Overactieve mind: saboteur van performance en gezondheid

Tollen stress- en paniekgedachten door je hoofd voor je het podium opgaat? Of ga je daardoor het podium juist niet op? Heb je in gedachten al 20 x opgetreden voordat de show daadwerkelijk plaatsvindt? Uit behoefte aan controle of omdat je nou eenmaal een overactieve mind hebt die overal beren en wolven op de weg ziet? Lees dan vooral verder.  Gedachten hebben een rechtstreekse invloed op ons lichaam. Met je denken kun je je performance niet redden, maar saboteer je deze juist: het is de perfecte anti-warming up. 

Veel vocalisten hebben er last van: een overactieve mind, die uit behoefte aan controle of uit gewoonte gaat malen en rampscenario’s bedenken, vooral in de buurt van een optreden. Je denkt misschien dat het niet uitmaakt wat je denkt: gedachten zijn immers maar gedachten. Maar ik heb slecht nieuws voor je. Gedachten zijn weliswaar niet zo zichtbaar en tastbaar als je nieuwste outfit of de weerman op TV, maar ze hebben wel degelijk een rechtstreekse uitwerking op ons lichaam en gezondheid. Er is een rechtstreekse connectie tussen ons lichaam en onze gedachten. Zo zorgen tobben en piekeren bijvoorbeeld voor fysieke stressreacties en verkramping, vergiftigen ze het lichaam en ondermijnen onze gezondheid. Het is een illusie om te denken dat gedachten geen effect hebben. Je gedachten kunnen je performance behoorlijk saboteren voordat je uberhaupt in de buurt van een podium bent. Gedachten kunnen je instrument, je lichaam, laten verkrampen en verstijven. Het is de perfecte anti-warming-up.

Gedachten beïnvloeden ons lichaam direct

Er is een directe connectie tussen onze gedachten en ons lichaam. Hoe werkt dat? Om te overleven moet ons lichaam in staat zijn adequaat te reageren op de omgeving. Staat er ineens een tijger voor je neus, dan moet je kunnen vechten of vluchten en wordt er adrenaline aangemaakt. Valt er niet te vechten of te vluchten, dan verstijf je, wat een soort ‘jezelf voor dood houden’ is, in de hoop dat de aanvaller afdruipt en/ of zo min mogelijk schade aanricht. De informatie over de buitenwereld krijgt het lichaam via de hersenen die met de buitenwereld in contact staan via de zintuigen.

Zintuigelijke indrukken

Onze zintuigen zijn de toegangspoorten tot onze hersenen. Dankzij hen kunnen we zien, voelen, proeven, horen en ruiken. Prikkels van buitenaf, bijvoorbeeld een beeld, geluid of geur, veroorzaken elektromagnetische trillingen. Die trillingen veroorzaken een elektrische ontlading in de kern van een zenuwcel in de hersenen (neuron). Bij die elektrische ontlading komen er stofjes vrij, de zogenaamde neurotransmitters. Deze neurotransmitters zorgen ervoor dat een elektrische stroom met informatie naar de hersenen gaan. Je kunt het vergelijken met de nulletjes en de ééntjes waarmee onze computers rekenen.  In de hersenen worden deze elektrische stroompjes omgezet in plaatjes: geluidsplaatjes, beeldplaatjes, geurplaatjes, gevoelsplaatjes en smaakplaatjes, net zoals in onze computer de nullen en de enen om worden gezet in beeld en geluid. Dit is het materiaal waarmee de hersenen kunnen ‘rekenen’. De uitkomst van de rekensom zorgt ervoor dat de hersenen het lichaam aanzetten tot de juiste actie. De boodschappers die het hele fysieke circus aansturen zijn onze hormonen.  Samengevat kun je zeggen dat gebeurtenissen in de wereld bio-elektrische en bio-chemische effecten in het lichaam teweegbrengen.

nullen en eenen

Gedachten

Niet alleen zintuigelijke prikkels kunnen processen in de hersenen van start laten gaan: ook het denken kan dat. De hersenen kunnen echter geen onderscheid maken tussen een gedachte en een zintuigelijke prikkel: het effect op het lichaam is hetzelfde. Dit komt doordat gedachten ook elektrische impulsen zijn die dezelfde neurale netwerken gebruiken als de elektrische stroompjes afkomstig van zintuigelijke prikkels. Het gevolg is dat de beeldplaatjes en geluidsplaatjes die de hersenen aangereikt krijgen via zintuigelijke prikkels, hetzelfde zijn als die van gedachten. Zo slim is onze ‘computer’ dus niet. Om te checken of dit klopt hoef je alleen maar het volgende experiment te doen. Denk eens aan een sappige citroen: zie voor je geestesoog een citroen en neem daar in gedachten eens een hap van: proef het zure sap en voel hoe het overtollige sap langs je vingers naar beneden druipt. Je zal merken dat je speekselklieren gelijk beginnen te werken. En ander voorbeeld: mannen kunnen een erectie krijgen alleen al door de gedachte aan een aantrekkelijke vrouw.

Van gedachte naar biochemie

De hypofyse is de plek in de hersenen waar informatie uit de buitenwereld (zintuigelijke prikkels) en binnenwereld (gedachten) wordt omgezet in biochemie. Immers, het lichaam moet voor zijn overleving telkens in staat zijn adequaat te reageren op de omgeving. Staat er ineens een tijger voor je neus, dan moet je dus kunnen vechten of vluchten en wel reflexmatig, in split second. Het systeem van signalering en reactie is dan ook zo snel, dat je lichaam al een biochemisch antwoord heeft op een situatie voordat jouw bewuste denken überhaupt doorheeft wat er gaande is. Als het lichaam alleen al dénkt dat er mogelijk gevaar of een bedreiging is draaien de machines van de stresshormonenfabriek gelijk volle toeren. Het bekendste stresshormoon is adrenaline. Adrenaline is een korte hevige energiestoot, de zogenaamde arousel. Het zorgt voor een verhoogde bloeddruk, versnelde ademhaling, snellere hartslag, aangespannen spieren, scherper horen en zien, concentratie en enorm veel kracht als het nodig zou zijn.

De schadelijke effecten van stresshormonen

Hoge spiegels stresshormonen hebben schadelijke gevolgen: ze vergiftigen ons lichaam en ondermijnen onze gezondheid.

