratie problemen, pijn in mijn lichaam, hoofdpijn, hartkloppingen, spierpijn, soms ook last van misselijkheid en slaat mijn immuunsysteem op hol. Een baan in kantoorgebouwen, scholen, ziekenhuizen of winkels is geen optie.
  • Ik kan niet wonen in een grote stad, een appartement of flatgebouw vanwege een de opeenstapeling van stralingsbronnen zoals wifi en mobiele telefoons van de buren. Mijn woonplek moet stralingsarm zijn, anders slaap ik niet, bonst mijn hart mijn lichaam uit, heb ik overal pijn en ben ik chronisch vermoeid. Dan kan ik niet meer functioneren.
  • Stralingsgevoelig zijn is een peperdure aangelegenheid. Ik heb de muren van onze rijtjeswoning geverfd met peperdure stralingwerende verf vanwege de straling van de wifi en dect-telefoons van de buren. Zelf hebben wij geen draadloze apparatuur. Internet en telefoon gaan via draad en mobieltjes gaan op vliegtuigstand. Hierdoor heb ik een stralingsarme plek, een zogenaamde ‘white spot’ in mijn eigen woning gecreëerd. Ik heb het geluk dat ik aan de rand van een natuurgebied woon en de zendmasten op voldoende afstand staan. Maar ze gaan steeds sterker stralen. En als de toekomstplannen van Europa doorgaan staat er door de komst van 5G straks op elke straathoek een zendmast en/of wifihotspot. Hoe mijn leven er dan uit gaat zien is uiterst onzeker.
  • Als ik wil winkelen in een grote stad moet ik er hoofdpijn, misselijkheid, spierpijn en een algeheel gevoel van niet welbevinden bij op de koop nemen. En de dag erna reserveren om weer bij te komen. Hetzelfde geldt voor gezellige avondjes bij vrienden of bij mij thuis. Ik weiger de azijnpisser te zijn die elke keer gaat zaniken of de mobieltjes op vliegtuigstand kunnen en de wifi uit: die luxe heb ik alleen thuis.
  • Als ik op vakantie ga is het een kunst om een plek te vinden waar én geen wifi is én geen zendmasten in de buurt zijn. Het komt erop neer dat ik alleen nog terecht kan op kleine campings. Of in aftandse bungalowparkjes in de Ardennen met schrootjes op het plafond en een schimmellucht. Hotels en meerdaagse stedentrips zijn uitgesloten.
  • Vervoer wordt een steeds groter probleem. De trein is een rijdende kooi van Faraday waarin het grote gros van de reizigers online is. Hierdoor is de straling astronomisch hoog. En voor een autorit geldt dat hoe nieuwer de auto is, hoe groter de weerslag op mijn gezondheid. Elektrische- en hybride auto’s zijn een ramp. Als alle auto’s en treinen straks rijdende mini-zendmasten zijn, wordt de prijs die ik betaal voor een dagje reizen nog hoger. Het enige voordeel van het nadeel is dat ik altijd onder de drieduizend euro de trotse bezitter ben van een nieuwe auto. Want hoe ouder, hoe beter voor mij.

Ik vind het leven veel te leuk om mij te laten inperken en probeer zo goed en kwaad als het kan een zinvol leven te leiden in een draadloze wereld.  Maar de rekening is fors: dan weer kwaaltje hier, dan weer een paar dagen compleet van de kaart daar. De hoogste prijs vind ik de steeds groter wordende inperking van mijn keuzes op zowat ieder gebied van mijn leven. Of het nou wonen, werken of recreëren betreft: mijn speelveld wordt steeds kleiner. In vergelijking met veel anderen met EHS heb ik het nog getroffen: ik héb tenminste nog een speelveld. Velen hebben zelfs dat niet meer en zijn hun baan, relatie en/of woning kwijt.

De datum 2025 hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Dan moet er op elke straathoek een zendmast of wifihotspot staan voor 5G. Zonder maatregelen en hulp van buitenaf is mijn leven dan voorbij. Kan ik enkel nog overleven. En zal ik waarschijnlijk moeten verhuizen. Maar waarheen? Als huurder is niet 1,2,3 een betaalbare geschikte stralingsarme woonplek voorhanden. Een toekomst als stralingsnomade sluit ik dan ook niet uit.

Maar er is een oplossing: white spots. Dit zijn stralingsarme zones voor hen die ervoor kiezen om niet 24/7 blootgesteld te worden aan straling. Of voor hen voor wie het noodzaak is, zoals ik. White Spots kunnen in elke stad, in elk gebouw, in elke school worden gecreëerd. Vorig jaar werd aandacht geschonken aan dit fenomeen in de VPRO Tegenlicht documentaire  ‘Offline als luxe’ .

Alleen, wie gaat daarvoor zorgen? Gevoeligheid voor straling wordt in Nederland (nog) niet officieel erkend. Dit in tegenstelling tot Zweden en hopelijk binnenkort ook België. Ook Europa adviseert stralingsarme zones voor mensen te creëren die gevoelig zijn voor straling.  In artikel 8.1.4 van resolutie 1815 van de Raad van Europa staat:  ‘Besteed speciale aandacht aan elektrogevoelige personen die een intolerantie hebben voor elektromagnetische velden en introduceer speciale maatregelen om ze te beschermen, waaronder het creëren van stralingsvrije plekken die niet gedekt zijn door het draadloze netwerk’.

De enige hulp voorhanden in Nederland is cognitieve gedragstherapie in een kliniek voor somatisch onverklaarbare lichamelijk klachten. Want als de overheid niet erkent dat je van straling gezondheidsklachten kunt krijgen, dan is de enige andere optie dat het tussen de oren zit.

Maar met mijn bovenkamer is niks mis. Ik ben het type dat op haar 19e door Europa ging liften en spinnen oppakt met haar blote hand. Ik ben gespecialiseerd in stressmanagement en heb mijn mind zoveel getraind dat deze te vergelijken is met het corticosteroïden lichaam van een bodybuilder. Elke dag reserveer ik minimaal een uur om mijn zenuwstelsel door middel van meditatie, yoga en ademtechnieken te kalmeren. Maar de meest simpele, pragmatische oplossing is gewoon bron weg = klacht weg. Net als bij een melk- of pollenallergie.

