Waarom vrouwen liever geen zendmast in de achtertuin willen

Zendmastles voor vrouwen

NIMBY

De meeste Nederlanders willen graag overal kunnen bellen en internetten. Maar ruim een derde van de mensen wil geen zendmast is zijn achtertuin. Het percentage NIMBY-vrouwen (Not In My Backyard) is met 52 procent een stuk hoger dan het aantal NIMBY-mannen (21 procent). Dit blijkt uit een onderzoek uit 2014 van het magazine KIJK naar het NIMBY-gedrag van de Nederlander.

Straling stimuleert kankergroei

Misschien hebben NIMBY-vrouwen toch een punt. Deze week kwam naar buiten dat uit een 25 miljoen dollar kostend onderzoek van het Amerikaans Toxologisch Programma (NTP) blijkt dat straling van mobiele telefoons kankergroei in dieren stimuleert. Het onderzoek toonde een significante kankergroei aan in ratten die twee jaar waren blootgesteld aan mobiele telefoon straling. Dit resultaat komt niet geheel als verrassing aangezien de Wereldgezondheidsorganisatie de straling van mobiele telefoons al sinds 2011 classificeert als ‘mogelijk kankerverwekkend’.

Cowboys en charlatans

Ook zijn er duizenden wetenschappelijke onderzoeken die mogelijke schadelijkheid van straling aantonen. Onderzoeken die door Nederlandse beleidsmakers met één hand van tafel worden geveegd omdat de Nederlandse Gezondheidsraad ze als ondeugdelijk afschrijft. Waaronder vele publicaties van nobelprijs nominees en van professoren van toonaangevende universiteiten zoals Harvard en het Karolinska Instituut. De vraag is waar wij ons meer zorgen over moeten maken: het oordeelvermogen van de Gezondheidsraad of over alle charlatans en cowboys in wetenschapsland.

Big business

Als burgers moeten wij vooral ons eigen gezonde verstand blijven gebruiken. Mobiele telefonie is big business. De telecom industrie is na de farmaceutische industrie de grootste. De Nederlandse overheid heeft voor miljarden euro’s de zendmastfrequenties geveild en heeft telecommaatschappijen moeten garanderen ze geen strobreed in de weg te leggen. Dus hebben wij in Nederland de meeste zendmasten per m2 en zenden ze bovendien ook nog eens 100 x harder dan in landen als China, Rusland en Italië. Ondertussen kijkt de Gezondheidsraad, de waakhond van onze gezondheid, de andere kant op. En hebben wij toevallig in Nederland het één na hoogste percentage kankersterftes van Europa. Of toch niet? Dat de link met straling niet uit te sluiten is blijkt ook uit de stralingsdocumentaire Mobilize, die tot 25 juni gratis te bekijken is via deze link.

Zendmastles

Voor alle vrouwen die hun achtertuin willen screenen op de aanwezigheid van zendmasten, hierbij de twee meest voorkomende types. De losse zendmasten zijn meestal te vinden op gebouwen; zendmastinstallatie vind je vaak aan de rand van gemeenten, op industrieterreinen en langs snelwegen.

zendmast

Losse zendmast

zendmastinstallatie

Zendmastencluster

Wie geen zin heeft om naar buiten te gaan, kan ook terecht op de website www.umtsmasten.nl. Voer je postcode in en zie met één druk op de knop de zendmasten rond je woning.

