Onvrijwillig beperkt: mijn leven met een onzichtbare handicap

Met de komst van 5G en het Internet of Things is een supersnelle verbinding, altijd en overal een feit. Nog even en zelfs onze koelkast, kattenbak en kamerplanten zijn online. Toch zijn er ook mensen die hier niet op zitten te wachten: uit ideële overwegingen of uit noodzaak. Ik behoor tot deze laatste categorie. Ik ben overgevoelig voor de elektromagnetische straling afkomstig van mobiele telefoons, wifi en zendmasten. Een onzichtbare handicap. Met de voortschrijding van de techniek wordt het speelveld van mijn leven steeds kleiner….

Aan de buitenkant is niks te zien. Ik werk, winkel, ga uit en lééf. Als artiest sta ik op het podium ten midden van draadloze apparatuur. Als zangdocent geef ik les in gebouwen waar volop wifi is en maak ik er zelf op mijn werk ook gebruik van. Ik heb een smartphone (die overigens 99,9 % van de tijd op vliegtuigstand staat) en heb een druk online bestaan. Ik wil een zo normaal mogelijk leven leiden maar dat wordt steeds lastiger vanwege mijn elektrogevoeligheid.

Als ik over mijn onzichtbare handicap vertel kijken mensen mij vertwijfeld aan: spoor ik wel helemaal? Misschien niet. Maar dat geldt dan ook voor de Raad van Europa, de Belgen en Zweden. In Zweden is elektrogevoeligheid (EHS) reeds erkend als functionele beperking en arbeidshandicap. In 2017 is in de Belgische Senaat een motie ingediend om elektrohypersensitiviteit officieel te erkennen. 

Waarom is erkenning van elektrohypersensitiviteit nodig?  Omdat het leven van elektrogevoeligen steeds meer beperkt wordt. Doordat we steeds meer draadloos online zijn en er steeds meer stralingsbronnen bijkomen. Elektrogevoeligheid is geen nieuw fenomeen: als kind was ik al gevoelig voor elektromagnetische velden afkomstig van bijvoorbeeld computers, transformatoren, kopieermachines en TL-verlichting.  Zo kreeg ik hoofdpijn zodra in het najaar de TL-verlichting in de klas aan ging. En werd ik misselijk en duizelig als ik op school het computerlokaal in moest waar 20 van die dikke jaren ’80 computers stonden. In 1989 vertelde een arts mij dat ik elektrogevoelig was, iets wat vooral lastig voor mijzelf was, maar verder niet zo een big deal. Elektromagnetische velden van elektrische apparaten reiken niet ver en gaan nauwelijks door muren heen. Afstand houden en vermijden was dan ook prima te doen.

Electromagnetic Radiation Safety: Electromagnetic Hypersensitivity

Maar dat veranderde toen eind jaren ’90 de draadloze revolutie begon. Straling van mobieltjes en wifi, de zogenaamde hoogfrequente straling, gaat dwars door muren en ramen heen en is anno 2020 overal: in winkels, scholen, bedrijven en zelfs natuurgebieden. Als je wilt weten wat de impact daarvan is op een elektrogevoelige, bedenk dan hoe het leven van een astmapatiënt eruit zou zien als elke winkel, werkplek en straathoek blauw zou staan van de rook van zware shag. En de rook van de buren zelfs door de muren van jouw woning en slaapkamer heen komt. Voor stralingsgevoeligen wordt het speelveld van hun leven met iedere nieuwe draadloze uitvinding steeds kleiner. Ik zal dat illustreren aan voorbeelden uit mijn eigen leven.