Denk niet dat ik een uitzondering ben: volgens onderzoek is 1 tot 10% van de Europese bevolking gevoelig voor elektromagnetische straling. Ik ken artsen, onderwijzers, wetenschappers, BN’ers, artiesten en mensen uit de top van het bedrijfsleven die er last van hebben. Maar weinigen durven er openlijk voor uit te komen. Uit angst voor onbegrip. En degenen die de moed hebben er iets over te delen, worden meestal aan alle kanten afgeschoten en belachelijk gemaakt. Gelukkig ben ik als ex-BN’er getraind om mij niks aan te trekken van wat andere mensen van mij vinden en durf ik in de vuurlinie te gaan staan met mijn verhaal.

Maar het zou zo maar jezelf kunnen betreffen, je kind of een familielid. Nu of in de toekomst…. En dan zou je willen dat je eerder naar de early warning signals had geluisterd. Dat we onze kop niet massaal in het zand zouden hebben gestoken…

Meer weten over elektrogevoeligheid? In september komt een boek met ervaringsverhalen van mensen met EHS uit met de titel “De draadloze kooi – ziek van elektrosmog”.

De draadloze kooi

 

 

 

 

 

Kanariepietjes: de levende lakmoestesten van de maatschappij

 

Zwak is het nieuwe sterk

We leven in een tijd waarin we openlijk kunnen zijn wie we zijn: bi-sexueel, transgender, autist, ADHD’er, hoogsensitief. Iedereen heeft zijn eigen hokje en dankzij boeken, films, artikelen en soaps weten we ook hoe zo een hokje eruit ziet. Het ‘anders zijn’ kan ook aanleiding zijn voor een geanimeerd gesprek op een feestje: het brengt tenslotte ook een hoop kwaliteiten met zich mee, niet alleen maar lasten. Normaal zijn is tenslotte zó 1980 en saai. En wat is normaal eigenlijk: is dat niet gewoon het gemiddelde van alle afwijkingen?

Overal gevoelig voor

Er is echter één ‘anders zijn’ wat geanimeerde gesprekken stil laat vallen en waarvoor men terugdeinst: als je overal gevoelig voor bent. Gevoelig voor bepaalde voedingsmiddelen, E-nummers, straling van mobiele telefoons en wifi, laagfrequent geluid, chemische geuren en licht en andere zaken waarvan men niet eens van het bestaan op de hoogte was.

Maatschappelijk geaccepteerde overgevoeligheden zoals gluten, lactose, sigarettenrook of bepaalde E-nummers kan men nog wel handelen. Maar als het te ongewoon wordt, bijvoorbeeld overgevoelig zijn voor straling van mobiele telefoons en wifi, of als er te veel overgevoeligheden zijn om rekening mee te kunnen houden, wordt het te ingewikkeld. Dan is diskwalificeren makkelijker dan het serieus nemen en erop anticiperen.

Goed of gek?

Overgevoeligen zijn lastig in een hokje te plaatsen. Ben je een hypochonder of een controlefreak?  Ben je psychisch niet helemaal in orde en zoek je een object voor een objectloze angst? Of spreek je misschien toch de waarheid? Niet alleen de omgeving, maar ook werkgevers, huisartsen, psychologen, uitkeringsinstanties en politici weten zich geen raad met deze mensen. Doordat overgevoeligen de uitzondering op de regel vertegenwoordigen, zijn ze voor professionals confronterend. Door hen staan ze oog in oog met hun onvermogens, de beperktheid van vakkennis, de grenzen van wetten, wetenschap en verklaringsmodellen. Dit maakt overgevoeligen zo ongeveer de engste mensen van de maatschappij. Op terroristen na dan. Onbekend maakt tenslotte onbemind.

Signaalfunctie

De overgevoeligen zijn de ultra hoogsensitievelingen, de figuurlijke kanariepietjes in de kolenmijn. Vroeger namen mijnwerkers een kanariepietje mee de mijnen in als early warning signal voor gas. Als er gas was viel het kanariepietje van het stokje en wisten de mijnwerkers dat de situatie onveilig was.  Zij die overal gevoelig voor zijn, zijn de early warning signals van onze maatschappij. Door onze onnatuurlijke manier van leven, milieuvervuiling, medicalisering van de gezondheidszorg en een steeds hoger wordend levenstempo wordt de groep kanariepietjes steeds groter.

Onbegrip

De kanariepietjes zouden een waardevolle signaalfunctie in de maatschappij kunnen vervullen als we bereid zouden zijn lering te trekken uit hun gevoeligheden en onvermogens. Maar in plaats daarvan vliegen kanariepietjes zichzelf constant te pletter tegen een raam van onbegrip. De maatschappij heeft geen antwoord op de onvermogens van overgevoeligen en druist er met regels en eisen vaak recht tegenin. Kanariepietjes worden geacht in het gareel mee te vliegen, ook als dat niet kan. Omdat er voor de onvermogens van kanariepietjes vaak (nog) geen sluitend wetenschappelijk verklaringsmodel is volgt automatisch de gevolgtrekking dat het psychisch is. Maar dat de wetenschap iets niet kan verklaren, wil niet zeggen dat iets psychisch is: dat wil enkel zeggen dat de wetenschap iets nog niet kan verklaren. Punt. Er is zoveel wat de wetenschap (nog) niet kan verklaren en waar ze geen antwoord op heeft.

Overleven

Hoe kun je als kanariepietje in je kracht staan en een zinvol leven leiden als je telkens moet bewijzen dat er niets mis met je is? Als je continu dingen moet doen of aan zaken wordt blootgesteld die je ziek maken of houden? Op deze manier wordt leven overleven: een situatie die voor veel kanariepietjes realiteit is. Het wordt tijd dat daar een einde aan komt. De kanariepietjes verdienen hun eigen plek in de maatschappij, hun eigen hokje. Als ze gewoon kunnen zijn wie ze zijn, kunnen ze in hun kracht staan en een belangrijke bijdrage leveren aan de maatschappij. Als levende lakmoestesten zijn kanariepietjes de sleutel naar een gezondere, natuurlijkere manier van leven.