  1. Onderdrukking van het immuunsysteem. Adrenaline is een stof die ervoor zorgt dat de werking van het immuunsysteem tijdelijk onderdrukt wordt. Als je moet vechten tegen een tijger, dan vindt het lichaam het ‘vechten tegen een bacterie’ eventjes totaal onbelangrijk. Als die tijger jou straks doodt, dan is die bacterie er tenslotte ook geweest… Adrenaline remt ook de spijsvertering: het verteren van bijvoorbeeld een broodje kaas is een luxe waar het lichaam geen energie in wil steken omdat het ervanuit gaat dat jij straks ‘het broodje kaas’ voor die tijger kan worden!
  2. Bijnieruitputting. Adrenaline die niet gebruikt wordt is een dusdanig schadelijke stof voor het lichaam dat de bijnieren cortisol gaan aanmaken om de schadelijke effecten van adrenaline te neutraliseren. Als langdurig veel cortisol aangemaakt wordt dan kunnen de bijnieren uitgeput raken. Het gevolg daarvan is dat er een te laag cortisolgehalte ontstaat. Bij een te laag cortisolgehalte voel je je de hele dag moe, heb je geen energie en kun je zelfs depressieve klachten ontwikkelen. Ook word je extra gevoelig voor stress. Omdat cortisol ook nodig is voor het functioneren van de schildklierhormonen kan een uitputting van de bijnieren ook leiden tot spierzwakte, gevoeligheid voor koude en andere klachten die horen bij een te lage schildklierfunctie.
  3. Slechte concentratie. Een langdurig hoog gehalte aan cortisol zorgt voor het verschrompelen van de hippocampus, een deel in de hersenen dat belangrijk is voor het geheugen en de concentratie. Een kenmerkend symptoom van langdurige stress is dan ook vergeetachtigheid.
  4. Vatbaar voor bloedsuikerspiegelaandoeningen. Als een tijger voor je neus staat heb je veel energie nodig om te kunnen vechten of vluchten. De stresshormonen adrenaline en cortisol zorgen dan ook voor een verhoging van de bloedsuikerspiegel zodat je klaar bent voor actie als de tijger je gaat aanvallen. Bij de meeste mensen wordt deze energie echter helemaal niet gebruikt. Er zijn namelijk geen tijgers, beren of wolven meer, maar we hebben vooral last van mentale beren en tijgers: hier hoef je niet voor weg te rennen. Er is meestal geen noemenswaardige fysieke actie bij stress voor een examen, een sollicitatiegesprek of optreden. Insuline is het hormoon dat ervoor zorgt dat bloedsuiker omgezet wordt in de energie die nodig is voor vechten of vluchten. Door verbranding van suiker in de cellen ontstaat energie. Deze verbranding zorgt er ook voor dat de bloedsuikerspiegel weer naar normale waarden wordt teruggebracht. Als je bij stress niet gaat vechten of vluchten moet de bloedsuikerspiegel op een enigszins geforceerde manier terug worden gebracht naar normale waarden. Als er vaak stress optreedt zonder dat je intensief gaat bewegen, gaat deze regulering moeizamer. Door langdurige stress kunnen mensen gevoeliger worden voor bloedsuikerspiegelaandoeningen zoals hypoglycemie en diabetes.
  5. Verhoogde pijngevoeligheid. Bij stress worden er in eerste instantie lichaamseigen pijnstillers aangemaakt (endorfinen), om een eventuele wond te kunnen negeren als je gewond raakt bij het vechten of vluchten voor je leven. Maar bij langduriger stress zal er uitputting ontstaan, waardoor er juist minder endorfinen worden aangemaakt wat kan leiden tot een verhoogde gevoeligheid voor pijn.
  6. Verstoorde slaap. Niet zelden zeggen mensen tijdens een stressvolle periode ‘Ik heb er slapeloze nachten van’. Als je aan het tobben en piekeren bent, probeer dan de slaap maar eens te vatten: dat zal de grootste moeite kosten. Hoe komt dat?  De informatie dat je in bed ligt en moet slapen is ondergeschikt aan de informatiestroom vanuit je hersenen omdat daar al je aandacht naartoe gaat.  Hierdoor blijf je je sympathisch zenuwstelsel, dat deel van het zenuwstelsel dat ervoor zorgt dat je lichaam in een staat van paraatheid komt, actief en zit het bloed vol met adrenaline waar het niks mee kan. Omdat je in bed ligt is er ook geen actie die de adrenaline kan verbranden. Het duurt daarom heel lang voordat het parasympatische zenuwstelsel, dat deel van het zenuwstelsel dat verantwoordelijk is voor rust en regeneratie en wat actief dient te worden tegen de tijd dat je gaat slapen, het roer weer over kan nemen en je in slaap valt. Vaak heb je na tobben en piekeren een onrustige slaap en wordt je de volgende ochtend niet uitgerust wakker. Je lichaam heeft tenslotte nog steeds een hoge spiegel aan stresshormonen en heeft te weinig kunnen rusten en regenereren. Op langere duur zorgt dit voor gezondheidsproblemen. Adrenaline remt ook de behoefte aan slaap. Hierdoor kan het voorkomen dat je denkt dat barst van de energie, terwijl je eigenlijk al zwaar in je reserves zit. Vaak heb je niks in de gaten, totdat de man met de hamer komt…. Zingen is topsport waar je een goed uitgerust lichaam voor nodig hebt. De luxe van tobben en piekeren kun je je niet veroorloven als je uitgerust voor de dag wilt komen en een topprestatie moet leveren.

Ontspannen mindset en adrenaline verbranden

In het spreekwoord  ‘geluk is met de dommen’ zit een kern van waarheid: hoe slimmer de mens, hoe actiever het denken en hoe meer de neiging om te tobben en te piekeren. Heb je een spannend optreden of een auditie voor de boeg? Grote kans dat het optreden of de auditie al minstens 20 keer in je hoofd rondspookte voordat het daadwerkelijk plaatsvond. En je 20 keer stresshormonen hebt aangemaakt, alsof de gebeurtenis daadwerkelijk plaatsvond.

Wij zijn geneigd te denken dat de hoeveelheid stress in relatie staat met de hoeveelheid dingen die je op dag meemaakt of te doen hebt. Maar het blijkt dat mensen die weinig tot niks te doen hebben minstens net zoveel stress kunnen hebben als mensen die de hele dag actief zijn. Sterker nog: mensen die de hele dag niks doen hebben vaak meer fysieke stress omdat er weinig tot geen lichamelijke actie is die de spiegels van de stresshormonen kan normaliseren; er is geen activiteit die de adrenaline kan verbranden! Je kunt bij wijze van spreken zittend op de bank jezelf een burnout in denken.

De beste warming up voor zingen is zorgen voor een ontspannen mindset en zorgen dat je adrenalinespiegel daalt. Hierdoor ontspant en ontkrampt je lichaam. Stressenergie uit je lijf werken en adrenaline verbranden doe je simpelweg door te bewegen, te schudden en te trillen. Net zoals de impala in onderstaande video. Ook bepaalde ademhalingsoefeningen kunnen hierbij helpen.

Advertenties

Gezond blijven? Maak je cellen blij

Het is belangrijk om gelukkig en blij te zijn. Dat wat wij beschouwen als ´mind´ is niet enkel beperkt is tot onze hersenen. Onze cellen hebben een eigen intelligentie en zijn onderdeel van onze mind. Ze luisteren continu mee en reageren op onze gedachten en gemoedstoestanden. Wil je gezond blijven dan is het belangrijk dat je je cellen bewust aan stuurt. Dat je meester wordt van je eigen universum, van je eigen cellen-volk.

Vroeger dacht ik dat je in verdrietige situaties de hele dag verdrietig moest ZIJN.  Je het verdriet als een zware last hoorde mee te zeulen: telkens aan de ongelukkige situatie denkend en het verdriet ervarend. Als ik dan onverwachts blij was voelde ik mij schuldig en dacht ‘O ja, ik ben verdrietig.’

In werkelijkheid duren emoties maar even. Ze komen en gaan, als een golf die uit de zee oprijst, komt aanrollen en over het strand spoelt. Dan zijn er zoute tranen van verdriet, spuit het bloed door je aderen van boosheid of verkramp je van angst. Daarna ebt de golf weer weg en wordt weer één met de zee.

Als het verdriet weg is en de tranen gehuild, waarom dan niet weer blij en gelukkig zijn? En met een glimlach rondlopen. Zelfs al stort de hele wereld om je heen in elkaar? Omdat het niet respectvol zou zijn? Of op zijn minst een beetje gek?

Het is bittere noodzaak om gelukkig en blij te zijn. Ons lichaam bestaat uit 100 miljard kleine leventjes, onze cellen. We zijn niet één persoon, maar een ecosysteem, bestaande uit immens veel kleine intelligente leventjes. Onze cellen luisteren voor onze overleving continu mee zodat ze direct op situaties kunnen reageren. Door onder andere de juiste stofjes aan te maken en het lichaam van energie te voorzien. Als onze cellen ook maar iets slechtere luistervinken waren geweest was de mensheid allang uitgestorven. Dan was de adrenaline om weg te rennen voor die leeuw of tijger nét te laat aangemaakt.

ecosysteem-cellen

Je cellen reageren op gedachten en gemoedstoestanden: daarmee stuur je je cellen onbewust aan. Wil je gezond blijven of zelfs vitaler worden dan is het belangrijk dat je je cellen bewust aan stuurt. Dat je meester wordt van je eigen universum, van je eigen cellen-volk.

De eerste stap is het nemen van het besluit welke radiozender jouw mind is. Ben je Classic FM, het 24-uur-dramajournaal of de mopperzender?

Waarom is dit belangrijk? Omdat dat wat wij beschouwen als ´mind´ niet enkel beperkt is tot onze hersenen. Onze cellen hebben een eigen intelligentie en zijn onderdeel van onze mind. En hebben invloed op onze gedachten. Het is bijvoorbeeld lastig om helder en blij te zijn als je lichaam ziek is. Daar komen spreekwoorden vandaan als ‘iets op je lever hebben’, ‘gal spuwen’.

En omgekeerd, als jij boos, verdrietig of gefrustreerd bent, bootst jouw volk van cellen jouw houding en gedrag na. Jij schopt tegen een stoel, schreeuwt tegen de hond en smijt de deur te hard dicht: je cellen hebben hun eigen manier om vernielingen aan te richten. Daarom is het essentieel om je cellen gelukkig te laten zijn. Als je dat niet doet, keert het lichaam zich tegen je. Ziekte is het gevolg van een disharmonie in het systeem.