  • Fulltime werken is geen optie. Als zangeres en zangcoach kan ik niet om draadloze apparatuur heen en kom ik op locaties met veel straling. Ik moet voldoende tijd incalculeren om weer op krachten te komen en ziekte voor te zijn. Na een dag werken moet ik een rustdag incalculeren op een stralingsarme locatie. Als ik soms meerdere uren achteréén op een plek met veel straling moet doorbrengen krijg ik geheugen- en concentratie problemen, pijn in mijn lichaam, hoofdpijn, hartkloppingen, spierpijn, soms ook last van misselijkheid en slaat mijn immuunsysteem op hol. De straling op mijn werkplek is ondertussen zo toegenomen dat ik niet meer kan werken zonder stralingwerende kleding te dragen.
  • Ik kan niet wonen in een grote stad, een appartement of flatgebouw vanwege een de opeenstapeling van stralingsbronnen zoals wifi en mobiele telefoons van de buren. Mijn woonplek moet stralingsarm zijn, anders slaap ik niet, bonst mijn hart mijn lichaam uit, heb ik overal pijn en ben ik chronisch vermoeid. Dan kan ik niet meer functioneren.
  • Stralingsgevoelig zijn is een peperdure aangelegenheid. We hebben de muren van onze rijtjeswoning geverfd met peperdure stralingwerende verf vanwege de straling van de wifi en dect-telefoons van de buren, er hangt een stralingwerend gordijn tussen de woonkamer en de keuken en voor het raam van de slaapkamer hebben we stralingwerend gaas.  In huis is geen draadloze apparatuur: internet en telefoon gaan via draad en mobieltjes gaan op vliegtuigstand. Hierdoor is een stralingsarme plek, een zogenaamde ‘witte zone’ in onze eigen woning gecreëerd. Ik heb het geluk dat we aan de rand van een natuurgebied woon en de zendmasten op voldoende afstand staan, maar ze gaan steeds sterker stralen. En binnenkort staat er door de komst van 5G straks op elke straathoek een zendmast en/of small-cel. Hoe mijn leven er dan uit gaat zien is uiterst onzeker. Een leven als stralingsnomade sluit ik niet uit. 
  • Doordat mijn prikkelemmer zelfs in onze stralingsarme woning niet voldoende leeg kan lopen vertrek ik noodgedwongen een paar keer per maand voor een paar dagen naar een stacaravan in een stralingsarm Duits bos. In de zomer is het daar prima toeven, maar in de winter is het behoorlijk survivalen en eenzaam zonder man en kinderen.
  • Als ik wil winkelen in een grote stad moet ik er hoofdpijn, misselijkheid, spierpijn en een algeheel gevoel van niet welbevinden bij op de koop nemen. En de dag erna reserveren om weer bij te komen. Hetzelfde geldt voor gezellige avondjes bij vrienden of bij mij thuis. Ik weiger de azijnpisser te zijn die elke keer gaat zaniken of de mobieltjes op vliegtuigstand kunnen en de wifi uit: die luxe heb ik alleen thuis.
  • Als ik op vakantie ga is het een kunst om een plek te vinden waar én geen wifi is én geen zendmasten in de buurt zijn. Het komt erop neer dat ik alleen nog terecht kan op kleine campings. Of in aftandse bungalowparkjes in de Ardennen met schrootjes op het plafond en een schimmellucht. Hotels en meerdaagse stedentrips zijn uitgesloten.
  • Vervoer wordt een steeds groter probleem. De trein is een rijdende kooi van Faraday waarin het grote gros van de reizigers online is. Hierdoor is de straling astronomisch hoog. En voor een autorit geldt dat hoe nieuwer de auto is, hoe groter de weerslag op mijn gezondheid. Elektrische- en hybride auto’s zijn voor elektrogevoeligen een ramp. Als alle auto’s en treinen straks rijdende mini-zendmasten zijn, wordt de prijs die ik betaal voor een dagje reizen nog hoger. Het enige voordeel van het nadeel is dat ik altijd onder de drieduizend euro de trotse bezitter ben van een nieuwe auto. Want hoe ouder, hoe beter voor mij.

Ik vind het leven veel te leuk om mij te laten inperken en probeer zo goed en kwaad als het kan een zinvol leven te leiden in een draadloze wereld. Maar de rekening is fors: dan weer kwaaltje hier, dan weer een paar dagen compleet van de kaart daar. De hoogste prijs vind ik de steeds groter wordende inperking van mijn keuzes op zowat ieder gebied van mijn leven. Of het nou wonen, werken of recreëren betreft: mijn speelveld wordt steeds kleiner. In vergelijking met veel andere stralingsgevoeligen heb ik het nog getroffen: ik héb tenminste nog een speelveld. Velen zijn hun baan, relatie en/of woning kwijt.