Dure grap

De angst dat kanariepietjes na erkenning van hun overgevoeligheden lekker thuis gaan zitten teren op de zak van de maatschappij is ongegrond.  Als kanariepietjes erkenning krijgen, kunnen ze de voor hen optimale omstandigheden creëren om te leven, wonen en werken. Geen één mens die zichzelf als gezond ervaart (wat iets anders is dan gezond zijn), wil thuis zitten en niks doen. Het is inherent aan mens-zijn dat je een waardevolle bijdrage wilt leveren aan de wereld, nuttig zijn, waarde toevoegen. Kanariepietjes hebben de wereld veel te bieden: ze zijn vaak creatiever, intelligenter, empathischer, intuïtiever en onder hen zijn dan ook veel kunstenaars, artiesten, sociaal werkers en visionairen te vinden. Hebben ze een noodlanding moeten maken in een uitkeringssituatie, dan zullen ze zo snel mogelijk weer uitvliegen. Want kanariepietjes zijn óók zeer consciëntieus én trots. Echter, als de erkenning uitblijft en ze tegen hun natuur in moeten gaan is de kans groot dat ze niet (meer) kunnen functioneren en langdurig arbeidsongeschikt raken. Dát is pas een dure grap voor de maatschappij.

 

De dag dat ik besloot nooit meer stress te hebben

Vandaag heb ik besloten nooit meer stress te hebben. Nooit meer jakkeren en jagen, nooit meer wakker liggen van malende gedachten, nooit meer op zien tegen situaties, nooit meer op de kast door wat anderen zeggen of doen. Nooit meer.

Maar kan dat eigenlijk wel? Is dat geen onmogelijke opgave in één van de meest stressvolle periodes in mijn leven ?  Er wordt een continu beroep op mij gedaan als moeder van drie kinderen, vrouw en vriendin. Als ZZP’er, wiens schaapjes vaker in de sloot liggen te spartelen dan op het droge rondhuppelen, is er veel onzekerheid in de bestaansbasis. En als klap op de vuurpijl heb ik als kanariepietje ook nog eens een extreem stressgevoelig lichaam. Kortom, naar de maan vliegen klinkt als een meer binnen bereik liggend doel dan geen last meer hebben van stress. Tenzij ik een vliegticket naar India heb geboekt om voor de rest van mijn leven in een grot te mediteren.

Wat is stress?

Wat is stress eigenlijk? Tijdens mijn opleiding stressmanagement leerde ik dat het begrip stress uit de bouwwereld komt. Als een balk meer gewicht moet dragen (draaglast) dan technisch mogelijk is (draagkracht), is er sprake van stress. Vertaalt naar een mensenleven is stress een wanverhouding tussen draaglast en draagkracht. Als je meer op je bordje hebt dan je op dat moment aan kunt is er sprake van stress. De draaglast bestaat uit externe factoren zoals de dingen die je te doen hebt, het beroep dat op je gedaan wordt en gebeurtenissen in het leven. En de draagkracht bestaat uit het totaal van je vermogens om de stress te managen, waaronder gezondheid, je voorgeschiedenis en je mentale capaciteiten.

Volgens Wikipedia kan stress heel ruim worden omschreven als een reactie op elke prikkel of conditie die spanning veroorzaakt. De  oorspronkelijke natuurkundige definitie van stress is ‘een kracht die op het lichaam inwerkt’.

Positieve stress

Stress is niet per definitie iets negatiefs: een beetje spanning kan er juist voor zorgen dat je alerter bent en beter presteert. Ook positieve gebeurtenissen in het leven, zoals een huwelijk, een leuk feestje, het winnen van een prijs of een buitengewone prestatie op het werk, kunnen een bron van (positieve) stress zijn. Van deze stress wil over het algemeen niemand af; het opgewonden gevoel zoeken we juist vaak op.

Ik wil echter geen last meer hebben van beiden soorten stress. Zowel bij positieve-  als negatieve stress werkt de chemische fabriek van het lichaam op volle toeren. Alleen is de uitkomst van positieve stress prettiger dan van negatieve. Maar in beide gevallen verkeert het lichaam in een hieperdepieper-toestand, wat voor een extreem stressgevoelig lichaam onhandig is:  zie die woelige zee maar eens kalm te krijgen.

Jengelende kinderen en onheilspellend NOS-journaal

Mijn extreem stressgevoelige lichaam is de reden om te besluiten nooit meer last te hebben van stress. Ik wil dat bereiken terwijl ik midden in het leven sta: te midden van rinkelende telefoons, jengelende kinderen en met het onheilspellende NOS-journaal op de achtergrond. Zonder het leven te vermijden of mij terug te trekken in een grot: dat kan tenslotte altijd nog.

Als wij stress ervaren, gaan we situaties vermijden of juist beïnvloeden. Om de draaglast te verminderen schrappen we activiteiten, vertellen die irritante buurman eens flink de waarheid en maken een betere planning. En dat lucht op. Pas als de stress een issue blijft gaan we noodgedwongen ook aan onze draagkracht werken, bijvoorbeeld door een mindfulnesstraining  of te leren mediteren. En ook dat brengt weer verlichting.

21 kikkers in een kruiwagen

Maar nooit meer last hebben van stress? Dat vereist een drastische aanpak, wat begint met een paradigmashift. Sadhguru Isha, een Indiase religieloze mysticus, wijze en visionair, komt met een nieuwe definitie van stress. Volgens hem is dat wat wij stress noemen inherent aan het leven. Hebben we geen werk dan hebben we stress; hebben we wel werk dan hebben we nog meer stress. Hebben we geen kinderen dan hebben we stress; hebben we wél kinderen dan trekken we onze haren eruit van de stress. Er is ALTIJD stress.

