Als een kind breekt…

Gisteravond was er een stille tocht voor Niels. Het jeugdvriendje van mijn zoon die maar 18 jaar mocht worden. Een maand lang werd Niels vermist en werd met man, macht, speurhonden en helikopters naar hem gezocht. Ook Niels zijn vrienden zochten mee: nachtenlang struinden ze langs de uiterwaarden van de Lek op zoek naar een spoor of teken van leven van hun dierbare vriend. Trouw en onvermoeibaar.Hopend op het beste, maar vrezend voor het ergste. Twee dagen voor kerst werd Niels levenloos in de rivier gevonden.

Wat is er nou precies gebeurd? In de landelijke media wordt gesproken over een autistische jongen die van huis weg liep. Punt. Einde verhaal. Maar Niels was veel meer dan dat. Ik leerde hem kennen als kleutertje van twee. Een lief blond jongetje met mooie blauwe ogen die door de gemeenschappelijke achtertuin dartelde. En in de zandbak vriendschap sloot met mijn zoon. Ik zag Niels opgroeien tot een intelligente, fijnbesnaarde jongen die diep en gewetensvol over het leven nadacht. En een intense liefde had voor dieren en de natuur. Iemand om in je hart te sluiten.

Maar ook iemand om je zorgen over te maken. Als je zo zachtmoedig bent en zulke diepe gronden hebt is het lastig om je staande te houden in deze prestatiegerichte en egocentrische maatschappij. Gelukkig had Niels een liefdevol en warm thuis met geweldige ouders en een fijne broer en zus. Een warm nest waar de vrienden van Niels, waaronder mijn zoon, kind aan huis waren.

En toch ging het mis. En niet alleen bij Niels. Afgelopen jaren heb ik meerdere kinderen zoals hij zien breken. Toen de overzichtelijkheid en veiligheid van de basisschool plaats maakt voor de chaotische bijenkorf die middelbare school heet. Waar aanpassen de norm is en zachtmoedige zielen vreemde eenden in de bijt zijn. Omdat ze zich zorgen maken over hoe we omgaan met elkaar, de dieren en de natuur. En ze diep van binnen een weigering en/of onvermogen hebben om zich aan de standaard van onverschilligheid en oppervlakkigheid aan te passen.

School is voor zulke kinderen een plek waar ze moeten zien te overleven. Een survival of the fittest. Als dan ook nog eens de prestatiedruk opgevoerd wordt, kan de druk op hun systeem door alle stress te hoog worden. En kunnen vroeg of laat de stoppen doorslaan. Als er kortsluiting ontstaat komen de etiketjes en protocollen tevoorschijn. Dan is je kind ineens autistisch, depressief of psychotisch. En dan is het niet een falen van het systeem dat het kind niet aan boord kon houden, maar ligt het aan het kind. En denken ouders vervolgens dat er iets mis met hen is omdat ze nooit eerder in de gaten hadden dat hun kind zo was. Cirkeltje rond. Of toch niet?

Ik denk dat kinderen als Niels een signaal zijn. Het zijn de lakmoestesten van de maatschappij. Het verborgen geweten. Deze kinderen hebben bescherming nodig vóórdat het mis gaat. Niet achteraf, als ze met terugwerkende kracht een psychiatrisch etiketje opgeplakt krijgen nadat er kortsluiting is ontstaan. Een label dat de lading bovendien zelden dekt. De behandeling die volgt slaat de plank dan ook vaak geheel of gedeeltelijk mis, waardoor deze hoogbewuste, intuïtieve kinderen alleen nog maar verder breken.

Dat deze kinderen niet bestand zijn tegen de druk en ruwheid van het bestaan is niet abnormaal. Sterker nog, dat wij kunnen functioneren in deze keiharde egocentrische maatschappij waar geld belangrijker is dan schoonheid, goedheid en waarheid is eigenlijk abnormaal. In het gezelschap van gekken is de wijze de gek.

Ik pleit dan ook voor een nieuw hokje. Een hokje met bijbehorende protocollen en diagnostische tools die nodig zijn om dit soort kinderen aan boord te houden.Dat bescherming biedt voordat het mis gaat.Deze kinderen zijn bewuster, ontvankelijker, intuïtiever en gewetensvoller. Om ze passend te krijgen langs de maatschappelijke meetlat moet je ze breken, hun wijsheid dempen, hun licht doven. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Nu was het Niels. Maar het had ook mijn kind kunnen zijn. Of jouw buurjongen, neefje of het vriendje van jouw zoon. Met het overlijden van Niels is de wereld niet zomaar een weggelopen autistische jongen armer. Maar een mooi mens die veel voor de wereld had kunnen betekenen…..

Rust zacht lieve Niels.

