De kanarie in de kolenmijn – beroemd zijn is geen optie

Ooit ontving ik een gouden plaat en een TMF-award. Als ik optreed krijg ik te horen “Waarom doe je niet mee aan The Voice?” of “Waarom zien wij jou niet meer op tv?” Het antwoord is simpel: beroemd zijn is voor mij geen optie. Omdat ik een Ferrari heb met een te kleine tank.  Ik het figuurlijke kanariepietje in de kolenmijn ben.


Ik krijg regelmatig te horen dat mensen zich verbazen dat uit zo een frêle lichaam zo een enorm geluid kan komen én ik het met zoveel energie en kracht de ether in kan slingeren. En dat klopt: op het podium smijt ik met energie en gaan alle sluizen open. Alsof ik dagelijks in een sportschool rondhang en kilometers hardloop. Maar niets is minder waar….

Ik was 18 toen mijn lichaam dienst weigerde: ik kon amper mijn ene been nog voor de andere zetten en was tot op het bot toe uitgeput en moe. Een jaar lang heb ik op bed gelegen en na vele onderzoeken kwamen artsen niet verder dan dat ik er maar mee moest leren leven, want de medische wetenschap stond voor een raadsel.  Ik kwam in het vergaarbakje terecht van mensen met onverklaarbare klachten getiteld ‘Chronisch vermoeidheidssyndroom’, wat eigenlijk een synoniem was voor dat het hoogstwaarschijnlijk “tussen de oren” zou zitten.

Als 19-jarige bejaarde was ik absoluut niet van plan mij neer te leggen bij het ‘niet weten’ van de medische wetenschap en bij een onveranderlijk lot van achter de geraniums risken en TV-kijken. Ik wist één ding zeker: wat het ook was, het zat niet tussen mijn oren en ik zou er alles aan doen om mijn energie terug te vinden!  Gezonde mensen willen 1001 dingen maar zieke mensen willen maar één ding: gezond worden. En als dat niet binnen de mogelijkheden ligt, in ieder geval een zinvol leven leiden. En zo begon mijn queeste naar (meer) energie…

Ik had het geluk dat mijn tijdelijke huisarts een studiegenote had die de alternatieve hoek in was gegaan en een boek had geschreven over schimmels, suikers en allergie. Hij wist wellicht dat niks zo slecht is voor je immuunsysteem als je machteloos voelen en een uitzichtloze situatie voorgeschoteld krijgen. En dat het idee van zelf greep hebben op de situatie bijdraagt aan herstel. Onder het motto ‘baat het niet schaadt het niet’, stuurde hij mij het alternatieve circuit in. En zo belandde ik op een weg vol alternatieve artsen, buitengewone therapieën, diëten, energetisch werk en zelfs goeroe’s. Niemand had DE oplossing, daar kwam ik al snel achter, maar van iedereen kreeg ik een waardevol puzzelstukje in handen. Ik ontdekte zelfs dat dat wat zich tussen je oren afspeelt óók een belangrijke bijdrage levert aan het het wel of niet hebben van energie (zie o.a. mijn blog over hoe tobberen en piekeren het lichaam kunnen vergiftigen).

Uiteindelijk bleef de kern van mijn ‘probleem’ over: ik heb een uitermate gevoelig lichaam dat gevoelig is voor verstoringen op zo ongeveer elk gebied: van voeding en additieven daarin, water, lucht en elektromagnetische straling tot aan gedachten en gevoelens.  In die zin kun je mij vergelijken met het kanariepietje in de kolenmijn. Kanaries werden vroeger in de kolenmijnen gebruikt als een vroegtijdig waarschuwingssysteem. Giftige gassen zoals koolstofmonoxide en metaan in de mijn doodden de vogels voordat de mijnwerkers hierdoor werden aangetast. Het gezegde ‘kanarie in een kolenmijn’ wordt daarom vaak gebruikt om te refereren aan een persoon of ding dat dient als een vroegtijdige waarschuwing in een komende crisis.

Na vele jaren worstelen hervond ik mijn oude energie, en zelfs nog meer dan dat, en ontdekte ik dat mijn opgave eigenlijk een gave is.