Volgens Sadhguru Isha zijn het niet de externe omstandigheden die stress veroorzaken, maar is stress te definiëren als het onvermogen om je eigen systeem te managen: je lichaam, gedachten, gevoelens en energieën. Zijn definitie is revolutionair te noemen omdat het de oorzaak van stress volledig bij ons zelf neerlegt: wij zijn de bron van onze eigen stress. En dat is in tegenspraak met alle definities van stress, die factoren van buitenaf in ieder geval als mede oorzaak zien.  Maar waarom zou je je druk maken over stressfactoren in de buitenwereld? Deze liggen grotendeels buiten eigen controle en daar controle over willen krijgen is weer een bron van frustratie en stress. Zoiets als pogen 21 kikkers in een kruiwagen te krijgen.

Onze cellen luisteren mee

Laten we Sadhguru zijn statement eens nader onderzoeken. Wat gebeurt er bij stress? In de meeste gevallen is er ‘iets’ dat de stress veroorzaakt: een trigger. Je vind een briefje met een telefoonnummer van een vrouw omgeven door hartjes in de broekzak van je man. Je hoort in de wandelgangen dat je baan op de tocht staat. Je voelt je al een tijdje niet zo lekker en vreest voor je gezondheid. De trigger veroorzaakt een stortvloed aan gedachten en gevoelens. Omdat je cellen altijd meeluisteren om het lichaam bij dreigend gevaar klaar te kunnen maken voor gepaste actie, gaat de hele interne chemische fabriek overuren draaien. Het maakt niet uit of het een reële dreiging betreft of eentje die alleen bestaat in gedachten. De onderbewuste machinerie van het lichaam kan dat onderscheid niet maken. Ervaren wij gevaar of moeten er grenzen bewaakt worden, dan worden er stofjes aangemaakt waardoor wij kunnen vechten of vluchten. Het hart gaat sneller kloppen, het bloed gaat harder door de aderen stromen en de ademhaling versnelt; de zogenaamde arousel. Als we de situatie als machteloos of verloren inschatten,  voelen we ons krachteloos en moe worden; alsof iemand de energiekraan van het lichaam dichtdraait. Denken is dus niet zo onschadelijk en zonder gevolgen als wij denken. Denk je 30 x aan een lastig gesprek met je baas of geliefde, dan maak je 30 x de stofjes aan alsof je daadwerkelijk in gesprek bent. Ook van denken kun je dus heel erg moe of juist opgefokt raken.

Rimpelloos meer

Wat stress tot een vervelende ervaring maakt is niet zo zeer de trigger, want die duurt meestal maar eventjes, maar wat daarop volgt: de zich almaar opdringende gedachten, de niet te stoppen stroom negatieve gevoelens en de onaangename fysieke reacties die daar het gevolg van zijn. Zoals een opgejaagd gevoel, een knoop in je maag, een brok in je keel, een dreigend gevoel van onheil. Dáár willen we vanaf.

Hoe fijn zou het zijn als je alleen maar een paar seconden de primaire fysieke stressreactie ervaart, zoals het bonzen van je het hart, het bloed dat door je aderen pompt of de kramp in je buik, en het daarna weer verdwijnt? Vergelijkbaar met een schip dat voorbij vaart: de golven ebben binnen een paar seconden weg. En hoe heerlijk zou het zijn als er geen gedachten en gevoelens meer zijn die in de situatie springen en deze almaar maar herkauwt en opblaast? En waardoor de interne chemische fabriek continu overuren draait? Als het daarna van binnen gewoon weer stil is, vergelijkbaar met een rimpelloos meer?

lake-mathieson-dawn

Stresscyclus doorbreken

De interne stresscyclus kan op twee manieren doorbroken worden. We kunnen de stok tussen de wielen van de stresscyclus steken op de plek waar gedachten zich aan de situatie hechten en zich ermee gaan bemoeien, gevoelens in het kielzog meeslepend. Dat vereist een meesterschap over je mind. Dit kun je onder andere leren door meditatie te beoefenen en mindfulness.

En hoewel de meeste stressreacties het resultaat zijn van brouwsels uit eigen keuken, zijn er ook reflexmatige stressreacties die vóór het denken langs gaan vanwege onderbewuste programmering. Als je daar erg last van hebt kan een therapeut helpen deze onderbewuste stressreacties te herprogrammeren, bijvoorbeeld door NLP, EMDR of Primaire Reflextherapie.

De ademhaling

De tweede stok die in de wielen van de stresscyclus gestoken kan worden is door te leren je zenuwstelsel te kalmeren en daarmee de productie van stressstofjes tot stilstand te brengen. De ademhaling is het enige instrument waarmee je zelf invloed kunt uitoefenen op je autonome zenuwstelsel. Sterker nog, je ademhaling en bepaalde gemoedstoestanden zijn nauw met elkaar verbonden. Bij elke emotie hoort een specifiek adempatroon: als je boos bent, wordt de adem kort en snel en als je verdrietig bent langzaam en diep. Omgekeerd werkt het ook: door op een bepaalde manier te ademen kun je bepaalde emoties oproepen. Eén van de krachtigste tools die ik ken om meester te worden over je ademhaling en zenuwstelsel is de Sudarshan Kriya techniek.

Slavernij

Volgens Sadhguru is stress een puur interne aangelegenheid waarbij oorzaak én oplossing de verantwoordelijkheid zijn van maar één persoon op aarde: wijzelf. Stress is een logisch gevolg van een onbewust leven waarin we geen meester zijn over ons systeem; over onze mind (denken/voelen), lichaam en energieen. Dit meesterschap is de sleutel tot een stressvrij leven. Maar zijn wij sowieso niet de enigen die de scepter horen te zwaaien in onze binnenwereld? Die hoort te bepalen wat wij denken, voelen en hoe wij ons gedragen? Als anderen dat bepalen, zijn wij dan niet gewoon simpelweg slaven?

Mentale beren en tijgers

Ik heb besloten dat ik mij helemaal kan vinden in de definitie van Sadhguru. Met mijn besluit om nooit meer stress te hebben, spreek ik dan ook de intentie uit om volledige meesterschap over mijn systeem te verkrijgen: over mijn denken, voelen, lichaam en energieën. Dat zal hard werken zijn, dag in dag uit, en veel discipline en inspanning vergen. Maar ik heb niet veel keuze: als kanariepietje kan ik mij de luxe van stress gewoon niet permitteren.