Het moment dat er een dekkend 5G netwerk is en er in iedere straat minstens één small cell hangt aan lantaarnpalen en straatmeubilair hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Zonder maatregelen wordt mijn leven overleven. Kán ik dan überhaupt nog werken en een zinvol bestaan hebben?  Op den duur zal ik waarschijnlijk moeten verhuizen, maar waarheen? Als huurder is niet 1,2,3 een betaalbare geschikte stralingsarme woonplek voorhanden. In een primitieve stacaravan in Duitsland wonen ver van familie en vrienden is niet wat ik voor mijzelf en mijn familie wil. 

Maar er is een oplossing: witte zones. Dit zijn stralingsarme zones voor hen die ervoor kiezen om niet 24/7 blootgesteld te worden aan straling. Of voor hen voor wie het noodzaak is, zoals ik. Witte zones kunnen in elke stad, in elk gebouw, in elke school worden gecreëerd. Vorig jaar werd aandacht geschonken aan dit fenomeen in de VPRO Tegenlicht documentaire  ‘Offline als luxe’ . In een uitzending van EenVandaag in 2018 pleitte zelfs de GGD voor een stralingsarm woongebied. De Raad van Europa adviseert sinds 2011 stralingsarme zones voor mensen te creëren die gevoelig zijn voor straling. In artikel 8.1.4 van resolutie 1815 van de Raad van Europa staat:  ‘Besteed speciale aandacht aan elektrogevoelige personen die een intolerantie hebben voor elektromagnetische velden en introduceer speciale maatregelen om ze te beschermen, waaronder het creëren van stralingsvrije plekken die niet gedekt zijn door het draadloze netwerk’.

In 2012 publiceerden de Canadese wetenschappers Genuis en Lipp na een literatuurstudie in Elsevier: “In de wetenschappelijke literatuur is er recent bewijs gevonden voor het feit dat na blootstelling aan bepaalde elektromagnetische frequenties verscheidene objectief waarneembare veranderingen zijn waar de te nemen in sommige mensen die zeggen EHS te hebben. Ten gevolge hiervan erkennen nu veel wetenschappers dat overgevoeligheid voor EMV een slopende medische conditie is die in toenemende mate mensen over de wereld treft’.

Anno 2020 is de enige hulp aan elektrogevoeligen cognitieve gedragstherapie in een kliniek voor somatisch onverklaarbare lichamelijk klachten (SOLK). Want als de overheid niet erkent dat je van straling gezondheidsklachten kunt krijgen, dan is de enige andere optie dat het tussen de oren zit. 

Maar met mijn bovenkamer (en die van veel elektrogevoeligen) is niks mis. Ik ben het type dat op haar 19e door Europa ging liften en spinnen oppakt met haar blote hand. Ik ben gespecialiseerd in stressmanagement en heb mijn mind zoveel getraind dat deze te vergelijken is met het corticosteroïden lichaam van een bodybuilder. Elke dag reserveer ik minimaal een uur om mijn zenuwstelsel door middel van meditatie, yoga en ademtechnieken te kalmeren. Voor elektrogevoeligen is de meest simpele, pragmatische oplossing is gewoon de stralingsbron verwijderen. Bron weg  = klacht weg. Net als bij een melk- of pollenallergie.

Denk niet dat ik een uitzondering ben: volgens onderzoek is 1 tot 10% van de Europese bevolking gevoelig voor elektromagnetische straling. Ik ken artsen, onderwijzers, wetenschappers, BN’ers, artiesten en mensen uit de top van het bedrijfsleven die er last van hebben. Slechts weinigen durven er openlijk voor uit de kast te komen, uit angst voor onbegrip of voor aluhoedjesgekkie te worden uitgemaakt. Gelukkig ben ik als ex-BN’er getraind om mij niks aan te trekken van wat andere mensen van mij vinden en durf ik in de vuurlinie te gaan staan met mijn verhaal.