Wil je blije cellen?  Stop dan met klagen, zeuren, eindeloos blijven malen over situaties, jezelf opfokken, je zorgen maken en in negatieve stemmingen zwelgen. Het zijn luxes die je jezelf niet kunt veroorloven als je gezond en vitaal wilt zijn.

Moet je dan met een zoetsappige nep smile rond lopen en elke figuurlijke drol overdekken met een suikerlaagje? Nee, ook dat niet. Als rauwe emoties zich aandienen en je overspoelen als een golf ervaar die gevoelens dan. Wegdrukken werkt op zo een moment averechts en zorgt juist voor meer spanning in je systeem omdat de spanning niet ontladen kan worden. Dat is als een golf tegenhouden voordat deze het strand op kan rollen. De golf kan pas weer in de zee tot rust komen als het de beweging af heeft kunnen maken.

Maar nodig negatieve gevoelens niet keer op keer uit door in gedachten situaties te herkauwen, als een hond op een bot. Zorg ervoor dat je cellen weer blij worden als de rauwe emotie weg is.  Zet je radiozender op een ander kanaal.  Ga lachen, zingen, dansen. Zodat je de dikke deken van negatieve energie en lage vibraties van je afschudt die door de emotie veroorzaakt is. Je cellen luisteren mee en doen de rest….

happy-cells-quote-esther-hicks-wit

Google topman haalt ons uit de zombiemode

We verworden steeds meer tot reactieve, onbewuste, naar het scherm starende zombies. Vooral ingelogd in de virtuele wereld en maar half aanwezig in de echte wereld. Dit gaat ten koste van onze relaties, creativiteit, inspiratie en de kans onze mogelijkheden in het leven optimaal te benutten. Uitgerekend een Google marketing topman wil ons uit de zombiemode halen. En geeft het advies meer in te loggen in ons inner-net. 

Twee politieauto’s scheuren voorbij gevolgd door een imposant laag vliegende politiehelicopter. Twintig rondhangende jongeren blijven rustig op hun mobiel staren en merken de real life aflevering van de politieserie pal voor hun neus amper op. Er zijn namelijk Pokémons gesignaleerd….

De virtuele wereld en de echte wereld raken steeds verder met elkaar verstrengeld. Volgens Gopi Kallayil, marketingtopman bij Google, is onze mobiele telefoon het 97ste orgaan van ons lichaam. Als je het aanraakt reageert het. Als je er tegen spreekt begrijpt het je; soms praat het zelfs terug. Het is een oog dat objecten voor je kan herkennen. En het kan taken veel beter en efficiënter uitvoeren dan wij.

Opmerkelijk is dat Gopi Kallayil zegt dat je ingetuned moet zijn in je eigen inner-net om maximaal profijt te kunnen hebben van alle mogelijkheden die online zijn biedt. We moeten ons niet blind staren op technologie, maar bovenal onze eigen innerlijke technologieën optimaal ontwikkelen en benutten. Dat wil zeggen lichaam, hersenen, mind, bewustzijn en adem. Als we niet ingetuned zijn op ons inner-net is de kans groot dat we worden overweldigd door de hoeveelheid informatie die  dagelijks ons leven binnenstroomt. Elk moment van de dag, zonder rekening te houden met onze interesses en levensritmen.

Voor je het weet word je leven beheerst, gedomineerd en gedicteerd door emails, nieuwsberichten, statusupdates en het aangeboden entertainment. En is dat niet wat we nu overal om ons heen zien? In plaats van bewuste en kritische consumenten zijn we steeds vaker slaven van de informatiestroom. En zijn we maar half aanwezig in de echte wereld.

In zijn boek ‘The Internet to the Inner-net’ geeft Gopi Kallayil vijf strategieën om te connecten met ons inner-net.  Eén van zijn tips: “Friend yourself. Listen to the tweet of your heartbeat. Pay attention to the status update from your body. And request to that urgent chat request from your brain.” Zodat ingetuned zijn in de virtuele wereld niet ten koste gaat van onze aanwezigheid in de échte wereld. Maar we juist optimaal gebruik kunnen maken van alle online mogelijkheden: zowel voor onze eigen ontwikkeling als die van de mensen om ons heen.

Internet is  ontwikkeld om  informatie beschikbaar te maken voor iedereen in de wereld. Zodat een boer in Afrika dezelfde mogelijkheden heeft om zich te informeren als een universitair student in Amerika. En iedereen oplossingen kan vinden voor zijn of haar problemen.  Informatie is macht en het maakt ons powerful. Althans, dat zouden we kunnen zijn als we bewust omgaan met alle online mogelijkheden.

Maar in plaats daarvan lijken wij steeds meer te transformeren tot reactieve, onbewuste, naar het scherm starende zombies. We doden daarmee onze tijd, gesprekken en creativiteit. En leven ondertussen in de waan dat we juist heel erg connected zijn. Met wie? Met wat? In ieder geval niet met onszelf en de real world.

Elk onbezet moment krijgt onze monkey-mind een tros bananen toegeworpen in de vorm van online prikkels. Even een videootje kijken, langs statusupdates scrollen, een tweet versturen of de mail checken. Verveling kennen we niet meer. En juist verveling is belangrijk voor ons brein: voor  creativiteit, inspiratie en heldere gedachten.

In plaats van helemaal in het moment met al onze zintuigen te genieten van die mooie zonsopkomst, wordt deze met camera vastgelegd. We checken gelijk de mobiel zodra onze gesprekspartner even het toneel verlaat. Waardoor we uitloggen uit het veld van informatie van het gesprek: een gemiste kans op diepere inzichten en mooie vragen.

Je hoeft maar om je heen te kijken om te zien dat onze hyper connectiviteit vooral leidt tot een steeds hoger aantal half-aanwezigen. Naar het scherm starende zombies. En de vraag is of we dat willen zijn……

 

Bronnen:

  1. Youtube TedX talk Gopi Kallayil
  2. Youtube TedX talk Gopi Kallayil
  3. Website Gopi Kallayil

 

 

 

De dag dat ik besloot nooit meer stress te hebben

Vandaag heb ik besloten nooit meer stress te hebben. Nooit meer jakkeren en jagen, nooit meer wakker liggen van malende gedachten, nooit meer op zien tegen situaties, nooit meer op de kast door wat anderen zeggen of doen. Nooit meer.

Maar kan dat eigenlijk wel? Is dat geen onmogelijke opgave in één van de meest stressvolle periodes in mijn leven ?  Er wordt een continu beroep op mij gedaan als moeder van drie kinderen, vrouw en vriendin. Als ZZP’er, wiens schaapjes vaker in de sloot liggen te spartelen dan op het droge rondhuppelen, is er veel onzekerheid in de bestaansbasis. En als klap op de vuurpijl heb ik als kanariepietje ook nog eens een extreem stressgevoelig lichaam. Kortom, naar de maan vliegen klinkt als een meer binnen bereik liggend doel dan geen last meer hebben van stress. Tenzij ik een vliegticket naar India heb geboekt om voor de rest van mijn leven in een grot te mediteren.

Wat is stress?

Wat is stress eigenlijk? Tijdens mijn opleiding stressmanagement leerde ik dat het begrip stress uit de bouwwereld komt. Als een balk meer gewicht moet dragen (draaglast) dan technisch mogelijk is (draagkracht), is er sprake van stress. Vertaalt naar een mensenleven is stress een wanverhouding tussen draaglast en draagkracht. Als je meer op je bordje hebt dan je op dat moment aan kunt is er sprake van stress. De draaglast bestaat uit externe factoren zoals de dingen die je te doen hebt, het beroep dat op je gedaan wordt en gebeurtenissen in het leven. En de draagkracht bestaat uit het totaal van je vermogens om de stress te managen, waaronder gezondheid, je voorgeschiedenis en je mentale capaciteiten.

Volgens Wikipedia kan stress heel ruim worden omschreven als een reactie op elke prikkel of conditie die spanning veroorzaakt. De  oorspronkelijke natuurkundige definitie van stress is ‘een kracht die op het lichaam inwerkt’.

Positieve stress

Stress is niet per definitie iets negatiefs: een beetje spanning kan er juist voor zorgen dat je alerter bent en beter presteert. Ook positieve gebeurtenissen in het leven, zoals een huwelijk, een leuk feestje, het winnen van een prijs of een buitengewone prestatie op het werk, kunnen een bron van (positieve) stress zijn. Van deze stress wil over het algemeen niemand af; het opgewonden gevoel zoeken we juist vaak op.