En toegeven, het heeft wel iets weg van een kansloze missie: ik mediteer al 27 jaar dagelijks een half uur, ik had al mega stressvrij moeten zijn…. Misschien is naar de Himalaya afreizen en aankloppen bij de grot van één of andere verlichte wijze toch de enige oplossing. Aan de andere kant, ik weet al precies wat deze gaat zeggen. Hij zal mij hoofdschuddend aankijken en verzuchten dat westerlingen lui zijn en wonderen verwachten van ‘maar’ een half uur per dag mediteren. Er blijven tenslotte nog drieëntwintig en half uur over om je helemaal op te fokken met mentale beren en tijgers en je cellen te laten sidderend van ongerustheid en opwinding. De wijze zou mij verzekeren dat ik niet 30 minuten, maar 24 uur per dag zou moeten mediteren.

Omdat wij in Nederland een tekort aan grotten hebben en geen basisinkomen, is de meditatieve grondhouding van  ‘merk alles op en vind er niks van’ al een stap in de goede richting. En dan niet af en toe, zoals bij mij nu het geval is, maar 24/7. Alle achterdeurtjes om stress te kunnen rechtvaardigen dienen afgesloten te worden, alle excuses de nek om gedraaid. Niets of niemand over te blijven om de schuld van stress in de schoenen te schuiven. En ook geen enkel excuus meer te zijn om stress langer door het lijf te laten gieren dan een stressreactie van nature doet. Werk aan de winkel dus.

 

 

 

Hooggevoelig = stressgevoelig

Als je vijftien jaar geleden verzuchtte dat je overprikkeld was en lege tijd nodig had, zou je meewarig zijn aangekeken. Nu weet iedereen wat ermee bedoeld wordt dankzij de Amerikaanse psychologe Elaine Aron. Zij bedacht in de jaren negentig de term ‘hoogsensitief’ of ‘hooggevoelig’ voor de naar schatting 15% tot 20% van de mensen wiens zenuwstelsel ontvankelijker is voor prikkels. Zij creëerde daarmee een maatschappelijk geaccepteerd hokje voor hen die overweldigd worden door het leven. Ondertussen zijn de begrippen hoogsensitief en hooggevoelig helemaal ingeburgerd.

Sexy naam

Hoogsensitiviteit is echter breder te trekken dan de eenzijdige focus van Elaine Aron op zintuigelijke prikkels: er is sprake van een hogere stressgevoeligheid van het gehele systeem. Dit stelt onder andere de Belgische klinisch psychologe Elke van Hoof, gespecialiseerd in hoogsensitiviteit en tevens ervaringsdeskundige. Volgens haar is de term hoogsensitief een meer sexy naam voor wat in de persoonlijkheidspsychologie al bekend stond als ‘negatief affect en reactiviteit’. Het betekent dat het stresssysteem geconfronteerd met uitdagingen erg snel reageert met overprikkeling, stress en angst[1].

Gevoelig voor alle prikkels

Wie hoogsensitief is, is in de regel in meer of mindere mate gevoelig voor alle prikkels, zowel van buitenaf als van binnenuit. Wie dit al jaren onderschrijft is drs. Karin Janssen, grondlegster van de Kindigo® KEI-methode en auteur van het boek ‘Kinderen bewust (op)voeden.”  Zij hanteert voor de prikkels die ons zenuwstelsel te verwerken krijgt het KEI-ezelsbruggetje en brengt alle prikkels onder in één van de categorieën kosmische prikkels, externe prikkels en interne prikkels.

Externe prikkels

Externe prikkels komen tot ons via onze zintuigen, dus via zien, horen, voelen, proeven en ruiken. Deze prikkels zijn voor HSP’ers welbekend: een drukke winkelstraat, een kamer vol door elkaar heen pratende mensen, een rommelig huis, harde muziek, kriebelende merkjes, hysterisch bewegende beelden op een scherm. HSP’ers zijn vooral gericht op het reduceren van dit soort prikkels. Tot de externe prikkels behoren volgens Janssen echter ook zaken als luchtvervuiling, uitlaatgassen, chemische luchtjes en elektromagnetische straling.

Interne prikkels

De interne prikkels zijn o.a. afkomstig van verkeerde voeding, infecties, hormonale onbalans, medicatie, vaccinaties, belasting van zware metalen en andere niet-natuurlijke stoffen,  tekorten aan bepaalde vitaminen, mineralen, aminozuren en enzymen. Vandaar dat hooggevoeligen ook veel baat hebben bij een zo natuurlijk mogelijke leefwijze en vaak opknappen na detoxen en bij een dieet zonder E-nummers en allergenen zoals lactose en gluten.

Biochemische kettingreacties 

Maar ook prikkels ontstaan door gevoelens en gedachten behoren tot de interne prikkels. Gevoelens en gedachten zorgen voor biochemische kettingreacties in het lichaam, wat interne prikkels zijn. De emmer raakt dus niet alleen van buitenaf vol, maar ook binnenuit en zélfs door de wijze waarop je denkt en voelt. Op dit gebied is voor de hooggevoelige veel winst te behalen: je eigen mind ligt in principe geheel binnen eigen controle: jij bent de enige die de scepter zwaait in je eigen gevoels- en gedachtenwereld. Tenminste, als het goed is.

Bussen vol bejaarden

Externe prikkels liggen voor een groot deel buiten eigen controle. Een optimale situatie creëren kost vaak veel energie en frustratie ligt op de loer. Heb je net je ZEN-moment in een opgeruimd huis, gaan de buren met de klopboor alle plankjes en gordijnrailsen in huis verplaatsen. Ga je bewust op een rustig moment boodschappen doen bij de supermarkt, stromen er net drie bussen bejaarden binnen die met hun rollator alle gangpaden versperren. Raak je gefrustreerd in bovengenoemde situaties of flip je zelfs de pan uit? Weet dan dat je emmer van twee kanten volstroomt: zowel door prikkels van buitenaf als van binnenuit.

bejaarden rollators

Oké, het vergt een behoorlijke wilsinspanning, training en discipline om je mind en gevoelsleven onder eigen controle te brengen, maar het is mogelijk. En voor de hooggevoelige zelfs noodzakelijk te noemen: daarmee verminder je voor de rest van je leven een deel van de toestroom van prikkels en de figuurlijke emmer raakt daardoor minder snel vol.