Veilige afstand

Rest nog de vraag wat een veilige afstand is van een zendmast. Uit meerdere onderzoeken, waaronder de Duitse Naila studie, blijkt dat er kankerclusters voorkomen rondom zendmasten. Met name binnen 400 meter van een zendmast. Er zijn echter ook onderzoeken die dit tegenspreken.  Voor een leek is het dus lastig om een mening te vormen over dit onderwerp. En daardoor haken velen, met name vrouwen, af. Te technisch geleuter. En ach, je moet tenslotte toch ergens dood aan gaan. Maar ondertussen toch maar liever geen zendmast in de achtertuin…

Onvrijwillig beperkt: mijn leven met een onzichtbare handicap

Met de komst van 5G en het Internet of Things is een supersnelle verbinding, altijd en overal een feit. Nog even en zelfs onze koelkast, kattenbak en kamerplanten zijn online. Toch zijn er ook mensen die hier niet op zitten te wachten: uit ideële overwegingen of uit noodzaak. Ik behoor tot deze laatste categorie. Ik ben overgevoelig voor de elektromagnetische straling afkomstig van mobiele telefoons, wifi en zendmasten. Een onzichtbare handicap. Met de voortschrijding van de techniek wordt het speelveld van mijn leven steeds kleiner….

Aan de buitenkant is niks te zien. Ik werk, winkel, ga uit en lééf. Als artiest sta ik op het podium ten midden van draadloze apparatuur. Als zangdocent geef ik les in gebouwen waar volop wifi is en maak ik er zelf op mijn werk ook gebruik van. Ik heb een smartphone (die overigens 99,9 % van de tijd op vliegtuigstand staat) en heb een druk online bestaan. Ik wil een zo normaal mogelijk leven leiden maar dat wordt steeds lastiger vanwege mijn elektrogevoeligheid.

Als ik over mijn onzichtbare handicap vertel kijken mensen mij vertwijfeld aan: spoor ik wel helemaal? Misschien niet. Maar dat geldt dan ook voor de Raad van Europa, de Belgen en Zweden. In Zweden is elektrogevoeligheid (EHS) reeds erkend als functionele beperking en arbeidshandicap. In 2017 is in de Belgische Senaat een motie ingediend om elektrohypersensitiviteit officieel te erkennen. 

Waarom is erkenning van elektrohypersensitiviteit nodig?  Omdat het leven van elektrogevoeligen steeds meer beperkt wordt. Doordat we steeds meer draadloos online zijn en er steeds meer stralingsbronnen bijkomen. Elektrogevoeligheid is geen nieuw fenomeen: als kind was ik al gevoelig voor elektromagnetische velden afkomstig van bijvoorbeeld computers, transformatoren, kopieermachines en TL-verlichting.  Zo kreeg ik hoofdpijn zodra in het najaar de TL-verlichting in de klas aan ging. En werd ik misselijk en duizelig als ik op school het computerlokaal in moest waar 20 van die dikke jaren ’80 computers stonden. In 1989 vertelde een arts mij dat ik elektrogevoelig was, iets wat vooral lastig voor mijzelf was, maar verder niet zo een big deal. Elektromagnetische velden van elektrische apparaten reiken niet ver en gaan nauwelijks door muren heen. Afstand houden en vermijden was dan ook prima te doen.

Electromagnetic Radiation Safety: Electromagnetic Hypersensitivity

Maar dat veranderde toen eind jaren ’90 de draadloze revolutie begon. Straling van mobieltjes en wifi, de zogenaamde hoogfrequente straling, gaat dwars door muren en ramen heen en is anno 2020 overal: in winkels, scholen, bedrijven en zelfs natuurgebieden. Als je wilt weten wat de impact daarvan is op een elektrogevoelige, bedenk dan hoe het leven van een astmapatiënt eruit zou zien als elke winkel, werkplek en straathoek blauw zou staan van de rook van zware shag. En de rook van de buren zelfs door de muren van jouw woning en slaapkamer heen komt. Voor stralingsgevoeligen wordt het speelveld van hun leven met iedere nieuwe draadloze uitvinding steeds kleiner. Ik zal dat illustreren aan voorbeelden uit mijn eigen leven.