Ik wil echter geen last meer hebben van beiden soorten stress. Zowel bij positieve-  als negatieve stress werkt de chemische fabriek van het lichaam op volle toeren. Alleen is de uitkomst van positieve stress prettiger dan van negatieve. Maar in beide gevallen verkeert het lichaam in een hieperdepieper-toestand, wat voor een extreem stressgevoelig lichaam onhandig is:  zie die woelige zee maar eens kalm te krijgen.

Jengelende kinderen en onheilspellend NOS-journaal

Mijn extreem stressgevoelige lichaam is de reden om te besluiten nooit meer last te hebben van stress. Ik wil dat bereiken terwijl ik midden in het leven sta: te midden van rinkelende telefoons, jengelende kinderen en met het onheilspellende NOS-journaal op de achtergrond. Zonder het leven te vermijden of mij terug te trekken in een grot: dat kan tenslotte altijd nog.

Als wij stress ervaren, gaan we situaties vermijden of juist beïnvloeden. Om de draaglast te verminderen schrappen we activiteiten, vertellen die irritante buurman eens flink de waarheid en maken een betere planning. En dat lucht op. Pas als de stress een issue blijft gaan we noodgedwongen ook aan onze draagkracht werken, bijvoorbeeld door een mindfulnesstraining  of te leren mediteren. En ook dat brengt weer verlichting.

21 kikkers in een kruiwagen

Maar nooit meer last hebben van stress? Dat vereist een drastische aanpak, wat begint met een paradigmashift. Sadhguru Isha, een Indiase religieloze mysticus, wijze en visionair, komt met een nieuwe definitie van stress. Volgens hem is dat wat wij stress noemen inherent aan het leven. Hebben we geen werk dan hebben we stress; hebben we wel werk dan hebben we nog meer stress. Hebben we geen kinderen dan hebben we stress; hebben we wél kinderen dan trekken we onze haren eruit van de stress. Er is ALTIJD stress.

Volgens Sadhguru Isha zijn het niet de externe omstandigheden die stress veroorzaken, maar is stress te definiëren als het onvermogen om je eigen systeem te managen: je lichaam, gedachten, gevoelens en energieën. Zijn definitie is revolutionair te noemen omdat het de oorzaak van stress volledig bij ons zelf neerlegt: wij zijn de bron van onze eigen stress. En dat is in tegenspraak met alle definities van stress, die factoren van buitenaf in ieder geval als mede oorzaak zien.  Maar waarom zou je je druk maken over stressfactoren in de buitenwereld? Deze liggen grotendeels buiten eigen controle en daar controle over willen krijgen is weer een bron van frustratie en stress. Zoiets als pogen 21 kikkers in een kruiwagen te krijgen.

Onze cellen luisteren mee

Laten we Sadhguru zijn statement eens nader onderzoeken. Wat gebeurt er bij stress? In de meeste gevallen is er ‘iets’ dat de stress veroorzaakt: een trigger. Je vind een briefje met een telefoonnummer van een vrouw omgeven door hartjes in de broekzak van je man. Je hoort in de wandelgangen dat je baan op de tocht staat. Je voelt je al een tijdje niet zo lekker en vreest voor je gezondheid. De trigger veroorzaakt een stortvloed aan gedachten en gevoelens. Omdat je cellen altijd meeluisteren om het lichaam bij dreigend gevaar klaar te kunnen maken voor gepaste actie, gaat de hele interne chemische fabriek overuren draaien. Het maakt niet uit of het een reële dreiging betreft of eentje die alleen bestaat in gedachten. De onderbewuste machinerie van het lichaam kan dat onderscheid niet maken. Ervaren wij gevaar of moeten er grenzen bewaakt worden, dan worden er stofjes aangemaakt waardoor wij kunnen vechten of vluchten. Het hart gaat sneller kloppen, het bloed gaat harder door de aderen stromen en de ademhaling versnelt; de zogenaamde arousel. Als we de situatie als machteloos of verloren inschatten,  voelen we ons krachteloos en moe worden; alsof iemand de energiekraan van het lichaam dichtdraait. Denken is dus niet zo onschadelijk en zonder gevolgen als wij denken. Denk je 30 x aan een lastig gesprek met je baas of geliefde, dan maak je 30 x de stofjes aan alsof je daadwerkelijk in gesprek bent. Ook van denken kun je dus heel erg moe of juist opgefokt raken.

Rimpelloos meer

Wat stress tot een vervelende ervaring maakt is niet zo zeer de trigger, want die duurt meestal maar eventjes, maar wat daarop volgt: de zich almaar opdringende gedachten, de niet te stoppen stroom negatieve gevoelens en de onaangename fysieke reacties die daar het gevolg van zijn. Zoals een opgejaagd gevoel, een knoop in je maag, een brok in je keel, een dreigend gevoel van onheil. Dáár willen we vanaf.

Hoe fijn zou het zijn als je alleen maar een paar seconden de primaire fysieke stressreactie ervaart, zoals het bonzen van je het hart, het bloed dat door je aderen pompt of de kramp in je buik, en het daarna weer verdwijnt? Vergelijkbaar met een schip dat voorbij vaart: de golven ebben binnen een paar seconden weg. En hoe heerlijk zou het zijn als er geen gedachten en gevoelens meer zijn die in de situatie springen en deze almaar maar herkauwt en opblaast? En waardoor de interne chemische fabriek continu overuren draait? Als het daarna van binnen gewoon weer stil is, vergelijkbaar met een rimpelloos meer?

lake-mathieson-dawn

Stresscyclus doorbreken

De interne stresscyclus kan op twee manieren doorbroken worden. We kunnen de stok tussen de wielen van de stresscyclus steken op de plek waar gedachten zich aan de situatie hechten en zich ermee gaan bemoeien, gevoelens in het kielzog meeslepend. Dat vereist een meesterschap over je mind. Dit kun je onder andere leren door meditatie te beoefenen en mindfulness.

En hoewel de meeste stressreacties het resultaat zijn van brouwsels uit eigen keuken, zijn er ook reflexmatige stressreacties die vóór het denken langs gaan vanwege onderbewuste programmering. Als je daar erg last van hebt kan een therapeut helpen deze onderbewuste stressreacties te herprogrammeren, bijvoorbeeld door NLP, EMDR of Primaire Reflextherapie.

De ademhaling

De tweede stok die in de wielen van de stresscyclus gestoken kan worden is door te leren je zenuwstelsel te kalmeren en daarmee de productie van stressstofjes tot stilstand te brengen. De ademhaling is het enige instrument waarmee je zelf invloed kunt uitoefenen op je autonome zenuwstelsel. Sterker nog, je ademhaling en bepaalde gemoedstoestanden zijn nauw met elkaar verbonden. Bij elke emotie hoort een specifiek adempatroon: als je boos bent, wordt de adem kort en snel en als je verdrietig bent langzaam en diep. Omgekeerd werkt het ook: door op een bepaalde manier te ademen kun je bepaalde emoties oproepen. Eén van de krachtigste tools die ik ken om meester te worden over je ademhaling en zenuwstelsel is de Sudarshan Kriya techniek.

Slavernij

Volgens Sadhguru is stress een puur interne aangelegenheid waarbij oorzaak én oplossing de verantwoordelijkheid zijn van maar één persoon op aarde: wijzelf. Stress is een logisch gevolg van een onbewust leven waarin we geen meester zijn over ons systeem; over onze mind (denken/voelen), lichaam en energieen. Dit meesterschap is de sleutel tot een stressvrij leven. Maar zijn wij sowieso niet de enigen die de scepter horen te zwaaien in onze binnenwereld? Die hoort te bepalen wat wij denken, voelen en hoe wij ons gedragen? Als anderen dat bepalen, zijn wij dan niet gewoon simpelweg slaven?

Mentale beren en tijgers

Ik heb besloten dat ik mij helemaal kan vinden in de definitie van Sadhguru. Met mijn besluit om nooit meer stress te hebben, spreek ik dan ook de intentie uit om volledige meesterschap over mijn systeem te verkrijgen: over mijn denken, voelen, lichaam en energieën. Dat zal hard werken zijn, dag in dag uit, en veel discipline en inspanning vergen. Maar ik heb niet veel keuze: als kanariepietje kan ik mij de luxe van stress gewoon niet permitteren.