Kosmische prikkels

De kosmische prikkels tenslotte, zijn buitenzintuigelijk ontvangen prikkels afkomstig uit de kosmos. zoals informatie die tot je komt door helder voelen, helder zien en helder weten. Ook het kunnen ervaren van de aanwezigheid van entiteiten, het waarnemen van aura’s en het aanvoelen van energieën vallen hieronder.

Kanariepietjes, HSP’ers en stresskippen

In essentie verschillen HSP’ers, stresskippen en kanariepietjes niet zoveel van elkaar: ze zijn allen erg stressgevoelig. Kanariepietjes reageren op specifieke prikkels zoals luchtvervuiling, elektromagnetische straling, chemische toevoegingen in voeding, allergenen in voeding en medicatie echter fysiek sterker dan HSP’ers en stresskippen, en bij hen resulteert het direct in gezondheidsproblemen. Dit heeft te maken met dat het fysieke emmertje van kanariepietjes vol zit en een klein druppeltje deze reeds laat overstromen. Ook HSP’ers en stresskippen hebben vaak overgevoeligheden die op de achtergrond aan het storen zijn, maar omdat de symptomen niet zo expliciet zijn als bij kanariepietjes worden ze gemakkelijk over het hoofd gezien.

Ontprikkel- en energiewinst

HSP’ers en stresskippen staan op de nominatielijst om een kanariepietje te worden. Zodra hun fysieke emmertje vol genoeg zit met afvalstoffen en toxines, de bijnieren uitgeput zijn en het lichaam voldoende verzuurd is, kunnen ook zij veranderen in een kanariepietje. Vandaar dat het voor hen belangrijk is verder te kijken dan enkel zintuigelijke prikkels als oorzaak voor overprikkeling en ook de interne- en kosmische prikkels als mogelijke overprikkelfactoren in het aandachtsgebied te halen. Daarmee valt voor hen bovendien veel ontprikkel- en energiewinst behalen.

 

Meer weten over dit onderwerp? Volg mijn facebookpagina “Overal Gevoelig voor

coverafbeelding facebook groen inclusief energiemanagement

 

 

Bronnen:

Boek Kinderen bewust opvoeden, drs K.M.W. Janssen

Artikel Catherine Ongenae: ‘Ik weet wat het is om je anders te voelen”

Hét gezondheidsgeheim van de 21ste eeuw: bescherm je elektromagnetische veld

Om gezond te blijven in deze digitale wereld is het van belang te weten dat mobiele telefoons, tablets en slimme gadgets het elektromagnetische veld van ons lichaam verstoren. Elektromagnetisme speelt een rol in al onze lichaamsprocessen: je zou kunnen stellen dat wij zelf een elektromagnetisch veld zijn. Weten hoe dit veld te beschermen is hét gezondheidsgeheim van de 21ste eeuw. 

vrouw buiten

We eten goijbessen en hennepzaad, schrappen gluten massaal uit ons dieet en kiezen steeds vaker voor producten die biologisch en duurzaam zijn. Omdat we gezond leven belangrijk vinden. Gezond en vitaal blijven is in deze tijd immers geen vanzelfsprekendheid maar iets waar voor gewerkt moet worden, zéker als de 40 gepasseerd is. En dus gaan we in groten getale naar de sportschool, op dieet, detoxen, ontzuren, mineraliseren, naar yoga of een cursus mindfulness.

Grootste geheim
En ondertussen ligt het grootste geheim voor het behoud van onze gezondheid en vitaliteit in de 21ste eeuw te wachten om ontdekt te worden. Niet alleen door de early adopters, maar door iedereen. Leven in de digitale wereld versie 2.0. waarin we uitgerust zijn met smartphones, tablets en andere ‘slimme’ gadgets vraagt iets nieuws van ons. Iets wat nooit eerder een issue is geweest maar zeer essentieel is nu we naar een situatie evolueren waarin alles en iedereen ‘connected’ en ‘wireless’ is, zelfs kattenbakken en kamerplanten (Internet of Things). Dit nu nog onbekende gezondheidsgeheim wordt in de toekomst in ons dagelijks leven net zo vanzelfsprekend als gezond eten, voldoende bewegen en 2 x daags je tanden poetsen, daarvan ben ik overtuigd.

Darwin
Dr. Robert O. Becker, tweemaal genomineerd voor de Nobelprijs voor Geneeskunde zei reeds jaren geleden ‘We leven in een zee van elektromagnetische straling die we niet kunnen waarnemen en wat nooit eerder bestaan heeft op deze aarde.’ Afgelopen 15 jaar zijn we voor onze mobieltjes en tablets aan onze omgeving een dosis elektromagnetisme gaan toevoegen die wel tot een biljoen keer hoger is dan de hoeveelheid elektromagnetisme die van nature op aarde aanwezig is. Het is naïeve te denken dat dit zonder gevolgen is. Elektromagnetisme is één van de 4 fundamentele krachten uit de natuurkunde net als zwaartekracht en de kernkrachten. Bovendien heeft ons organisme zich normaliter pas na een aantal generaties aangepast aan veranderingen in de omgeving. Volgens Darwin hebben zij die zich het beste kunnen aanpassen aan hun omgeving de meeste overlevingskans. In die aanpassing ligt het gezondheidsgeheim van de 21ste eeuw besloten: wij moeten ons elektromagnetische veld beschermen om de simpele reden dat wij zelf elektromagnetisch zijn.

quote Darwin

Wij zijn elektromagnetisch
Dat wij elektromagnetisch zijn is in de medische wetenschap al bekend: het EEG en ECG meten het elektromagnetisch veld van onze hersenen en hart. Elektromagnetisme speelt een rol in al onze biologische processen: van de celdeling, cel differentiatie en afscheiding van hormonen tot de groei en functie van de zenuwen. Onze hersenen werken door elektriciteit en er bevinden zich bovendien magnetiteitkristallen in de hersenen die reageren op veranderingen in elektromagnetisme. Dit laatste gebeurt ook in onze cellen: celwanden hebben een elektromagnetische spanning en bepaalde receptoren in de celwand reageren op verschillen in elektromagnetisme. Hierdoor ontstaat binnen een paar seconden een kettingreactie  in de cel. Bij deze kettingreactie worden o.a. veel vrije radicalen gevormd.