  • Fulltime werken is geen optie. Als zangeres en zangcoach kan ik niet om draadloze apparatuur heen en kom ik op locaties met veel straling. Ik moet voldoende tijd incalculeren om weer op krachten te komen en ziekte voor te zijn. Na een dag werken moet ik een rustdag incalculeren op een stralingsarme locatie. Als ik soms meerdere uren achteréén op een plek met veel straling moet doorbrengen krijg ik geheugen- en concentratie problemen, pijn in mijn lichaam, hoofdpijn, hartkloppingen, spierpijn, soms ook last van misselijkheid en slaat mijn immuunsysteem op hol. De straling op mijn werkplek is ondertussen zo toegenomen dat ik niet meer kan werken zonder stralingwerende kleding te dragen.
  • Ik kan niet wonen in een grote stad, een appartement of flatgebouw vanwege een de opeenstapeling van stralingsbronnen zoals wifi en mobiele telefoons van de buren. Mijn woonplek moet stralingsarm zijn, anders slaap ik niet, bonst mijn hart mijn lichaam uit, heb ik overal pijn en ben ik chronisch vermoeid. Dan kan ik niet meer functioneren.
  • Stralingsgevoelig zijn is een peperdure aangelegenheid. We hebben de muren van onze rijtjeswoning geverfd met peperdure stralingwerende verf vanwege de straling van de wifi en dect-telefoons van de buren, er hangt een stralingwerend gordijn tussen de woonkamer en de keuken en voor het raam van de slaapkamer hebben we stralingwerend gaas.  In huis is geen draadloze apparatuur: internet en telefoon gaan via draad en mobieltjes gaan op vliegtuigstand. Hierdoor is een stralingsarme plek, een zogenaamde ‘witte zone’ in onze eigen woning gecreëerd. Ik heb het geluk dat we aan de rand van een natuurgebied woon en de zendmasten op voldoende afstand staan, maar ze gaan steeds sterker stralen. En binnenkort staat er door de komst van 5G straks op elke straathoek een zendmast en/of small-cel. Hoe mijn leven er dan uit gaat zien is uiterst onzeker. Een leven als stralingsnomade sluit ik niet uit. 
  • Doordat mijn prikkelemmer zelfs in onze stralingsarme woning niet voldoende leeg kan lopen vertrek ik noodgedwongen een paar keer per maand voor een paar dagen naar een stacaravan in een stralingsarm Duits bos. In de zomer is het daar prima toeven, maar in de winter is het behoorlijk survivalen en eenzaam zonder man en kinderen.
  • Als ik wil winkelen in een grote stad moet ik er hoofdpijn, misselijkheid, spierpijn en een algeheel gevoel van niet welbevinden bij op de koop nemen. En de dag erna reserveren om weer bij te komen. Hetzelfde geldt voor gezellige avondjes bij vrienden of bij mij thuis. Ik weiger de azijnpisser te zijn die elke keer gaat zaniken of de mobieltjes op vliegtuigstand kunnen en de wifi uit: die luxe heb ik alleen thuis.
  • Als ik op vakantie ga is het een kunst om een plek te vinden waar én geen wifi is én geen zendmasten in de buurt zijn. Het komt erop neer dat ik alleen nog terecht kan op kleine campings. Of in aftandse bungalowparkjes in de Ardennen met schrootjes op het plafond en een schimmellucht. Hotels en meerdaagse stedentrips zijn uitgesloten.
  • Vervoer wordt een steeds groter probleem. De trein is een rijdende kooi van Faraday waarin het grote gros van de reizigers online is. Hierdoor is de straling astronomisch hoog. En voor een autorit geldt dat hoe nieuwer de auto is, hoe groter de weerslag op mijn gezondheid. Elektrische- en hybride auto’s zijn voor elektrogevoeligen een ramp. Als alle auto’s en treinen straks rijdende mini-zendmasten zijn, wordt de prijs die ik betaal voor een dagje reizen nog hoger. Het enige voordeel van het nadeel is dat ik altijd onder de drieduizend euro de trotse bezitter ben van een nieuwe auto. Want hoe ouder, hoe beter voor mij.