De voordelen van een gevoelig lichaam:

 Ik kan mij de luxe niet permitteren om:

  • te stressen want dat jaagt mij teveel op
  • negatieve gedachten te hebben want die vergiftigen mij
  • negatieve gevoelens te hebben want dat put mij uit
  • niet vanuit mijn kern te leven want anders kan ik te weinig energie genereren
  • ongezond te leven want dan word ik ziek

Velen zullen bovenstaande een horrorscenario vinden en zeggen ‘wat nou voordelen; ik zie enkel nadelen’! Maar het is maar net hoe je het bekijkt: om je als kanariepietje staande te houden in deze wereld kun je je geen enkele uitspatting op welk gebied dan ook veroorloven. Je moet een buitengewone discipline hebben en het is helaas ook een kostbare zaak; ik hoef alleen maar te denken aan alle kosten die ik gemaakt heb voor mijn dieet, artsen die ik bezocht heb, mijn elektrohypersensitiviteit en alle cursussen, opleidingen en trainingen die ik gevolgd heb om te leren in balans te blijven en mijn energie terug te vinden.

Tegelijkertijd is het een pad waarop heel veel verborgen schatten en wijsheden te vinden zijn, niet alleen voor jezelf maar ook voor de mensen om je heen. Want met een kanariepietje in de buurt krijg je nét iets eerder een waarschuwing als er in figuurlijke zin gas of methaan is, bijvoorbeeld omdat voeding, water, lucht of de ether vervuild zijn of er zaken in de samenleving niet kloppen. De kanariepietjes zijn de levende lakmoestesten van de maatschappij.

Gelukkig komt er langzamerhand meer begrip in de wereld voor de (over)gevoeligen. In 2015 ging een film over hoogsensitieve personen in premiere waarin o.a. zangeres Alanis Morisette haar verhaal doet. Ca. 20 procent van de mensheid zou hooggevoelig zijn: onder hen bevinden zich veel artiesten en kunstenaars. Binnen de categorie hooggevoeligen zou ik graag nog de categorie ‘kanariepietjes’ willen onderscheiden, een kleine subcategorie die niet gevoelig, maar óvergevoelig is.

Mijn queeste naar meer energie is nog steeds niet ten einde. Ik kan gelukkig met een ijzeren discipline een zinvol leven leiden als moeder, zangeres en (zang)coach. Omdat ik in mijn zoektocht naar energie geleerd heb andere bronnen van energie aan te boren en omdat ik weet waar mijn grenzen liggen. Dus nee, beroemd worden is voor mij geen optie: mijn Ferrari heeft een te kleine tank. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet af en toe lekker mee wil scheuren. Niet bij de Grand Prix, maar gewoon het circuit van Zandvoort tussen de recreanten, wat minstens net zo leuk en dankbaar werk is. En vandaar dat ik in de muziekwereld niet veel verder ben gekomen dan een eendagskanarie.  Maar wel eentje die één dag enorm heeft rondgevlogen en genoten. Om daarna uitgeput en met de neus op de feiten gedrukt een noodlanding te maken.

Ik deel mijn verhaal in de hoop dat er meer begrip komt voor de kanariepietjes in deze wereld. Die helaas vaak met een verkeerde diagnose vleugellam in hun kooi zitten omdat de wetenschap geen of een verkeerd antwoord heeft op hun gevoeligheden en de daardoor veroorzaakte misère. Terwijl het in essentie vaak hele krachtige mensen zijn wiens gevoeligheden tegelijkertijd een gave zijn waar de maatschappij veel baat bij kan hebben als ze er open voor zou staan. Net als dat de gevoeligheid van de kanarie voor gas heel wat levens van mijnwerkers heeft gespaard.

Meer lezen over dit onderwerp?

Kanariepietjes: de levende lakmoestesten in de maatschappij

Overal gevoelig voor? Vijf punten om te checken of je een kanariepietje bent

Hooggevoelig = stressgevoelig 

Gezond blijven: maak je cellen blij

Advertenties

3 gedachten over “De kanarie in de kolenmijn – beroemd zijn is geen optie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s