En dat is hard nodig: want elektrogevoeligheid is een onzichtbare handicap. Er is veel lijden onder elektrogevoeligen. Voor sommigen zo ondraaglijk dat ze uit het leven zijn gestapt. Het is een inconvenient truth dat technologie niet alleen mensenlevens kan redden maar ook kan vernietigen. Elektrogevoeligen raken niet alleen hun gezondheid kwijt, maar vaak ook hun dromen, levenswerk, huis, partner en toekomstperspectief. Omdat EHS in Nederland officieel niet bestaat heb je als EHS’er geen recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, urgentie voor een andere woning, vergoedingen voor het stralingsarm maken van de woning etc zoals bijvoorbeeld in Zweden wel het geval is. Je bent volledig afhankelijk van goodwill van anderen en je lot ligt in handen van mensen die met je mee willen denken (of juist niet).

Denk niet ‘mij overkomt het niet’: de meeste elektrogevoeligen dachten voorheen ook dat elektrogevoeligheid niet bestond en het iets was voor het weirdo’s, aanstellers en verveelde huisvrouwen met teveel tijd. De realiteit is dat het als een blikseminslag vooral mensen treft die middenin het leven staan, drukke banen hebben en dol zijn op technologie.  Elektrogevoeligheid kan iedereen overkomen: jezelf, je kind of een familielid. Nu of in de toekomst. Dan zou je wensen dat we als maatschappij niet onze kop in het zand hadden gestoken voor de gezondheidseffecten van straling en hadden geluisterd naar de ‘early warning signals’ van de kanariepietjes in de kolenmijn, de EHS’ers. Maar gelukkig is het nooit te laat om daarmee te beginnen….

5 gedachten over “Onvrijwillig beperkt: mijn leven met een onzichtbare handicap”

  1. De maatschappij is helaas bijzonder goed in het ontkennen van de negatieve effecten van onze (technologische) levensstijl. Mensen vallen massaal uit, maar slachtoffers mogen vandaag de dag niet bestaan want het adagium is : je bent zelf meester over je leven. In plaats van gevoelige mensen te gebruiken als belangrijk exponent van een stuurmechanisme in de maatschappij, worden zij weggezet als slap en lastig.

    Je handicap lijkt me enorm vervelend ! Hopelijk wordt de mensheid snel bewust van dit probleem en vind men een manier waarop stroom en wifi werkt zonder dat het zo belastend is. (iets met andere frequenties en of polariteit ofzo) Tot die tijd sterkte !

  2. Je kunt je zo kwetsbaar of sterk opstellen als je zelf wil, alleen bij zeer sterke elerticiiteit zoals recht onder een hoogspaningsmast zou je klachten kunnen krijgen ik heb het ook een tijdje gehad maar heb mezelf erover heen gezet. Gezond (vegan) eten en extra vitamine en plantaardig eiwit doen wonderen.

  3. Hoewel ik er gelukkig niet zo sterk last van heb als jij, herken ik je verhaal. Ik heb me op een gegeven moment verdiept in de Schumann frequentie, de natuurlijke frequentie van de aarde, die we dankzij een overschot aan andere straling niet meer kunnen voelen. Ik ben begonnen met deze frequentie (7.83 Hz) zelf te genereren in een audioprogramma, en die regelmatig aan te zetten als geluidsbestand. De toon is zo laag dat we het niet horen, maar zodra ik ernaar ‘luister’ merk ik verschil, het helpt me weer op te laden. Heel misschien is dit een tip die jou ook zou kunnen helpen. Sterkte!

  4. Ik woon al mijn hele leven op een boerderij met een veestapel. Maar sinds er 2 jaar geleden een zendmast is geplaatst hebben wij toch onze twijfels of dit inderdaad wel goed is. Na plaatsing van desbetreffende mast verloren onze alcapas hun eetlust. En op het moment doen ze hele dagen niks anders meer dan slalommend rond een pallet stookstenen kruipen. De veearts kon de rest ook niks vinden. Wat is uw visie hierop ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s