Ik vind het leven veel te leuk om mij te laten inperken en probeer zo goed en kwaad als het kan een zinvol leven te leiden in een draadloze wereld. Maar de rekening is fors: dan weer kwaaltje hier, dan weer een paar dagen compleet van de kaart daar. De hoogste prijs vind ik de steeds groter wordende inperking van mijn keuzes op zowat ieder gebied van mijn leven. Of het nou wonen, werken of recreëren betreft: mijn speelveld wordt steeds kleiner. In vergelijking met veel andere stralingsgevoeligen heb ik het nog getroffen: ik héb tenminste nog een speelveld. Velen zijn hun baan, relatie en/of woning kwijt.

Het moment dat er een dekkend 5G netwerk is en er in iedere straat minstens één small cell hangt aan lantaarnpalen en straatmeubilair hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Zonder maatregelen wordt mijn leven overleven. Kán ik dan überhaupt nog werken en een zinvol bestaan hebben?  Op den duur zal ik waarschijnlijk moeten verhuizen, maar waarheen? Als huurder is niet 1,2,3 een betaalbare geschikte stralingsarme woonplek voorhanden. In een primitieve stacaravan in Duitsland wonen ver van familie en vrienden is niet wat ik voor mijzelf en mijn familie wil. 

Maar er is een oplossing: witte zones. Dit zijn stralingsarme zones voor hen die ervoor kiezen om niet 24/7 blootgesteld te worden aan straling. Of voor hen voor wie het noodzaak is, zoals ik. Witte zones kunnen in elke stad, in elk gebouw, in elke school worden gecreëerd. Vorig jaar werd aandacht geschonken aan dit fenomeen in de VPRO Tegenlicht documentaire  ‘Offline als luxe’ . In een uitzending van EenVandaag in 2018 pleitte zelfs de GGD voor een stralingsarm woongebied. De Raad van Europa adviseert sinds 2011 stralingsarme zones voor mensen te creëren die gevoelig zijn voor straling. In artikel 8.1.4 van resolutie 1815 van de Raad van Europa staat:  ‘Besteed speciale aandacht aan elektrogevoelige personen die een intolerantie hebben voor elektromagnetische velden en introduceer speciale maatregelen om ze te beschermen, waaronder het creëren van stralingsvrije plekken die niet gedekt zijn door het draadloze netwerk’.

In 2012 publiceerden de Canadese wetenschappers Genuis en Lipp na een literatuurstudie in Elsevier: “In de wetenschappelijke literatuur is er recent bewijs gevonden voor het feit dat na blootstelling aan bepaalde elektromagnetische frequenties verscheidene objectief waarneembare veranderingen zijn waar de te nemen in sommige mensen die zeggen EHS te hebben. Ten gevolge hiervan erkennen nu veel wetenschappers dat overgevoeligheid voor EMV een slopende medische conditie is die in toenemende mate mensen over de wereld treft’.

Anno 2020 is de enige hulp aan elektrogevoeligen cognitieve gedragstherapie in een kliniek voor somatisch onverklaarbare lichamelijk klachten (SOLK). Want als de overheid niet erkent dat je van straling gezondheidsklachten kunt krijgen, dan is de enige andere optie dat het tussen de oren zit. 

Maar met mijn bovenkamer (en die van veel elektrogevoeligen) is niks mis. Ik ben het type dat op haar 19e door Europa ging liften en spinnen oppakt met haar blote hand. Ik ben gespecialiseerd in stressmanagement en heb mijn mind zoveel getraind dat deze te vergelijken is met het corticosteroïden lichaam van een bodybuilder. Elke dag reserveer ik minimaal een uur om mijn zenuwstelsel door middel van meditatie, yoga en ademtechnieken te kalmeren. Voor elektrogevoeligen is de meest simpele, pragmatische oplossing is gewoon de stralingsbron verwijderen. Bron weg  = klacht weg. Net als bij een melk- of pollenallergie.