Artsen en wetenschappers
Ons elektromagnetisch veld is zeer gevoelig voor verstoringen en heeft daarom bescherming nodig. Dat is geen science fiction of geneuzel van zweverige types maar iets wat door vele vooraanstaande wetenschappers en artsen wordt bevestigd. Onder hen de eerder genoemde chirurg dr. Robert O’Becker, tevens auteur van het boek ‘the body electric’, dr. Hugh Taylor, hoofd van de afdeling Verloskunde en Gynaecologie van Yale Universiteit, professor emeritus Martin Pall, dr. Andrew Goldsworthy en de New Yorkse arts dr. Gonzales. In onderstaande video legt dr. Gonzales in een paar minuten heel helder uit waarom wij ons elektromagnetisch veld moeten beschermen.

Video: Dr. Gonzales legt uit waarom wij ons elektromagnetische veld moeten beschermen

Gezondheidseffecten
Volgens Dr. Gonzales zijn wij zelf een elektromagnetisch veld. In de video benadrukt hij dat wij ons ervan bewust moeten zijn dat we ons elektromagnetisch veld verstoren iedere keer dat we onze smartphone of tablet gebruiken, of zelfs alleen in onze hand houden. We beïnvloeden het ook als we in de buurt komen van een wifi-router, draadloze huistelefoon of zendmast voor mobiele telefonie. Als we ons elektromagnetisch veld beïnvloeden heeft dat effect op ons zenuwstelsel, op onze biologische processen en zelfs op ons DNA. Voor kinderen zijn de effecten nog sterker doordat ze nog volop in ontwikkeling zijn. Een verstoring van ons elektromagnetische veld kan in verband worden gebracht met allerlei gezondheidsproblemen: van slaapstoornissen en hoofdpijn tot aan depressies, ADHD en autisme.

Hippocrates
Omdat we het niet kunt zien, horen of ruiken is lastig voor te stellen dat elektromagnetische velden invloed kunnen hebben. Bovendien kunnen we de effecten van een verstoring van ons eigen elektromagnetische veld meestal niet direct waarnemen of ervaren omdat ze vooral plaatsvinden op het subtiele niveau van biochemische processen in ons lichaam. En daardoor lijkt het beschermen van ons eigen elektromagnetische veld iets wat geen prioriteit heeft, maar niets is minder waar.  Hippocrates sprak de wijze woorden:

“Ziekten overvallen ons niet als een donderslag bij heldere hemel, maar ontwikkelen zich uit de dagelijkse kleine zonden tegen de natuur. Als deze zich hebben opgehoopt, breken ze schijnbaar plotseling door”

Uitdaging
De uitdaging waar wij in de 21ste eeuw voor staan is niet de technologie een halt toe roepen en terug gaan naar de jaren ’80: alle ontwikkelingen hebben ons tenslotte ook veel goeds gebracht. De uitdaging zit in het bewust omgaan met deze nieuwe technologieën: we moeten ons bewust worden van de effecten op onze gezondheid en daar op anticiperen. Daarmee moeten we niet wachten tot overheden of instanties ons daartoe aansporen want die hobbelen meestal jaren achter de feiten aan. We moeten daarom zelf aan de slag: voorkomen is immers beter dan genezen. Gelukkig is er veel wat we kunnen doen om ons elektromagnetische veld te beschermen. Wat dat is en waarom dat zo belangrijk is, daar zal ik in een serie blogs over dit onderwerp verder op in gaan.

 

De kanarie in de kolenmijn – beroemd zijn is geen optie

Ooit ontving ik een gouden plaat en een TMF-award. Als ik optreed krijg ik te horen “Waarom doe je niet mee aan The Voice?” of “Waarom zien wij jou niet meer op tv?” Het antwoord is simpel: beroemd zijn is voor mij geen optie. Omdat ik een Ferrari heb met een te kleine tank.  Ik het figuurlijke kanariepietje in de kolenmijn ben.


Ik krijg regelmatig te horen dat mensen zich verbazen dat uit zo een frêle lichaam zo een enorm geluid kan komen én ik het met zoveel energie en kracht de ether in kan slingeren. En dat klopt: op het podium smijt ik met energie en gaan alle sluizen open. Alsof ik dagelijks in een sportschool rondhang en kilometers hardloop. Maar niets is minder waar….

Ik was 18 toen mijn lichaam dienst weigerde: ik kon amper mijn ene been nog voor de andere zetten en was tot op het bot toe uitgeput en moe. Een jaar lang heb ik op bed gelegen en na vele onderzoeken kwamen artsen niet verder dan dat ik er maar mee moest leren leven, want de medische wetenschap stond voor een raadsel.  Ik kwam in het vergaarbakje terecht van mensen met onverklaarbare klachten getiteld ‘Chronisch vermoeidheidssyndroom’, wat eigenlijk een synoniem was voor dat het hoogstwaarschijnlijk “tussen de oren” zou zitten.

