“Busje komt zo”: over de relativiteit van de waarheid en waarom ik dit blog over 20 jaar herblog

De waarheid is relatief omdat we leven in een wereld van ‘voortschreidend inzicht’. Omdat ik vaak inzie dat zaken onwaar zijn voordat de publieke opinie zo ver is, kenmerkt mijn leven zich door een  ‘tegen de stroom inzwemmen’. Maar nu kan ik dankzij internet mijn gelijk een keer halen. Ik zet mijn klok op een termijn van 20 jaar en dan ga ik dit blog herbloggen en kan ik eindelijk een keer zeggen ‘zie je wel, ik had gelijk’!

De waarheid is een relatief gegeven. Wat nu voor waar wordt aangenomen, kan over een aantal jaren heel erg onwaar blijken te zijn. Op zich is daar niks mis mee, want zo werkt ‘voortschrijdend’ inzicht nou eenmaal. Het is een logisch gevolg van het feit dat we evolueren. Zolang als je meehobbelt op het publieke ‘waarheidsbesef’ merk je het misschien nauwelijks op dat er zoiets bestaat als ‘voortschrijdend inzicht’. Maar als je net als ik vaak inziet dat zaken ‘onwaar’ zijn voordat het tot de algemene publieke opinie is doorgedrongen, is het leven een stuk lastiger omdat je telkens tegen de stroom aan het inzwemmen bent en je je eigen credibility op het spel zet met elke uitspraak die niet conform de op dat moment heersende publieke opinie is.

Een paar voorbeelden uit mijn eigen leven.

Roken

Als kind van een rokende moeder had ik een enorme aversie tegen roken. Ik vond het stinken en voelde mij er op zijn zachtst gezegd niet prettig bij. Als we op vakantie gingen zaten we onderweg naar de vakantiebestemming drie dagen lang in een rokershol op wielen: twee kinderen op de achterbank en mijn moeder rokend voorin. Om van mijn gezeur over misselijkheid af te zijn mocht af en toe het raampje op een kiertje. Verder werd mijn verteld dat ik niet zo moest zeuren en mij niet zo moest aanstellen. Ik werd volgestopt met gele bittere Primatourtabletjes tegen wagenziekte waardoor ik een groot deel van de reis lag te slapen op de achterbank: dan was ik de meest aangename reisgenoot.

Ik kon mij als kind niet voorstellen dat grote mensen zo dom konden zijn om te denken dat roken geen effect zou hebben op de gezondheid; ik hoefde alleen maar naar mijn eigen lichamelijk respons te kijken om te weten dat het ongezond is.

Toen ik in 1994 mijn eerste eigen appartementje  had voerde ik rigoureus een algeheel rookverbod in. Mijn moeder en haar zusters, allen flinke rokers, mochten alleen nog maar buiten roken als ze op visite kwamen. De boze reacties waren niet van de lucht: waar ik de brutaliteit en ongastvrijheid vandaan haalde….. Mijn pleidooi over dat roken bewezen slecht is viel niet in vruchtbare aarde. Ik moest niet naar alle onzin luisteren; als het echt zo slecht zou zijn, zou het verboden zijn. Maar ik hield voet bij stuk en ging als asociaal de boeken in.

Anno nu: rokers vragen om buiten te roken is een heel normaal maatschappelijk geaccepteerd verschijnsel. In openbare ruimten en zeker bij kinderen in de buurt is het ‘not done’ om te roken.

Gluten: wat zijn dat voor een beesten?

In 1989 ontdekte ik dat ik een intolerantie had voor gluten en melk én dat ik allergisch reageerde op de smaakversterker E621. En dan nog maar niet te spreken over andere voedseladditieven waar ik niet goed op reageerde.

De reactie van de omgeving om mijn nieuwe dieet zonder gluten, melk, E621 en andere additieven waren niet mis. Er werd getwijfeld aan mijn psychische toestand en er zijn mensen die met mij een gesprek zijn aangegaan over of ik misschien een eetstoornis of angststoornis zou hebben (angst voor vergezochte gevaren), want de dingen waar ik last van had waren erg onwaarschijnlijk. Iedereen kan toch tegen brood en “melk is toch goed voor elk?”. Het aantal mensen dat mij heeft proberen te overtuigen dat ik mijn gekte overboord moest zetten en vooral maar weer brood met kaas moest gaan eten en melk gaat drinken, en dat mijn fysieke klachten juist voortkwamen uit dat ik dat niet deed, zijn niet op één hand te tellen.

Als ik naar een restaurant ging en aan de kok vroeg of er gluten of smaakversterker (E621) in het eten zat, keken de andere gasten aan tafel mij geërgerd aan. Moest ik er nou werkelijk zo een drama van maken; kon ik nou niet gewoon even normaal doen?!?  En de kok keek mij meestal meewarig aan “gluten? Wat zijn dat voor een beesten?”. Of “smaakversterker? Ja dat zit overal in want wij gebruiken nou eenmaal peper en zout in een restaurant”.