Denk niet dat ik een uitzondering ben: volgens onderzoek is 1 tot 10% van de Europese bevolking gevoelig voor elektromagnetische straling. Ik ken artsen, onderwijzers, wetenschappers, BN’ers, artiesten en mensen uit de top van het bedrijfsleven die er last van hebben. Slechts weinigen durven er openlijk voor uit de kast te komen, uit angst voor onbegrip of voor aluhoedjesgekkie te worden uitgemaakt. Gelukkig ben ik als ex-BN’er getraind om mij niks aan te trekken van wat andere mensen van mij vinden en durf ik in de vuurlinie te gaan staan met mijn verhaal.

En dat is hard nodig: want elektrogevoeligheid is een onzichtbare handicap. Er is veel lijden onder elektrogevoeligen. Voor sommigen zo ondraaglijk dat ze uit het leven zijn gestapt. Het is een inconvenient truth dat technologie niet alleen mensenlevens kan redden maar ook kan vernietigen. Elektrogevoeligen raken niet alleen hun gezondheid kwijt, maar vaak ook hun dromen, levenswerk, huis, partner en toekomstperspectief. Omdat EHS in Nederland officieel niet bestaat heb je als EHS’er geen recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, urgentie voor een andere woning, vergoedingen voor het stralingsarm maken van de woning etc zoals bijvoorbeeld in Zweden wel het geval is. Je bent volledig afhankelijk van goodwill van anderen en je lot ligt in handen van mensen die met je mee willen denken (of juist niet).

Denk niet ‘mij overkomt het niet’: de meeste elektrogevoeligen dachten voorheen ook dat elektrogevoeligheid niet bestond en het iets was voor het weirdo’s, aanstellers en verveelde huisvrouwen met teveel tijd. De realiteit is dat het als een blikseminslag vooral mensen treft die middenin het leven staan, drukke banen hebben en dol zijn op technologie.  Elektrogevoeligheid kan iedereen overkomen: jezelf, je kind of een familielid. Nu of in de toekomst. Dan zou je wensen dat we als maatschappij niet onze kop in het zand hadden gestoken voor de gezondheidseffecten van straling en hadden geluisterd naar de ‘early warning signals’ van de kanariepietjes in de kolenmijn, de EHS’ers. Maar gelukkig is het nooit te laat om daarmee te beginnen….

Kanariepietjes: de levende lakmoestesten van de maatschappij

 

Zwak is het nieuwe sterk

We leven in een tijd waarin we openlijk kunnen zijn wie we zijn: bi-sexueel, transgender, autist, ADHD’er, hoogsensitief. Iedereen heeft zijn eigen hokje en dankzij boeken, films, artikelen en soaps weten we ook hoe zo een hokje eruit ziet. Het ‘anders zijn’ kan ook aanleiding zijn voor een geanimeerd gesprek op een feestje: het brengt tenslotte ook een hoop kwaliteiten met zich mee, niet alleen maar lasten. Normaal zijn is tenslotte zó 1980 en saai. En wat is normaal eigenlijk: is dat niet gewoon het gemiddelde van alle afwijkingen?

Overal gevoelig voor

Er is echter één ‘anders zijn’ wat geanimeerde gesprekken stil laat vallen en waarvoor men terugdeinst: als je overal gevoelig voor bent. Gevoelig voor bepaalde voedingsmiddelen, E-nummers, straling van mobiele telefoons en wifi, laagfrequent geluid, chemische geuren en licht en andere zaken waarvan men niet eens van het bestaan op de hoogte was.

Maatschappelijk geaccepteerde overgevoeligheden zoals gluten, lactose, sigarettenrook of bepaalde E-nummers kan men nog wel handelen. Maar als het te ongewoon wordt, bijvoorbeeld overgevoelig zijn voor straling van mobiele telefoons en wifi, of als er te veel overgevoeligheden zijn om rekening mee te kunnen houden, wordt het te ingewikkeld. Dan is diskwalificeren makkelijker dan het serieus nemen en erop anticiperen.

Goed of gek?