En toegeven, het heeft wel iets weg van een kansloze missie: ik mediteer al 27 jaar dagelijks een half uur, ik had al mega stressvrij moeten zijn…. Misschien is naar de Himalaya afreizen en aankloppen bij de grot van één of andere verlichte wijze toch de enige oplossing. Aan de andere kant, ik weet al precies wat deze gaat zeggen. Hij zal mij hoofdschuddend aankijken en verzuchten dat westerlingen lui zijn en wonderen verwachten van ‘maar’ een half uur per dag mediteren. Er blijven tenslotte nog drieëntwintig en half uur over om je helemaal op te fokken met mentale beren en tijgers en je cellen te laten sidderend van ongerustheid en opwinding. De wijze zou mij verzekeren dat ik niet 30 minuten, maar 24 uur per dag zou moeten mediteren.

Omdat wij in Nederland een tekort aan grotten hebben en geen basisinkomen, is de meditatieve grondhouding van  ‘merk alles op en vind er niks van’ al een stap in de goede richting. En dan niet af en toe, zoals bij mij nu het geval is, maar 24/7. Alle achterdeurtjes om stress te kunnen rechtvaardigen dienen afgesloten te worden, alle excuses de nek om gedraaid. Niets of niemand over te blijven om de schuld van stress in de schoenen te schuiven. En ook geen enkel excuus meer te zijn om stress langer door het lijf te laten gieren dan een stressreactie van nature doet. Werk aan de winkel dus.

 

 

 

Geef mij nu je angst

Het is 1 januari 2016 en het regent goede voornemens. Mijn goede voornemen is om vanaf nu een buitengewoon leven te leiden. Nog altijd haal ik niet het onderste uit de kan, laat ik niet het achterste puntje van mijn ware wezen zien en beklim ik niet de uiterste toppen van zelfverwerkelijking.  Oftewel: ik doe nog niet wat ik hier te doen heb op aarde.

Terug in de matrix

Het grote ‘doe-maar-normaal-mechanisme’, wat mij tegenhoudt heet ‘angst’. En ik ben geen uitzondering: het is een universeel mechanisme dat als je je voorneemt iets buitengewoons te gaan doen, creatief te zijn of uit de dagelijkse sleur van het voorspelbare te stappen je angst volledig in paniek raakt en als een bootje in nood in wilde weg waarschuwingspijlen gaat afschieten. Angst zal er alles aan doen om je terug naar de comfortzone te duwen, je weer in de matrix te prakken en te zorgen dat je je vooral normaal en voorspelbaar blijft gedragen. Want je zou kunnen falen, uitgelachen en belachelijk worden gemaakt, sociaal uitgesloten worden, je hele bestaansbasis om zeep kunnen helpen en eindigen als straatnieuwsverkoper.

De positieve intentie van angst

Angst heeft dus een goede intentie: het is een waardevolle gast die  vooral wil beschermen en als zodanig verdient angst ook alle liefde en waardering en een plekje aan de stamtafel van ons eigen wezen.  Wil je een risicoloos leven leiden in de comfortzone, luister dan vooral naar wat angst je ingeeft en stel al je plannen flink naar beneden bij. Wil je een creatief, buitengewoon leven leiden waarin je je passie volgt, weet dan dat angst je altijd gezelschap zal houden. Sterker nog, angst en creativiteit gaan zij aan zij. Bestseller auteur Elisabeth Gilbert omschrijft het als volgt:

“Ik heb de indruk dat mijn angst en mijn creativiteit eigenlijk een Siamese tweeling zijn en dat wordt wel bewezen door het feit dat de creativiteit geen stap kan verzetten zonder dat de angst hem vergezelt”

Wegdrukken is oppompen

Het voelen van angst is geen teken dat je gewaarschuwd wordt door een hogere macht of je intuitie. Denk niet dat je pas op de juiste weg bent als angst niet hysterisch aan de noodrem trekt. Weet dat angst automatisch opvlamt zodra je dichter bij het vuur van je leven komt. Er zit dus niks anders op dan angst als trouwe metgezel te accepteren op je levensreis. Je inspannen om van angst af te komen of het te onderdrukken werkt averechts: wegdrukken = oppompen. Het is net als het niet aan een roze olifant mogen denken: je denkt er dan juist aan.

Angst is besmettelijk

Hoe kun je het beste met angst omgaan? Leer de aard van angst kennen. Weet dat angstenergie de neiging heeft om te groeien en uiterst besmettelijk is. Het is een soort van Pacman op zoek naar negatieve ervaringen en energieën om zich aan te kunnen laven en daardoor te groeien. Angstenergie is dan ook dol op negativiteit: het journaal, kranten, roddel en achterklap en negatieve azijnpissers die je vooral in de ‘realiteit’ willen zetten. Angstenergie zal er alles aan doen om je trilling naar beneden te halen want in een lagere trillingsenergie heeft angst meer kans om zich te manifesteren en doen gelden.

Veere van de Bilt negatieve energie

Tekening: Veere van de Bilt

Tunnelvisie

De invloed van angst is goed waarneembaar. Het maakt dat je je steeds zwakker en slapper voelt. Door de activering van stresshormonen neemt het vermogen om helder te denken af en kom je steeds meer in een tunnelvisie terecht. Kansen en mogelijkheden verliezen hun glans en lijken steeds onrealistischer te worden. En dat is precies waar angst je wil hebben:  terug bij af en bij ‘doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg’. Je mooie plannen en goede voornemens verdwijnen in de koelkast om er weer uit te komen als er minder gevaar dreigt ofwel als angst minder hard loopt te gillen en loeien. Maar zal dat ooit gebeuren?….

Tips om de angstkringloop te doorbreken

Wil je je plannen realiseren en je gestelde doelen bereiken, dan is het belangrijk om de angstkringloop te doorbreken. Dat kan met de volgende tips:

  1. Als je angst voelt opkomen probeer er dan niet van af te komen, maar ruim er tijd voor in om angst zijn zegje te laten doen. Weet dat als je er niet tegen vecht maar juist ontspant, je angst ook ontspant. Bedank angst voor de goede intenties om jou te behoeden en beschermen, maar laat ook weten dat jij om je doelen te bereiken, juist niet zal luisteren naar angst.
  1. Omdat angst meer kans heeft in een lage trillingsenergie is het belangrijk om situaties te vermijden die angst voeden. Doordat angst onderbewust aan het roer zit zul je je echter juist aangetrokken voelen tot trillingverlagende situaties: je zal meer behoefte voelen om het journaal te kijken, negatieve mensen op te zoeken of ervaringsverhalen te lezen van mensen die totaal mislukten toen ze hun dromen najoegen. Merk je dat angst zijn intrede doet, zorg dan dat je je trilling verhoogt: lees een inspirerend boek, ga wandelen in de natuur, ruik aan een bloem, zoek mensen op die een positieve invloed op je hebben. Hoe hoger je trilling, hoe minder angst jou in zijn greep kan hebben.
  1. Angstenergie is een hele dominante, vervelende en verlammende energie: reden genoeg om zo snel mogelijk van dit gevoel af te willen zijn. Maar hoe meer je dat probeert, hoe meer angst zijn pijlen op je zal richten: waar je je aandacht op richt groeit. Bovendien schep je met je angstenergie juist datgene waar je bang voor bent doordat je aantrekt wat je vanuit je hart uitstraalt. Je hart is je grootste zender: het magnetisch veld van je hart is wel 5000 x sterker dan het magnetisch veld van je hersenen en reikt ook veel verder. Het is dus belangrijk om je zender af te stemmen op een positieve kanaal. Sta stil bij je angstgevoel en vraag jezelf af ‘kan ik liefde voelen voor dit gevoel?’. Met de wetenschap dat angst altijd een goede intentie heeft is het wellicht makkelijker liefde naar het gevoel te sturen. Stuur net zolang liefde naar de angst tot het hartgebied zacht voelt en ontspant. Door liefde in je hart te voelen voor de angst pool je de energie die je uitstraalt om en wordt je hart weer een magneet om dat wat je wilt creëren  aan te trekken.

Met angst in je kielzog is je comfortzone verlaten en iets buitengewoons doen niet iets voor watjes. Het vraagt behoorlijk wat moed om angst dag in dag uit te trotseren en te managen. Bovendien, zonder angst zou er ook geen sprake zijn van moed: alleen roekeloze mensen en psychopaten hebben er geen last van. Moed is niet de afwezigheid van angst maar het besef dat iets anders belangrijker is dan angst.

courage-is-not-the-absence

Voor 2016 wens ik de wereld veel moedige mensen toe.  “Face your fears and act’ en luister af en toe eens naar de zoete woorden van Guus Meeuwis: “Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug.”