Anno nu is het normaal dat op een verpakking staat aangegeven dat iets vrij is van gluten, lactose en smaakversterkers en weet elke kok wat daarmee bedoelt wordt.

Meditatie: help mijn kind gaat bij een sekte!

In 1991 ging ik leren mediteren. Ik had namelijk gelezen dat als je aan Transcendente Meditatie deed dat een positief effect had op je gezondheid. Mijn familie was in alle staten: de foto van de man met baard op de voorkant van de voorlichtingsfolder, de Maharishi,  deed hen vermoeden dan ik een weerloos slachtoffer was geworden van één of andere sekte. Dat de zorgverzekeraar Het Zilveren Kruis op dat moment korting gaf vanwege het bewezen effect, en dat de Beatles ook aan TM deden, haalde maar weinig scepsis weg; de Beatles waren tenslotte ook maar geflipte artiesten.

Anno nu is meditatie een algemeen erkend verschijnsel; ik heb zelfs jarenlang in een meditatiestudiegroep gezeten geleid door een psychiater.

Misselijk van de TL-verlichting en kopieermachine

In 1993 ging ik een jaarstage lopen voor mijn HBO-studie. Binnen een paar weken zat ik ziek thuis. Reden: ik werd misselijk en raakte uitgeput van het zijn in een ruimte met TL-verlichting en een kopieermachine.  Leg dat maar eens uit…. Niemand, echt werkelijk helemaal niemand, had hier ooit van gehoord, ook mijn huisarts niet. Ik begon nu echt aan mijn eigen gezonde verstand te twijfelen: zou ik dan toch gek zijn? Ik besloot mijn mond er verder maar over te houden, want ik vreesde serieus dat ik een psychiatrisch label opgeplakt zou krijgen, net als mensen die denken dat ze elke dag Jezus op visite hebben of in huis fluisteren omdat ze bang zijn dat ze afgeluisterd worden door de AIVD. Ik zat tenslotte al in de ‘gevarenzone’ voor een indicatie want mijn dieet riep tenslotte nog steeds heel veel weerstand, vragen en ongeloof op.

Toen begin 2000 de mobiele telefonie in opkomst was en overal zendmasten geplaatst werden, bleek ik daar ook niet tegen te kunnen. Dit was wederom reden tot hilariteit en ongeloof in mijn omgeving. Die Judith ziet ze echt vliegen…

Anno nu is Elekro Hypersensitiviteit, gevoelig zijn voor elektromagnetische velden, een bekend verschijnsel. Het is nog niet tot de laag van de  publieke opinie doorgedrongen, maar in Zweden is het al bij wet erkend als arbeidshandicap en de Europese Commissie heeft in 2009 al een uitspraak gedaan waarin ze landen vraagt EHS officieel te erkennen als arbeidshandicap.

Anno nu:

Geklaag over mijn slechte mobiele bereikbaarheid en lacherig doen over het feit dat we thuis geen wifi hebben is aan de orde van de dag. Bij de scholen van mijn kinderen sta ik in het boekje  ‘gekke ouders’ genoteerd sinds ik heb aangegeven dat de Raad van de Europa adviseert om uit voorzorg wifi en mobiele telefoons uit scholen te weren en dat het uitrollen van een wifi-netwerk in school een maatregel is met een beperkte houdbaarheidsdatum.

Bij mijn eigen gemeente sta ik genoteerd op het lijstje ‘geflipte burgers’ omdat ik meerdere keren heb aangegeven dat zendmasten plaatsen op bejaardentehuizen, pal naast scholen en middenin woonwijken geen verstandige keuze is in het kader van de volksgezondheid. En dat het jongeren leren bewust om te gaan met mobiele telefoons een item is dat ook thuis hoort in het convenant ‘gezonde scholen’.

Als standaard antwoord krijg ik terug dat nog niet bewezen is dat straling schadelijk is. En dat klopt gedeeltelijk: de wetenschap is er inderdaad nog niet over uit. Maar er is zeker niet bewezen dat het NIET schadelijk is en wie enigszins de moeite neemt om zich in deze materie te verdiepen, komt er al snel achter dat er voldoende reden is tot zorg.

Om het je makkelijk te maken hier 2 documenten: een resolutie van de Raad van de Europa uit 2011 http://www.electrohealth.nl/images/govt/Raad_van_Europa_12608_dangers_of_electromagnetic_fields.pdf

en een resolutie van de Europees Parlement uit 2009.

http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2009-0216+0+DOC+XML+V0//NL&language=NL

En natuurlijk, er is op dit moment een overkill aan informatie over wat er allemaal mogelijk schadelijk is, waar we kanker van kunnen krijgen, dood aan kunnen gaan etc. En het is ook logisch dat mensen daar moe van worden en zich afsluiten en zeggen ‘ach, ik moet toch érgens dood aan gaan’.