Overgevoeligen zijn lastig in een hokje te plaatsen. Ben je een hypochonder of een controlefreak?  Ben je psychisch niet helemaal in orde en zoek je een object voor een objectloze angst? Of spreek je misschien toch de waarheid? Niet alleen de omgeving, maar ook werkgevers, huisartsen, psychologen, uitkeringsinstanties en politici weten zich geen raad met deze mensen. Doordat overgevoeligen de uitzondering op de regel vertegenwoordigen, zijn ze voor professionals confronterend. Door hen staan ze oog in oog met hun onvermogens, de beperktheid van vakkennis, de grenzen van wetten, wetenschap en verklaringsmodellen. Dit maakt overgevoeligen zo ongeveer de engste mensen van de maatschappij. Op terroristen na dan. Onbekend maakt tenslotte onbemind.

Signaalfunctie

De overgevoeligen zijn de ultra hoogsensitievelingen, de figuurlijke kanariepietjes in de kolenmijn. Vroeger namen mijnwerkers een kanariepietje mee de mijnen in als early warning signal voor gas. Als er gas was viel het kanariepietje van het stokje en wisten de mijnwerkers dat de situatie onveilig was.  Zij die overal gevoelig voor zijn, zijn de early warning signals van onze maatschappij. Door onze onnatuurlijke manier van leven, milieuvervuiling, medicalisering van de gezondheidszorg en een steeds hoger wordend levenstempo wordt de groep kanariepietjes steeds groter.

Onbegrip

De kanariepietjes zouden een waardevolle signaalfunctie in de maatschappij kunnen vervullen als we bereid zouden zijn lering te trekken uit hun gevoeligheden en onvermogens. Maar in plaats daarvan vliegen kanariepietjes zichzelf constant te pletter tegen een raam van onbegrip. De maatschappij heeft geen antwoord op de onvermogens van overgevoeligen en druist er met regels en eisen vaak recht tegenin. Kanariepietjes worden geacht in het gareel mee te vliegen, ook als dat niet kan. Omdat er voor de onvermogens van kanariepietjes vaak (nog) geen sluitend wetenschappelijk verklaringsmodel is volgt automatisch de gevolgtrekking dat het psychisch is. Maar dat de wetenschap iets niet kan verklaren, wil niet zeggen dat iets psychisch is: dat wil enkel zeggen dat de wetenschap iets nog niet kan verklaren. Punt. Er is zoveel wat de wetenschap (nog) niet kan verklaren en waar ze geen antwoord op heeft.

Overleven

Hoe kun je als kanariepietje in je kracht staan en een zinvol leven leiden als je telkens moet bewijzen dat er niets mis met je is? Als je continu dingen moet doen of aan zaken wordt blootgesteld die je ziek maken of houden? Op deze manier wordt leven overleven: een situatie die voor veel kanariepietjes realiteit is. Het wordt tijd dat daar een einde aan komt. De kanariepietjes verdienen hun eigen plek in de maatschappij, hun eigen hokje. Als ze gewoon kunnen zijn wie ze zijn, kunnen ze in hun kracht staan en een belangrijke bijdrage leveren aan de maatschappij. Als levende lakmoestesten zijn kanariepietjes de sleutel naar een gezondere, natuurlijkere manier van leven.

Dure grap

De angst dat kanariepietjes na erkenning van hun overgevoeligheden lekker thuis gaan zitten teren op de zak van de maatschappij is ongegrond.  Als kanariepietjes erkenning krijgen, kunnen ze de voor hen optimale omstandigheden creëren om te leven, wonen en werken. Geen één mens die zichzelf als gezond ervaart (wat iets anders is dan gezond zijn), wil thuis zitten en niks doen. Het is inherent aan mens-zijn dat je een waardevolle bijdrage wilt leveren aan de wereld, nuttig zijn, waarde toevoegen. Kanariepietjes hebben de wereld veel te bieden: ze zijn vaak creatiever, intelligenter, empathischer, intuïtiever en onder hen zijn dan ook veel kunstenaars, artiesten, sociaal werkers en visionairen te vinden. Hebben ze een noodlanding moeten maken in een uitkeringssituatie, dan zullen ze zo snel mogelijk weer uitvliegen. Want kanariepietjes zijn óók zeer consciëntieus én trots. Echter, als de erkenning uitblijft en ze tegen hun natuur in moeten gaan is de kans groot dat ze niet (meer) kunnen functioneren en langdurig arbeidsongeschikt raken. Dát is pas een dure grap voor de maatschappij.