Positief denken: een krachtig instrument

Positief denken kan een krachtig instrument zijn voor meer harmonie, vrede en gezondheid. Zonder voorafgaand innerlijk werk om de eigen negativiteit en duisternis onder ogen te zien kan het geen krachtige tool zijn, maar juist tegen je werken. De invloed van positief denken reikt veel verder dan de meeste mensen denken: jouw vibraties zijn uitermate besmettelijk. Ben jij in het leven een magiër of een incompetente tovenaarsleerling? 

Positief denken: een krachtig instrument voor meer harmonie, vrede en gezondheid

“Gedachten en gevoelens zijn krachtstromen. Daarom moet je steeds waken over de kwaliteit van elke gedachte, elk gevoel dat je wenst te voeden in jezelf. Dat is zelfs één van de belangrijkste dingen waar je je om moet bekommeren.”
Omraam Mikhael Iavanhov

jongen met vogel
Gedachten zijn krachtstromen. Negatieve gedachten hebben een negatieve invloed: ze zorgen voor disharmonie en chaos en halen onze trilling naar beneden. Op fysiek gebied zal dit uiteindelijk resulteren in een gebrek aan energie en vitaliteit en uiteindelijk zelfs in ziekte. Positieve gedachten hebben een positieve invloed: ze zorgen voor meer harmonie en verhogen onze trilling. Positief denken zorgt zelfs voor verfijnder bouwstoffen voor het lichaam wat gezondheid en vitaliteit tot gevolg heeft. Dit heeft te maken met de universele wet van affiniteit of overeenkomst, wat inhoudt dat alles van gelijke trilling elkaar aantrekt.

“Ieder gevoel of verlangen, iedere gedachte heeft de eigenschap uit de ruimte de materie aan te trekken die ermee overeenstemt. Zo worden zuivere, onvergankelijke en eeuwige materiedeeltjes aangetrokken door goede gedachten, verheven gevoelens en edele verlangens, ondersteund door een sterke wil.”
Omraam Mikhael Ivanhov, De Nieuwe Aarde, blz 214

Wil je meer innerlijke rust, vrede en harmonie ervaren, in een hogere trilling komen, dan moeten je gedachten en gevoelens in overeenstemming zijn met die hogere trilling.

Zo lang je tegelijkertijd lagere gevoelens, gedachten en verlangens hebt, zoals boosheid, wrok, eigenbelang, frustraties, bijvoorbeeld door onverwerkte emoties of zaken in jezelf die het licht nog niet hebben mogen zien, vibreert dat mee en trekt de materie aan die daarmee resoneert. Je zal daarom niet veel vooruitgang boeken ondanks al je inspanningen. Je zult daarom eerst tot het diepste van je wezen af moeten dalen, tot in je diepste duisternis, en daar het licht van je bewustzijn laten schijnen, voordat je écht je trilling blijvend kunt verhogen door positief denken.

Pas dan kun je er zonder risico voor kiezen alleen maar positieve gedachten en gevoelens toe te staan en jezelf te verbieden negatieve gedachtes of gevoelens te hebben.

Ga je positief denken zonder dat je innerlijk werk hebt gedaan om je eigen diepste duisternis onder ogen te zien of omdat je de wereld te bedreigend vindt en je de negativiteit daarvan buiten je bewustzijn wilt houden, dan is positief denken geen krachtig instrument voor harmonie en gezondheid, maar misbruik je het om de werkelijkheid te vervormen.

Positief denken als zelfbedrog

Positief denken kan net zo zelfbedrog zijn als negatief denken. Jarenlang was ik een ster in het positief denken: alle problemen werden in no-time omgezet in uitdagingen en positief geherkaderd. Zelfs de meest vervelende gebeurtenissen kregen een positieve betekenis. Het voordeel hiervan was dat ik zelden een moment had dat ik het leven niet meer zag zitten. Ook belandde ik nooit in een diepe depressie: té negatief denken stond ik mijzelf gewoon niet toe.

Maar uiteindelijk is positief denken alleen niet zaligmakend. Als je nog vol negativiteit zit die je weg wilt drukken, is positief denken is als een dun gouden laagje leggen om een hondedrol. Hij ziet er daardoor mooi uit en het kan de stank wellicht verbloemen, maar het is en blijft een hondedrol. Jij kan dan zelf in de waan verkeren dat niemand de drol zal ontdekken of de stank zal ruiken, maar vergeet niet dat anderen vaak een sensor hebben voor incongruenties. Ze zullen aanvoelen dat er ‘iets niet klopt’.

Positief denken kan ook misbruikt worden om zaken te ontkennen, weg te drukken of te ontlopen. Bijvoorbeeld omdat het te pijnlijk is een negatieve kant van jezelf of een ander onder ogen te zien of de hopeloosheid van een situatie.  Het kan soms makkelijker zijn om positief te denken en te hopen op een positieve wending van het lot, dan adequaat te handelen. Maar juist dat wegdrukken, ontkennen en ontlopen kost bakken met energie en daar put je je lichaam enorm mee uit. Bovendien vererger je problemen als je niet handelt als de situatie er om vraagt. Ook is wegdrukken oppompen: probeer maar eens een bal onder water te duwen. Hoe harder je dat doet, hoe harder hij tegenkracht geeft.  Uiteindelijk zal de tegenkracht van datgene wat je buiten je bewustzijn probeert te houden zo groot worden dat het gouden laagje openbarst en alles wat heeft liggen gisten en rotten er door de kieren uit gutst en zelfs spuit.

Bij positief denken kun je de realiteit mooier maken dan hij is, en kan het zijn dat je de neiging hebt alles wat niet in dat plaatje past te ontkennen en/of ontlopen. Bij negatief denken heb je de neiging de werkelijkheid negatiever te maken dan het is en ben je vooral bezig met doemscenario’s en dat het anders had moeten.

Positief denken kan daarom net zo een zelfbedrog zijn als negatief denken. In beiden gevallen heb je geen contact met ‘dat wat is’, ben je niet aanwezig in het hier-en-nu,  Volgens de weg van TAO en andere wijzen begint lijden als je geen contact hebt met de werkelijkheid en vindt deze anders had moeten zijn dan hij is.

Zodra je positief of negatief denkt zit je gevangen in de dualiteit van het denken.  Een eigenschap van het denken is dat het alleen kan functioneren in dualiteit, in tegenstellingen. Positief denken en negatief denken zijn twee kanten van dezelfde medaille.

Oké, positief denken schept een aangenamere binnen- en buitenwereld dan negatief denken, maar geen van beiden is een garantie op innerlijke rust en vrede. Negatief denken niet doordat je jezelf vergiftigt door de negatieve neurohormonen die je daardoor aanmaakt en de negatieve energieën die je via de wet van de affiniteit naar je toe trekt. Met negatief denken los je niks op en je kunt er zelden rampen mee voorkomen. Sterker nog, het creëert een tunnelvisie waardoor je mogelijkheden en oplossingen over het hoofd ziet wat je eerder nog dieper in de moeilijkheden brengt, dan dat ze opgelost worden. Bovendien beroofd negatief denken je van je levenskracht en energie die je juist zo broodnodig hebt om adequaat te kunnen handelen in een negatieve situatie.

Als je positief denken misbruikt om je eigen realiteit in positieve zin te vervalsen en het onaangename buiten je bewustzijn te houden, vergiftig je niet zozeer je lichaam en je geest, maar je berooft je jezelf wel van energie doordat wegdrukken heel veel energie kost, denk maar aan het onder water houden van een bal.

Pas als je het leven volledig kunt omarmen en kunt zijn met ‘dat wat is’, kun je positief denken als een krachtige tool inzetten.

Het belang van positief denken

Er is een spreekwoord dat een vleugelslag van een vlinder aan deze kant van de wereld een orkaan aan de andere kant kan veroorzaken. Zo is het met gedachten ook; wij zien ze als onschuldig zolang we ze niet omzetten in een handelingen. Er wordt vaak ten onrechte gedacht dat het geen enkel kwaad kan om de hele dag de meest negatieve, wraakvolle, lage gedachten te hebben en mensen en de wereld om ons heen te verwensen en te vervloeken. Of dat het van geen enkele waarde is om de hele dag positieve gedachten te hebben.

