Van waaruit leef en creëer jij: vanuit je persoonlijkheid of vanuit je ziel?

Afbeelding uit de documentairereeks ‘Rewire’ van Joe Dispenza (te zien op http://www.gaia.com)

Van waaruit leef en creëer jij? Waar ligt het zwaartepunt: boven de lijn, die dikke vette streep in het midden, of eronder? Dat is de vraag. Dit schema van Joe Dispenza maakt in één oogopslag heel helder. Het is ook heel helder dat het antwoord beter boven de streep kan liggen dan eronder.

Survivalemoties zoals schaamte, schuldgevoel, boosheid, angst, ongerustheid, twijfel, depressie, competitie, twijfel en lust kosten bakken met energie. En dat niet alleen: het is ook dodelijk voor je creativiteit. Tenminste, voor een bepaald soort creativiteit: hele volksstammen worden creatief van bv gebroken harten, boosheid, onrecht etc, Er word een hoop mooie muziek en kunst gemaakt in de diepste wanhoop en op het donkerste uur van de ziel van de artiest. Ik heb zelf ook een periode gehad in mijn leven vol lijden, scheiden en liefdesdrama’s. Een vruchtbare voedingsbodem voor het schrijven van liedjes. Maar ik vroeg mij ook af of ik wel gelukkig kón zijn: zou mijn bron van creativiteit dan niet opdrogen?

Het antwoord is dat dat gevaar erin zit. Ik wist dat als ik uit hetzelfde vaatje wilde blijven tappen, dezelfde vormen wilde maken, ik moest zorgen dat ik niet té gelukkig zou worden. Want als ik dan een periode had waarin ik het leven zich even van een betere kant liet zien, was mijn creativiteit gelijk weg. Dan was de prikkel om te creëren als uitlaadklep weg.

Maar gelukkig er is ook creativiteit aan de andere kant van de lijn. Creativiteit vanuit een andere invloedssfeer die bijdraagt aan waarheid, goedheid en schoonheid. Waarbij je nieuwe informatie binnenkrijgt en jezelf overstijgt. Creativiteit boven de streep is creativiteit vanuit het ‘veld’, vanuit het rijk van de ziel, het goddelijke, de bron (of hoe je het ook wilt noemen). De bijbehorende emoties van boven de streep zijn emoties die je energie geven, verrijken en je bron vullen. Aan de status quo van je emoties kunnen je afleiden uit welk vaatje je tapt: boven of onder de lijn.

Voor de ontwikkeling van mijn eigen methode over een andere manier van kijken naar zingen, zangmagie, is dat het soort inspiratie vanuit het veld essentieel. Ik wil immers nieuwe inzichten ontvangen die nu nodig zijn in de wereld en niet alleen maar in een andere vorm recyclen wat anderen voor mij ook hebben gedaan. Creëren vanuit die ruimte lukt niet als ik afdaal naar onder de streep. Bijvoorbeeld omdat ik ongerust ben over het nieuws, mij opwindt over domme dingen die mensen denken of doen, gefrustreerd ben over van alles en nogwat of mij opwindt over zaken als onrechtvaardigheid in de wereld en zaken, corona en straling (mijn stokpaardje).

Als ik onder de lijn zit vang ik ook van alles op met mijn ultragevoelige sensoren, alleen zit ik dan ingetuned op het verkeerde kanaal: dat van de prins van de wereld, van maya. Dan gaat mijn persoonlijkheid aan de slag met vormen vanuit die invloedsfeer. Dan bouw ik bijvoorbeeld een website tegen één of ander onrecht en ga actievoeren. Het levert vaak iets goeds op, maar aan het eind van de streep is mijn bron leger dan ervoor. Want de survivalemoties die er bij komen kijken zoals frustratie, boosheid, ongerustheid, twijfel, kosten bakken met energie. En aan het eind van een dag onder de streep wil ik niets liever dan op de bank hangen met Netflix en chocola. Het laat mij nooit bruisend van de energie achter en levert mij nooit een rijk gevoel van vrede en gelukszaligheid, van een diepe innerlijke rust een dankbaarheid op. Het weerhoudt mij bovendien om datgene te doen wat ik echt wil doen: mijn zangmagie project afmaken en in de wereld zetten. Na al het gedoe onder de streep heb ik daar geen tijd, energie en zin meer voor. Kom maar op met die afstandsbediening en chips is ook oké als de chocolade op is.

Het schema staat nu op mijn netvlies gebrand en iedere keer vraag ik mijzelf af: zit ik boven of onder de lijn. Toen ik mijn activiteiten onder loep ging nemen kwam ik erachter dat een hoop hun zwaartepunt onder de lijn hadden. Dat ligt niet zozeer in hun aard, maar in de reacties die het bij mij oproept. Als ik in strijd terecht kom, in een bepaald gevecht met mijzelf en de tijd, dan zit ik onder de lijn. Terwijl als ik boven de lijn zit de energie stroomt: dan gaan de dingen moeiteloos, valt mij van alles ‘toe’ (synchroniciteit) en loop ik een soort van op wolkjes, de hele dag door.

Het is niet zo dat ik krampachtig mijn best doe om niet onder de lijn te komen, dat ik vind dat ik boven de lijn MOET blijven. Het is inherent aan het leven dat je af en toe onder de lijn duikt. Situaties komen en gaan. Emoties komen en gaan. De kunst is alleen er niet in te blijven hangen. Om los te laten en terug te veren. Bovendien kun je pas echt je zwaartepunt boven de lijn vinden als je het rondhangen onder de lijn echt spuug en spuugzat bent.

En wauw, wat een energiewinst, inspiratie, helderheid en efficiëntie levert het mij op om mijn zwaartepunt boven de lijn te houden. Het vraagt ook discipline en opmerkzaamheid om boven de lijn te blijven, want oude patronen en triggers blijven aanwezig. Mijn interne Fikkie wil natuurlijk nog steeds Netflix en chocola en is verslaafd aan een dagelijks portie drama, dus het zal iedere verleidingspoging met beide handen aanpakken. Ook kan Fikkie zich ook ongelooflijk opwinden over onrecht en onwetendheid, maar gelukkig is Fikkie niet de baas. Dan lach ik even naar Fikkie, geef ‘em een aai over zijn bol en zeg ‘stil maar, het is al goed’ ….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s