 

Hét gezondheidsgeheim van de 21ste eeuw: bescherm je elektromagnetische veld

Om gezond te blijven in deze digitale wereld is het van belang te weten dat mobiele telefoons, tablets en slimme gadgets het elektromagnetische veld van ons lichaam verstoren. Elektromagnetisme speelt een rol in al onze lichaamsprocessen: je zou kunnen stellen dat wij zelf een elektromagnetisch veld zijn. Weten hoe dit veld te beschermen is hét gezondheidsgeheim van de 21ste eeuw. 

vrouw buiten

We eten goijbessen en hennepzaad, schrappen gluten massaal uit ons dieet en kiezen steeds vaker voor producten die biologisch en duurzaam zijn. Omdat we gezond leven belangrijk vinden. Gezond en vitaal blijven is in deze tijd immers geen vanzelfsprekendheid maar iets waar voor gewerkt moet worden, zéker als de 40 gepasseerd is. En dus gaan we in groten getale naar de sportschool, op dieet, detoxen, ontzuren, mineraliseren, naar yoga of een cursus mindfulness.

Grootste geheim
En ondertussen ligt het grootste geheim voor het behoud van onze gezondheid en vitaliteit in de 21ste eeuw te wachten om ontdekt te worden. Niet alleen door de early adopters, maar door iedereen. Leven in de digitale wereld versie 2.0. waarin we uitgerust zijn met smartphones, tablets en andere ‘slimme’ gadgets vraagt iets nieuws van ons. Iets wat nooit eerder een issue is geweest maar zeer essentieel is nu we naar een situatie evolueren waarin alles en iedereen ‘connected’ en ‘wireless’ is, zelfs kattenbakken en kamerplanten (Internet of Things). Dit nu nog onbekende gezondheidsgeheim wordt in de toekomst in ons dagelijks leven net zo vanzelfsprekend als gezond eten, voldoende bewegen en 2 x daags je tanden poetsen, daarvan ben ik overtuigd.

Darwin
Dr. Robert O. Becker, tweemaal genomineerd voor de Nobelprijs voor Geneeskunde zei reeds jaren geleden ‘We leven in een zee van elektromagnetische straling die we niet kunnen waarnemen en wat nooit eerder bestaan heeft op deze aarde.’ Afgelopen 15 jaar zijn we voor onze mobieltjes en tablets aan onze omgeving een dosis elektromagnetisme gaan toevoegen die wel tot een biljoen keer hoger is dan de hoeveelheid elektromagnetisme die van nature op aarde aanwezig is. Het is naïeve te denken dat dit zonder gevolgen is. Elektromagnetisme is één van de 4 fundamentele krachten uit de natuurkunde net als zwaartekracht en de kernkrachten. Bovendien heeft ons organisme zich normaliter pas na een aantal generaties aangepast aan veranderingen in de omgeving. Volgens Darwin hebben zij die zich het beste kunnen aanpassen aan hun omgeving de meeste overlevingskans. In die aanpassing ligt het gezondheidsgeheim van de 21ste eeuw besloten: wij moeten ons elektromagnetische veld beschermen om de simpele reden dat wij zelf elektromagnetisch zijn.

quote Darwin

Wij zijn elektromagnetisch
Dat wij elektromagnetisch zijn is in de medische wetenschap al bekend: het EEG en ECG meten het elektromagnetisch veld van onze hersenen en hart. Elektromagnetisme speelt een rol in al onze biologische processen: van de celdeling, cel differentiatie en afscheiding van hormonen tot de groei en functie van de zenuwen. Onze hersenen werken door elektriciteit en er bevinden zich bovendien magnetiteitkristallen in de hersenen die reageren op veranderingen in elektromagnetisme. Dit laatste gebeurt ook in onze cellen: celwanden hebben een elektromagnetische spanning en bepaalde receptoren in de celwand reageren op verschillen in elektromagnetisme. Hierdoor ontstaat binnen een paar seconden een kettingreactie  in de cel. Bij deze kettingreactie worden o.a. veel vrije radicalen gevormd.