Gedachten zijn krachten die in positieve of negatieve zin inwerken op jezelf, de mensen om je heen en de wereld. Eenmaal gedacht, gaat een gedachte volledig buiten jouw bewustzijn en invloedsfeer om op weg om tot verwezenlijking te komen en zijn invloed te doen gelden, in positieve of in negatieve zin.

Jouw vibraties zijn uitermate besmettelijk: als jij in een positieve state of mind verkeerd, heb je een positieve invloed op de mensen, de dieren en de natuur om je heen. Het kan zelfs zo zijn dat een vluchtige voorbijganger door contact met jouw positieve vibraties bij thuiskomt de hond liefdevol begroet in plaats van dat hij hem een schop geeft om de frustraties van ruzie met zijn baas af te reageren. Omgekeerd kan ook: een intense moordzuchtige gedachte kan de hele wereld omzwerven tot het iemand heeft gevonden die er gevoelig is en onder invloed daarvan een moord begaat omdat het net de druppel was die de emmer deed overlopen.

Het goede nieuws is dat wij allen in potentie magiërs zijn die de wereld positief kunnen beïnvloeden, zelfs als we geen invloedrijke positie hebben. Het slechte nieuws is dat we meestal zeer incompetente tovenaarsleerlingen zijn die continue energieën en krachten emaneren en op de wereld laten inwerken, zonder dat we ook maar een notie hebben van wat we aan het doen zijn.

Verhoog je trilling met positieve gedachten en gevoelens en de hele wereld heeft daar voordeel van; verlaag je trilling door negatieve gedachten en gevoelens en de hele wereld heeft daar last van. Degene die er het meest door beïnvloed worden zijn kinderen die op de grondtoon van hun ouders meeresoneren.

Om vruchtbaar met positief denken aan de slag te moet je je enigszins bewust zijn van je eigen duisternis en negativiteit omdat dat altijd op de achtergrond mee resoneert en aan kracht wint hoe meer jij het probeert weg te drukken.

Als je in lagere trilling komt door negatief denken en voelen, wordt je bovendien ontvankelijker voor lagere energieën, wat het alleen maar lastiger maakt om de innerlijke rust en vrede te herstellen. Ook daarom is het belangrijk positief te denken en jezelf geen negatieve gedachten en gevoelens toe te staan. En als ze er wel zijn, hard aan de slag te gaan om ze te transformeren en de lessen eruit te leren.

“Wanneer u thuis voedselresten laat slingeren, komt er heel vlug allerlei ongedierte: vliegen, wespen, moeren, muizen enzovoort op af om zich te voeden. Het vuil trekt hen aan. Om ze te laten verdwijnen, moet je schoonmaken. Er is niets anders aan te doen. Hen proberen te verdrijven of te doden is niet genoeg om ervan af te komen: zolang u afval laat rondslingeren, heeft u ongedierte, omdat er altijd andere komen. Om ze voorgoed te verdrijven, moet u schoonmaken, want dan gaan ze weg om hun voedsel elders te zoeken. Op dezelfde manier dient u te weten dat, wanneer u in uzelf bepaalde gevoelens, verlangens of gedachten die niet lichtend of zuiver zijn, toelaat en in stand houdt, er onmiddellijk duistere entiteiten op afkomen, die van onzuiverheden houden en u wordt lastiggevallen en gekweld. Wat u ook doet, zolang u in uzelf elementen bewaart, die gisten en rotten, bent u de prooi van deze indringers, die men ook wel ‘ongewensten’ noemt. Om u van hen te ontdoen, moet u waken over uw gedachten en gevoelens en eraan werken om ze te zuiveren en te transformeren in een heerlijk voedsel voor de hemelse geesten.”
Omraam Mikhael Iavanhov, Spiritueel leven

 

Meningloze maandag

“Merk alles op en vind er niks van”
Maarten Houtman, Nederlandse zen meester

Eén meningloze maandag: het zou een verschil kunnen maken in de geschiedenis van jezelf en van de wereld. Meningen zijn echo’s uit het verleden en vertroebelen onze waarneming. Eén dag de werkelijkheid ervaren zoals ze is zonder ruis op de lijn van ons verleden en programmering kan een life-changing event zijn. Pak jij de uitdaging aan?

Een groot deel van onze gedachtenstroom bestaat uit meningen. We vinden de hele dag ‘ergens iets van’: iets is goed, slecht, mooi of lelijk, alles gaat bijna altijd anders dan het had moeten gaan en wij zijn niet goed genoeg of juist té goed, wat ook kan gelden voor een ander. We hebben er een dagtaak aan om wat er om ons heen gebeurt te interpreteren, beoordelen en evalueren met ons denken om daar vervolgens ons handelen op af te stemmen.

Het hebben en uiten van onze mening lijkt een onschuldige bezigheid waar we bovendien ook nog eens plezier aan kunnen beleven, bijvoorbeeld als een smeuïge roddel de revue passeert. We denken dat meningen geen schade kunnen doen omdat het ‘maar’ gedachten zijn die niks uit kunnen richten zolang we ze niet omzetten in handelingen en gedrag. Het is niet strafbaar en totaal onschuldig om de buurman in gedachten 20 x om te leggen omdat zijn hond elke keer voor jouw deur poept; zolang je het maar niet de daad bij de gedachte voegt.

Meningen zijn echter niet zo onschuldig en onschadelijk als ze lijken: ze zijn de bron van een hoop leed en één van de oorzaken waardoor ons leven niet loopt zoals we hadden gehoopt en we niet zijn wie we in essentie zijn. Dit heeft te maken met dat we door de filter van het denken de wereld niet waarnemen zoals ze daadwerkelijk is en onze beslissingen en handelingen daardoor niet afgestemd zijn op de werkelijke situatie en op de werkelijke mogelijkheden.

De neiging van ons denken om alles te willen vastgrijpen en verklaren, o.a.door middel van het vormen van meningen,  houdt ons af van de werkelijkheid te ervaren zoals ze is. Velen nemen aan dat juist het omgekeerde het geval is: dat door goed na te denken en onze mening te vormen meer contact wordt gekregen met de werkelijkheid. Het denken legt verbanden, geeft ons ideeën die wij in eerste instantie niet hadden en zorgt er voor dat wij zaken niet over het hoofd zien. Dankzij ons denken komen wij goed beslagen ten ijs en voorkomen we een hoop ellende. We zetten nauwelijks vraagtekens bij het waarheidsgehalte van onze meningen omdat ze afkomstig zijn uit de hoogste intelligente in onszelf, ons denken, dat zó slim is dat wij aannemen dat de meningen die het produceert min of meer beschouwd kunnen worden als feiten.

Meningen zijn echter geen feiten en ons denken beperkt ons vaak meer dan dat we er profijt van hebben: een dag de meningenmachine uitzetten kan wellicht juist meer lijden voorkomen dan als hij aan staat. Om dit in te zien moeten we eerst helder hebben wat denken precies is. Volgens Krishnamurti is denken altijd beperkt omdat het een reactie is op herinnering[1]. Eerst heb je een ervaring die plezierig is, pijnlijk is of neutraal. Dit wordt opgeslagen in de hersenen als kennis, het resultaat van ervaring. Door kennis ontstaat herinnering en uit die herinnering ontstaat het denken en het denken zorgt ervoor dat je handelt. Door die handeling leer je meer en zo wordt de cirkelgang herhaald en raken we geprogrammeerd. Doordat we pijn herinneren vermijden we pijn in de toekomst door wat pijn heeft veroorzaakt niet meer te doen. Dat wordt tot kennis en we herhalen dat.  Als je geen geheugen had zou je niet kunnen denken, omdat het denken ‘rekent’ met de informatie die in het geheugen ligt opgeslagen en die voor een groot deel afkomstig is van kennis opgedaan uit ervaringen in het verleden. Het denken is dus per definitie onvrij, een echo uit het verleden,  en is tevens ook beperkt omdat niemand alle kennis van de wereld bezit.  De wereld waarnemen en beschouwen via het denken is als de wereld waarnemen via een gebroken spiegel om vervolgens dat wat gezien wordt aan te nemen als de realiteit.