Oproep van de ouders van Niels:

Niels was een grote natuurliefhebber.
Hij maakte zich vaak zorgen over het behoud en de bescherming van de dieren- en plantenwereld.
Als u in zijn geest iets wilt bijdragen ter bescherming van deze waarden bent u van harte uitgenodigd om een donatie te doen aan het Wereld Natuur Fonds (WNF).

Rekeningnummer is NL31 RABO 030 0000 030, t.n.v. Wereld Natuur Fonds te Zeist,
onder vermelding van ‘Nagedachtenis Niels Wienberg’

Met Dank,
de familie van Niels

Advertenties

84 gedachten over “Als een kind breekt…”

    1. Helemaal mee eens. Bedankt voor deze mooie treffende en diep rakende woorden. Ik deel ze op facebook. Niks zo belangrijk als onze kinderen. Ik ben een beetje mee gebroken maar wat fijn dat er dan iemand is die ziet waar het om gaat. Zo is Niels niet voor niets gestorven. Echt dankbaar voor je woorden

  1. Ik wens de ouders van Niels en de familie sterkte. Wat een verdriet. Ik ken de lijn. Ik heb mijn ouders , 3 broers , 3 zussen en mijn lieve schoonzus pas ook verloren aan de dood. Zo jong is Niels naar de hemel. Ik zal voor hem en u bidden. Ik ben zelf ook Hoog Sensitief. En heb het moeilijk ermee. Ik begrijp Niels.

  2. Wie dit geschreven heeft raakt werkelijk de waarheid in haar kern. Het bestaan van mensen zoals Niels moet juist gekoesterd en gevierd worden, in plaats van gediagnosticeerd en op een zijspoor gezet. Laten we ons verenigen, voor Niels. Het moet al heel lang anders, we zijn het spoor bijster. En nu is het te laat. Voor Niels en voor vele anderen. Laten we het systeem veranderen, laat deze wijze woorden een kentering teweegbrengen. We moeten iets doen!

    1. Oorzaak en gevolg wordt hier weer duidelijk door elkaar gehaald met je reactie. Autisme is een aandoening/handicap. Ik heb zelf Autisme. Dat mensen daar verkeerd mee om gaan en buitensluiten en dat de maatschappij onmenselijker wordt, heeft niets met het diagnosticeren van een handicap te maken. Dat Autisme gediagnosticeerd kan worden is juist goed, dat iemand zelf en de omgeving die WEL goed wil daar beter mee om te gaan, al begrijpen vele dat niet. Mensen die zeggen dat Autisme geen handicap is, snappen er niets van, of die het zelf hebben en ontkennen snappen de problemen nog niet, of hebben werkelijk geen Autisme en is er een misdiagnose geweest wat overal voorkomt. Meestal zorg Autisme voor een brandschoon Karakter, juist omdat het kuddegedrag zwaar in de hersens wordt geblokkeerd.

  3. Heel mooi stuk en zo waar! De wereld verandert, er zijn heel veel mensen ‘als Niels’. Weg met alle hokjes, oude regels en wetjes en dingetjes… luister naar deze generatie, zij voelen wat nodig is. Dé reden waarom wij onze zoon thuisonderwijs geven en niet deel uit willen laten maken van dit spel der elite. Wereld word toch wakker, Niels was al wakker maar werd niet gehoord… sta op en bepaal je eigen koers!

  4. Mooi omschreven en helemaal waar.Zelf proberen we mee te draaien in deze maatschappij,hoe moet het voor onze kinderen dan wel niet zijn.
    Heel veel sterkte toegewenst voor de nabestaanden 🌸

  5. Communiceren, weerbaarheid en voor jezelf opkomen moet je leren. Thuis is iedereen maar druk. Je (vrije) mening geven moet je leren….als vak op school.