Artsen en wetenschappers
Ons elektromagnetisch veld is zeer gevoelig voor verstoringen en heeft daarom bescherming nodig. Dat is geen science fiction of geneuzel van zweverige types maar iets wat door vele vooraanstaande wetenschappers en artsen wordt bevestigd. Onder hen de eerder genoemde chirurg dr. Robert O’Becker, tevens auteur van het boek ‘the body electric’, dr. Hugh Taylor, hoofd van de afdeling Verloskunde en Gynaecologie van Yale Universiteit, professor emeritus Martin Pall, dr. Andrew Goldsworthy en de New Yorkse arts dr. Gonzales. In onderstaande video legt dr. Gonzales in een paar minuten heel helder uit waarom wij ons elektromagnetisch veld moeten beschermen.

Video: Dr. Gonzales legt uit waarom wij ons elektromagnetische veld moeten beschermen

Gezondheidseffecten
Volgens Dr. Gonzales zijn wij zelf een elektromagnetisch veld. In de video benadrukt hij dat wij ons ervan bewust moeten zijn dat we ons elektromagnetisch veld verstoren iedere keer dat we onze smartphone of tablet gebruiken, of zelfs alleen in onze hand houden. We beïnvloeden het ook als we in de buurt komen van een wifi-router, draadloze huistelefoon of zendmast voor mobiele telefonie. Als we ons elektromagnetisch veld beïnvloeden heeft dat effect op ons zenuwstelsel, op onze biologische processen en zelfs op ons DNA. Voor kinderen zijn de effecten nog sterker doordat ze nog volop in ontwikkeling zijn. Een verstoring van ons elektromagnetische veld kan in verband worden gebracht met allerlei gezondheidsproblemen: van slaapstoornissen en hoofdpijn tot aan depressies, ADHD en autisme.

Hippocrates
Omdat we het niet kunt zien, horen of ruiken is lastig voor te stellen dat elektromagnetische velden invloed kunnen hebben. Bovendien kunnen we de effecten van een verstoring van ons eigen elektromagnetische veld meestal niet direct waarnemen of ervaren omdat ze vooral plaatsvinden op het subtiele niveau van biochemische processen in ons lichaam. En daardoor lijkt het beschermen van ons eigen elektromagnetische veld iets wat geen prioriteit heeft, maar niets is minder waar.  Hippocrates sprak de wijze woorden:

“Ziekten overvallen ons niet als een donderslag bij heldere hemel, maar ontwikkelen zich uit de dagelijkse kleine zonden tegen de natuur. Als deze zich hebben opgehoopt, breken ze schijnbaar plotseling door”

Uitdaging
De uitdaging waar wij in de 21ste eeuw voor staan is niet de technologie een halt toe roepen en terug gaan naar de jaren ’80: alle ontwikkelingen hebben ons tenslotte ook veel goeds gebracht. De uitdaging zit in het bewust omgaan met deze nieuwe technologieën: we moeten ons bewust worden van de effecten op onze gezondheid en daar op anticiperen. Daarmee moeten we niet wachten tot overheden of instanties ons daartoe aansporen want die hobbelen meestal jaren achter de feiten aan. We moeten daarom zelf aan de slag: voorkomen is immers beter dan genezen. Gelukkig is er veel wat we kunnen doen om ons elektromagnetische veld te beschermen. Zoals de wifi ‘s nachts uitzetten, de mobiele telefoon niet op het lichaam dragen en kiezen voor verbindingen aan draad.