Als 19-jarige bejaarde was ik absoluut niet van plan mij neer te leggen bij het ‘niet weten’ van de medische wetenschap en bij een onveranderlijk lot van achter de geraniums risken en TV-kijken. Ik wist één ding zeker: wat het ook was, het zat niet tussen mijn oren en ik zou er alles aan doen om mijn energie terug te vinden!  Gezonde mensen willen 1001 dingen maar zieke mensen willen maar één ding: gezond worden. En als dat niet binnen de mogelijkheden ligt, in ieder geval een zinvol leven leiden. En zo begon mijn queeste naar (meer) energie…

Ik had het geluk dat mijn tijdelijke huisarts een studiegenote had die de alternatieve hoek in was gegaan en een boek had geschreven over schimmels, suikers en allergie. Hij wist wellicht dat niks zo slecht is voor je immuunsysteem als je machteloos voelen en een uitzichtloze situatie voorgeschoteld krijgen. En dat het idee van zelf greep hebben op de situatie bijdraagt aan herstel. Onder het motto ‘baat het niet schaadt het niet’, stuurde hij mij het alternatieve circuit in. En zo belandde ik op een weg vol alternatieve artsen, buitengewone therapieën, diëten, energetisch werk en zelfs goeroe’s. Niemand had DE oplossing, daar kwam ik al snel achter, maar van iedereen kreeg ik een waardevol puzzelstukje in handen. Ik ontdekte zelfs dat dat wat zich tussen je oren afspeelt óók een belangrijke bijdrage levert aan het het wel of niet hebben van energie (zie o.a. mijn blog over hoe tobberen en piekeren het lichaam kunnen vergiftigen).

Uiteindelijk bleef de kern van mijn ‘probleem’ over: ik heb een uitermate gevoelig lichaam dat gevoelig is voor verstoringen op zo ongeveer elk gebied: van voeding en additieven daarin, water, lucht en elektromagnetische straling tot aan gedachten en gevoelens.  In die zin kun je mij vergelijken met het kanariepietje in de kolenmijn. Kanaries werden vroeger in de kolenmijnen gebruikt als een vroegtijdig waarschuwingssysteem. Giftige gassen zoals koolstofmonoxide en metaan in de mijn doodden de vogels voordat de mijnwerkers hierdoor werden aangetast. Het gezegde ‘kanarie in een kolenmijn’ wordt daarom vaak gebruikt om te refereren aan een persoon of ding dat dient als een vroegtijdige waarschuwing in een komende crisis.

Na vele jaren worstelen hervond ik mijn oude energie, en zelfs nog meer dan dat, en ontdekte ik dat mijn opgave eigenlijk een gave is.

De voordelen van een gevoelig lichaam:

 Ik kan mij de luxe niet permitteren om:

  • te stressen want dat jaagt mij teveel op
  • negatieve gedachten te hebben want die vergiftigen mij
  • negatieve gevoelens te hebben want dat put mij uit
  • niet vanuit mijn kern te leven want anders kan ik te weinig energie genereren
  • ongezond te leven want dan word ik ziek

Velen zullen bovenstaande een horrorscenario vinden en zeggen ‘wat nou voordelen; ik zie enkel nadelen’! Maar het is maar net hoe je het bekijkt: om je als kanariepietje staande te houden in deze wereld kun je je geen enkele uitspatting op welk gebied dan ook veroorloven. Je moet een buitengewone discipline hebben en het is helaas ook een kostbare zaak; ik hoef alleen maar te denken aan alle kosten die ik gemaakt heb voor mijn dieet, artsen die ik bezocht heb, mijn elektrohypersensitiviteit en alle cursussen, opleidingen en trainingen die ik gevolgd heb om te leren in balans te blijven en mijn energie terug te vinden.

Tegelijkertijd is het een pad waarop heel veel verborgen schatten en wijsheden te vinden zijn, niet alleen voor jezelf maar ook voor de mensen om je heen. Want met een kanariepietje in de buurt krijg je nét iets eerder een waarschuwing als er in figuurlijke zin gas of methaan is, bijvoorbeeld omdat voeding, water, lucht of de ether vervuild zijn of er zaken in de samenleving niet kloppen. De kanariepietjes zijn de levende lakmoestesten van de maatschappij.

Gelukkig komt er langzamerhand meer begrip in de wereld voor de (over)gevoeligen. In 2015 ging een film over hoogsensitieve personen in premiere waarin o.a. zangeres Alanis Morisette haar verhaal doet. Ca. 20 procent van de mensheid zou hooggevoelig zijn: onder hen bevinden zich veel artiesten en kunstenaars. Binnen de categorie hooggevoeligen zou ik graag nog de categorie ‘kanariepietjes’ willen onderscheiden, een kleine subcategorie die niet gevoelig, maar óvergevoelig is.

Mijn queeste naar meer energie is nog steeds niet ten einde. Ik kan gelukkig met een ijzeren discipline een zinvol leven leiden als moeder, zangeres en (zang)coach. Omdat ik in mijn zoektocht naar energie geleerd heb andere bronnen van energie aan te boren en omdat ik weet waar mijn grenzen liggen. Dus nee, beroemd worden is voor mij geen optie: mijn Ferrari heeft een te kleine tank. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet af en toe lekker mee wil scheuren. Niet bij de Grand Prix, maar gewoon het circuit van Zandvoort tussen de recreanten, wat minstens net zo leuk en dankbaar werk is. En vandaar dat ik in de muziekwereld niet veel verder ben gekomen dan een eendagskanarie.  Maar wel eentje die één dag enorm heeft rondgevlogen en genoten. Om daarna uitgeput en met de neus op de feiten gedrukt een noodlanding te maken.

Ik deel mijn verhaal in de hoop dat er meer begrip komt voor de kanariepietjes in deze wereld. Die helaas vaak met een verkeerde diagnose vleugellam in hun kooi zitten omdat de wetenschap geen of een verkeerd antwoord heeft op hun gevoeligheden en de daardoor veroorzaakte misère. Terwijl het in essentie vaak hele krachtige mensen zijn wiens gevoeligheden tegelijkertijd een gave zijn waar de maatschappij veel baat bij kan hebben als ze er open voor zou staan. Net als dat de gevoeligheid van de kanarie voor gas heel wat levens van mijnwerkers heeft gespaard.

Meer lezen over dit onderwerp?

Kanariepietjes: de levende lakmoestesten in de maatschappij

Overal gevoelig voor? Vijf punten om te checken of je een kanariepietje bent

Hooggevoelig = stressgevoelig 

Gezond blijven: maak je cellen blij