Jiddu-Krishnamurti

Willen we meer uit onszelf halen, een beter leven en een betere wereld creëren, dan moeten we beginnen met de werking van ons denken en onze programmering te doorzien en daaraan voorbij te gaan. Wie denkt zoals hij altijd heeft gedacht, zal zich voelen zoals hij zich altijd heeft gevoeld, zal doen wat hij altijd heeft gedaan en zal krijgen wat hij altijd heeft gekregen. Wil je dat cirkeltje doorbreken, begin dan eens met het hebben van geen mening, al is het maar voor een dag.

Het stoppen van het hebben van een mening is moeilijker gezegd dan gedaan, want meningen zijn zeer verslavend. Elke mening is een gedachte en elke gedachte zorgt voor een bepaalde fysieke toestand. De Amerikaanse neurowetenschappers Candice Pert ontdekte dat elke gedachte en elke emotie de hersenen aanzetten om ‘molecules of emotion’ te produceren. Deze neuropeptiden informeren razendsnel alle vijftig triljoen cellen in ons lichaam, waardoor de chemische samenstelling in elke cel verandert. Eén enkele gedachte, zet een stortvloed van chemische reacties in gang. Dit is ook de reden waarom we verslaafd raken aan bepaalde manieren van denken. Als je je slachtoffer voelt bijvoorbeeld, zorgt het voor de aanmaak van chemische stofjes die op den duur verslavend werken. Hetzelfde geldt voor ‘ruziemaken’ , stress die voortkomt uit hard werken, overspel, schuldgevoelens, risico’s nemen, te hard rijden, machtsspelletjes, jezelf of de ander pijnigen. Al deze emotionele bewustzijnstoestanden produceren verslavende eiwitten. [2]  Je kunt bij wijze van spreken net zo verslaafd zijn aan roddelen of mopperen als aan roken of alcohol. Ons lichaam doet er in het kader van homeostase (evenwicht) alles aan om de hormoonspiegels op het peil te krijgen waar het aan gewend is. Staan jouw hormoonspiegels afgesteld op een bepaald portie pijn, dan zul je automatisch zorgen dat je aan het einde van de dag je ‘pijntargets  hebt behaalt, want daar voel je je comfortabel bij. Is er niet voldoende pijn in je eigen leven, dan kun je dat altijd nog een portie ‘leed’ tanken door het journaal te kijken of programma’s zoals ‘Help mijn man is klusser’ of ‘Een dubbeltje op zijn kant’. Of door de meningenmachine aan te zetten en te tobben en piekeren over van alles en nog wat.

Negatieve meningen en mopperen op jezelf of anderen zijn ziekmakend en een subtiel gif omdat je biochemie erop afgestemd raakt. Wanneer je er alleen maar positieve meningen op nahoudt is het leven wellicht een stuk aangenamer en zul je wellicht gezonder zijn dan als je verslaafd bent aan negatieve meningen, maar ook dan neem je de wereld waar via een gebroken spiegel en zijn je keuzes niet afgestemd op de realiteit. In een extreem geval leef je in een ‘de wereld is mooi illusie’,  waarbij alles wat daar niet mee in overeenstemming is angstvallig wordt buitengesloten en waardoor je niet in staat bent dreigend gevaar op tijd te onderkennen. Met een positieve bril op kan het leven je dus uiteindelijk net zo een loer draaien als wanneer je een negatieve bril op hebt.

Mirra Alfassa, ook wel De Moeder genaamd, legt uit wat je moet doen om de werkelijkheid te kunnen waarnemen zoals ze daadwerkelijk is: “Om volmaakt oprecht te zijn, is het onontbeerlijk geen enkel verlangen te hebben, geen enkele begeerte, geen voorkeur voor iets, geen afkeer, geen sympathie en geen antipathie, geen verknochtheid, geen weerzin. Men moet in een totale integrale visie van de dingen leven waarin alles zich op zijn plaats bevindt en waar men tegenover alles dezelfde houding heeft: de houding van de waarachtige visie. Als een mens niet besloten heeft zich te vergoddelijken, lijkt het zo goed als onmogelijk dat hij vrij zou kunnen zijn van al die tegenstellingen. Toch kan hij niet volmaakt zijn zolang hij ze in zich blijft dragen. Men ziet de dingen niet, hoort ze niet, proeft ze niet en voelt ze niet zoals ze feitelijk zijn zolang men voor het één of ander een voorkeur heeft. Zolang er dingen zijn die je bevallen en andere die je niet bevallen, zolang je door het ene wordt aangetrokken en door het andere afgestoten, kan je de dingen niet zien in hun werkelijkheid. Je ziet ze gekleurd door je reactie ertegenover, gekleurd door je voorkeur of afkeer. De zintuigen zijn instrumenten die vervormd worden, net als de gewaarwordingen, de gevoelens en de gedachten vervormd worden. Om zeker te zijn van wat je ziet, voelt en gewaarwordt of denkt, moet je eerst volmaakt onthecht zijn. Eerder kan je perceptie niet helemaal waarheidsgetrouw zijn en dus ook niet helemaal oprecht[3]’.

De meningenmachine tot zwijgen brengen gaat niet van de ene op de andere dag.  Er zijn vaak jaren van opmerkzaamheid nodig om hem in ieder geval op lagere toeren te laten draaien en meer in contact te komen met ‘dat wat is’. Het uitzetten van de meningenmachine is iets wat de meesten van ons niet zal lukken maar dat is ook niet het ultieme doel. Uiteindelijk is niet het hebben van een mening het probleem, maar het je ermee identificeren, oftwel hem toe-eigenen en er ‘ik’ tegen zeggen. Je kunt met een mening omgaan als met een onbekende passant op straat: je merkt hem op maar je hoeft er niks mee: je loopt er langs zonder hem aan te spreken of in discussie te gaan. Soms kun je hem aanspreken uit nieuwsgierigheid, maar je zult nooit de fout maken te denken dat jij die passant bent.

Door onze meningen en gedachten een halt toe te roepen komen we weer in ons natuurlijke staat van openheid terecht, van verwondering en van ‘zijn met dat wat is’. In die ruimte kunnen we weer in contact komen met wie we daadwerkelijk zijn, met onze ziel, met diepere waarheid en met anderen. We zullen fijngevoeliger worden voor andere invloeden die in ons leven werkzaam zijn maar die we doorgaans niet opmerken doordat we volledig in beslag worden genomen door de schreeuwerige aanwezigheid van gedachten en meningen die alle aandacht opeisen.

De Moeder omschrijft deze invloeden die we normaliter niet opmerken: “We bevinden ons in een bad van krachten maar merken dat niet. We zijn niet een door een zak omsloten entiteit, die afzonderlijk bestaat van de rest: alle krachten, alle vibraties, alle impulsen komen in ons binnen en gaan door ons heen, Als er geen controle wordt uitgeoefend om niet verkieslijke invloeden buiten te houden, dan kunnen ze ongehinderd binnenstromen via wijd open deuren. We baden in alle mogelijke invloeden, goede, slechte, neutrale, duister. Dat is allemaal om ons heen aanwezig en ieders bewustzijn zou als een filter moeten werken. Je zou niet mogen ontvangen wat je niet wilt ontvangen, je zou niet mogen denken wat je niet wilt denken. Je moet dan ook niet toestaan dat gedachten zonder je formele toestemming en gevoelens in daden worden omgezet. Dit is in feite de reden van het fysieke bestaan. Ieder is een instrument voor de controle van een bepaald geheel aan vibraties die zijn eigen opgaaf, zijn eigen werkterrein uitmaken; ieder moet daarom slechts de vibraties willen ontvangen die overeenstemmen. [4]

tesla

Kortom: hoe meer we ons denken oftewel de meningenmachine tot zwijgen brengen en doorzien en hoe minder voor- en afkeuren we hebben, hoe meer we in staat zullen zijn waar te nemen wat er is. Hierdoor is ons gedrag afgestemd op wat er daadwerkelijk is in plaats van op wat we dénken dat er is, waardoor we weer in de fuik van ons verleden en programmering terecht komen en weer krijgen wat we altijd hebben gekregen. Eén meningloze maandag: het zou een verschil kunnen maken in de geschiedenis van jezelf en van de wereld. Eén dag alle ruis op de lijn weg en de werkelijkheid ervaren voor wat ze is. Wat je ontdekt in die openheid kan een life-changing event zijn…..

[1] Het web van het denken, blz 14 en 15 – Krishnamurti

[2] Happinezz, nummer 2, 2008, Interview met Tijn Touber

[3] Boek: “Alle leven is yoga’ – De Moeder, blz 422-423

[4] Boek “Alle leven is yoga’ – De Moeder