    NIEUW VAK: WERELDWIJS
    Eigen meningsvorming als vak op school
    Minister Edith Schippers (Nederland) hoopt dat haar kind straks nog een eigen mening mag hebben. Er is strijd alom als andermans mening je niet aanstaat. Onverdraagzaamheid en het korte lontje heersen. Bovendien is de negatieve invloed van buitenaf massaal. Kinderen moet weer geleerd worden te praten, te luisteren, te doorgronden en niet te vervallen in het conflict(gesprek). De waarde van communiceren moet herontdekt. Dat was ook de conclusie van 16 filosofen, allen deelnemers aan het Filosofisch Kwintet 2015 met als thema ‘vrijheid van meningsuiting’. Maar waar moeten kinderen leren goed te communiceren als hun wereld gedomineerd wordt door drukte, tempo, lawaai, social media en tweets die gekenmerkt worden door oppervlakkigheid en gebrek aan empathie. Koning Willem-Alexander zei in de troonrede dat ‘actief burgerschap via het onderwijs zal worden bevorderd’. Het is te hopen, want wie de jeugd heeft …! Er is behoefte aan een verplicht vak waarbinnen jongeren leren te communiceren en waarbinnen de eigen meningsvorming zich in alle vrijheid kan ontwikkelen. Een vak dat maatschappijleer en burgerschapskunde overstijgt en de eigen belevingswereld van kinderen als vertrekpunt neemt. Een vak waarin kinderen van 4 tot tenminste 18 jaar de eigen mening vormen. Het alom bekende kringgesprek dient opwaardering. De ontwikkeling van de eigen mening is een VN-kinderrecht*, vergt openbaar onderwijs en behoeft wijziging van de onderwijswet van 1917.
    Ontwikkeling De wetgever hanteert een wettelijke leeftijd bij huwelijk, stemrecht en rijbewijs. Rond het achttiende levensjaar moet de jongere zich zodanig ontwikkeld hebben dat hij of zij in staat is goed doordachte keuzes te kunnen maken. Jongeren behoeven daartoe de juiste ontwikkelingskansen (VN Verdrag*). Het traject voorafgaande aan het achttiende levensjaar dient daartoe doorwrocht te zijn van informatie over alles wat er echt toe doet in het leven. Denk daarbij aan waarden, mensenrechten, ideologieën, religiën en levensbeschouwingen. Waar kan dat beter dan in de onderwijssetting? Er is behoefte aan een nieuw vak dat zich goed laat omschrijven als Wereldwijs. Optimaal rendement ontstaat vanuit de eigen belevingswereld, in een sfeer van vrije meningsuiting, gesteund door objectieve info, en zonder sturing of dwang. Een en ander vergt openbaar onderwijs en dient ondersteunend door een (digitaal) onderwijspakket. Leerkrachten sturen slechts op orde en regels.
    Marcel Roomans is zelfstandig onderzoeker agressiekanalisatie en cohesie.

    * Art 14 VN verdrag rechten het kind…de staten die partij zijn eerbiedigen het recht van het kind op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst…dienen het kind te leiden in de uitoefening van dit recht op een wijze die verenigbaar is met de zich ontwikkelende vermogens van het kind… kinderen mogen niet gedwongen of verplicht worden een bepaald geloof te hebben, niet door hun ouders en niet door de regering.

  6. Het is waarschijnlijk meer dan 15 jaar geleden dat ik me zó begrepen voel! De moeilijkheden noem je niet concreet, net daarom ben ik Niets niet, maar voel ik dat ik het ook zo moeilijk heb gehad. En het daardoor nu nog zo moeilijk heb… DANK JE WEL voor je visie en je woorden. Kon de maatschappij ze maar opnemen… Had ik de macht om dat de doen, ik deed het vanaf de eerste minuut! Joke, 29 jaar.

  7. Dit is zo treffend. Wat…. de waarheid!
    De tranen lopen over mijn wangen. Voor Niels, voor alle andere gevoelige mooie mensen waaronder mijn pracht zoon van 7, en eigenlijk ook ikzelf, voor de wereld en voor de schrijfster en haar verdrietige zoon die nu zijn goede vriend moet missen.
    Ik ga deze woorden, dit verhaal delen in de hoop dat ze zich verspreiden en dat het verlies van zo’n mooi mens als Niels gehoord wordt door velen en een hele grote verandering in de wereld teweeg mag brengen. Rust zacht Niels.

  8. Ik begrijp je blog en deels ben ik het met je eens maar deels ook niet. Het gaat inderdaad vaak mis na de vertrouwdheid vd basisschool. Vaak kunnen de kinderen op deze leeftijd nog veel compenseren door hun kwaliteiten. De onderzoeken en diagnoses komen aan bod tijdens het vastlopen. Ik ben er juist een voorstander van om als omgeving vroegtijdig te signaleren zodat deze kwetsbare kinderen extra ondersteuning krijgen. Een diagnose kan niet alleen een vervelende stempel zijn maar heel erg duidelijk zijn voor de jongere en Zijn omgeving en passende hulp bieden!

  9. Wauww wat mooi verwoord!!!!! Helaas is het een en ander zeer herkenbaar, en vind ik dat eeniederdit zou moeten lezen. Zodat mensen gaan begrijpen waar het alemaaal echt om draait. En de dood van Niels niet voor niets is geweest, ook al krijgen we hem er niet mee terug.

  10. Pingback: Niels | autinurs
  11. Op mijn verzoek stort mijn werkgever SEGMENT deze week ter nagedachtenis aan Niels Wienberg een bedrag aan het wereld Natuur Fonds.
    Fijn als je dat aan Niels’ ouders wilt laten weten!.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s