Over 20 jaar herblog ik dit blog

En deze afwachtende, ontkennende houding mogen alle mensen van mij hebben. Maar ik wil ook wel eens een keer het genoegen hebben van mijn gelijk te krijgen. Gewoon even lekker mijn ego erin gooien en mijzelf op de borst kloppen zo van ‘Ja maar ik heb dat al jarenlang geroepen!”; Ik kijk er nu al naar uit…;-)  Van alle andere zaken heb ik nooit kunnen zeggen ‘zie je wel” ; er was tenslotte geen internet waarop ik het vast heb kunnen leggen. But times have changed….Met deze blog leg ik vast wat ik nu voorzie en over 20 jaar herblog ik dit blog. Dus let op mijn woorden: over twintig jaar kan niemand zich voorstellen dat wij nu zo onwetend zijn dat we 24/7 wifi in huis aan hebben staan, onze kleuters met een tablet laten spelen, met een mobiele telefoon onder ons kussen slapen en zendmasten plaatsen in woonwijken, naast scholen en op bejaardentehuizen. Dat is over twintig jaar net zo ‘not done’ als roken in de zwangerschap en met acht bier op achter het stuur zitten nu.

Hebben we dan over 20 jaar geen zendmasten en draadloze dataverbinding meer? Jawel, maar we gaan er op een bewuste manier mee om.

Ik ga maar niet vertellen wat mij tegenwoordig nog meer bezig houdt want ik weet zeker dat het busje komt voorrijden om mij af te voeren naar de dichtstbijzijnde psychiatrische kliniek. Om mij over een jaar of 20 weer vrij te laten, met een excuusbrief en een onkostenvergoeding voor de geleden schade.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

7 gedachten over ““Busje komt zo”: over de relativiteit van de waarheid en waarom ik dit blog over 20 jaar herblog”

  1. Ongelofelijk Judith, dit is een stuk wat ik geschreven zou kunnen hebben. We hebben zelfs dezelfde voornaam, het enige verschil is dat mijn moeder niet rookte hahaha! Wat een gevecht om ons te beschermen tegen de steeds toenemende hoeveelheid straling. Ik blijf je volgen, je bent een oude ziel….wat een wijsheid als ik zo jouw blogs lees. Ga zo door!

  2. Wat een prettige blogs schrijf je, ik herken me erin,zij het met andere “meningen” (waar ik me niet teveel aan vast wil klampen,op moment dat ik me er afgeserveerd mee voel)

    Tot op de dag van vandaag ben ik (helaas nog steeds) iemand,die zich zo murw “weggezet” voelt door de maatschappij, dat ik me ook niet meer “geinspireerd/gemoriveerd voel..om er nog maar “iets” mee te maken te willen hebben…de Behoefte om me (ergens) in te profileren (hetzij met een blog) heb ik helaas dus niet. (ik heb nl wel een stempel op mijn voorhoofd laten zetten ooit,en zit 15 jaar na dato nog steeds thuis te kniezen, waarom ik maar “niet meekom” met het Gros Schapen,en waarom ik niet de Kracht heb leren kweken,om me desnoods op Alternatieve Wijze te Leven temidden van het Gepeupel…(mede denk ik, omdat het me niet meer boeit, of ik nog “gezien,gehoord,geloofd,geaccepteerd” mag worden)

    ….Ik ben helaas inmiddels zo “teleurgesteld” in mezelf (en het schaapgezelschap om me heen)…dat het mij in een staat van passiviteit en doelloosheid heeft doen afzinken…

    Wat een verademing om dan jouw blogjes tegen te komen! (al hoef,doe of wil ik er perse “niks” mee. De ervaring..dat het me ergens wat (ander) “Licht” biedt on Matters of Life…is in deze al voldoende voor me.

    Keep up the Good Work! (hopelijk ben ik in de gelegenheid je blogje over 20 nog te kunnen lezen…(als ik al niet van mijn inkomen ben beroofd, uit huis ben gehaald, op straat ben beland of in een “Opvanghuis voor Onaangepaste Vrouwmensen” ben gedrukt…;-)

    Succes met de Blog..ik ben blij dat ik het (toevallig) tegen ben gekomen.

  3. Hoi, Judith

    Ik heb je verhaal met verbazing gelezen, wist niet dat èèn mens ziceel ellende icer zich af kon roepen. Ik zal niet ontkennen dat je klachten stuk voor stuk misschien wel hout snijden maar dat je als èèn persoon aan ál deze kwalen lijdt lijkt me procentsgewijs gewoon onmogelijk… Als ik eerlijk ben zie ik jou ook als iemand die werkelijk, tot tl-licht toe, zout strooit op elke slak en om aandacht schreeuwt. Ik hoop dat ik ongelijk heb en wens dat je de komende 20 jaar uberhaubt overleefd om deze blog te re-posten….
    Enjoy life en nogmaals, ik hóóp dat ik ongelijk héb !

  4. Is mijn reactie ( die je zelf oproept ) verwijderd ?
    Dan ben je buiten alles ook nog eens allergisch voor kritiek …. en dat is m.i. wel het ergste wat je kunt mankeren ….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s