Levenspijn

Als je stopt je zintuigen te prikkelen met mooie, fijne en heerlijke dingen. Zoals mooie muziek, lekker eten, leuke films, vakanties, lippen die je lichaam beroeren en beminnen….

Als je stopt jezelf te omringen met mensen om je gevoel van eenzaamheid te verlichten en je verhaal kwijt te kunnen……

Als je stopt met het zoeken van avontuur en spanning om jezelf te bevrijden van een gevoel van leegte, sleur en saaiheid…..

Als je stopt met analyseren, redeneren, discussiëren, evalueren en het verzamelen van nóg meer informatie omdat het je een gevoel van controle en veiligheid geeft….

Als je stopt met positief herkaderen, met alle problemen omzetten in uitdagingen en overal het positieve in te zien, zelfs in het grootste leed….

Als je stopt met interpreteren en het geven van betekenis om een plek te geven aan wat pijnlijk of niet te begrijpen is. En om jezelf een bevredigend antwoord te geven op de vraag waarom je hier bent en wat de zin van gebeurtenissen is….

Als je stopt met  je geest afleiden door te verdwijnen in een mooi boek, een ontroerende film, een spannende game of een andere activiteit die je geheel in beslag neemt….

Als je stopt met projecteren, vergelden en anderen of situaties de schuld te geven van wat mis gaat of anders had moeten zijn in je leven. Zodat je je eigen aandeel niet onder ogen hoeft te zien en geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen voor je eigen gevoelens, gedachten en daden…..

Als je stopt met afleiden, ontkennen, verdoven, rationaliseren, verdringen, toedekken en ontlopen en gaat ‘zijn’ met ‘dat wat is’, ontdek je dat pijn als een grondtoon op de achtergrond aanwezig is in het leven.

Onder de laag van activiteiten, woorden, gedachten en gevoelens zit een onderstroom van pijn en die pijn is intens, grof, scherp en rauw.

Alsof iemand continu met de nagels over het schoolbord krast. Het heeft de geur van rottend vlees en de aanblik van een uit elkaar gespatte duif op het wegdek.

Deze pijn is de rauwe pijn van het leven zelf. Van het leven dat geeft en neemt, schept en weer vernietigt, komt en weer gaat.

Als dingen goed gaan, in ontwikkeling zijn en je vervullen, is het wachten op de tegenbeweging van de neergang en achteruitgang.

Hoe meer liefde je ontvangt, hoe krampachtiger je kan worden uit angst het weer kwijt te raken of het met minder te moeten doen.

Als het fijn en gezellig samen is kun je het afscheid en de eenzaamheid vrezen. Als het leven spannend en opwindend is weet je dat om de hoek de sleur en de saaiheid al op je wachten.

De vloed wordt tenslotte altijd gevolgd door de beweging van terugtrekking en vermindering: de eb.

Mooie momenten gaan weer voorbij en dat wat ons lief is kunnen we niet voor eeuwig bij ons houden of bezitten. Dat is de rauwe pijn van het leven zelf. Van ‘dat wat is’.

De rauwe pijn van het leven zelf wordt vergezeld door de stekende pijn van een gehavend hart. De pijn van teleurstelling, afwijzing, eenzaamheid, niet gezien worden, niet gekregen hebben wat je nodig had. Aan liefde, waardering, koestering, ruimte, erkenning en aandacht. Doordat je ouders óók een gehavend hart hadden.

Dit gehavend hart wordt van generatie op generatie  doorgegeven. Daarom is het hart van de meeste mensen als een gebroken spiegel die het licht gebroken weerkaatst en verwrongen vormen laat zien. Door de bril van het gehavend hart is het haast onmogelijk helder waar te nemen.

Je bent altijd te veel of juist te weinig en te min. Er is altijd een gebrek, een dreiging, een ‘ja maar’, of iets dat niet klopt. En als reactie daarop is er een terughouden, een rekening houden met iets dat mis kan gaan. Een bij voorbaat beschermen en/of uitsluiten. Zijn er reserves en is er een overactief zintuig voor onraad.

En zo reproduceert het gehavend hart haar pijn en blijft het hart gehavend.

Hoe meer ruis je produceert in je leven door gedachten, zintuiglijke prikkelingen en activiteiten, hoe minder je present hoeft te zijn met de pijn die altijd als een grondtoon op de achtergrond aanwezig is.

Je kan de illusie hebben dat je macht, invloed en controle kan hebben over het leven. Dat het fijne, mooie, waardevolle en liefdevolle in je leven te conserveren, in te vriezen en vast te houden is. Zodat je het bij je kan houden, precies zoals het is op het hoogtepunt van de ervaring .

Maar niets, helemaal niets is bestand tegen de stroom van het leven. De gevende en nemende stroom van het leven.

Hoe meer je je van deze stroom afkeert en je ertegen verzet, hoe meer je je gehavend hart probeert te beschermen, hoe harder de pijn je op een onverwachts moment inhaalt en je confronteert met dat wat is: pijn. Rauwe pijn, intense pijn, scherpe pijn, indringende pijn: al naar gelang de vorm waarin zij verschijnt.

Pijn is inherent aan het leven. Verwachten dat het leven zonder pijn zal zijn is als verwachten dat water niet nat zal zijn.

Pijn…… je zal er mee moeten leren zijn. Hoe meer je er mee kan zijn, hoe vrijer je bent.

Hoe minder energie je kwijtraakt aan verdoven, ontkennen, ontlopen, rationaliseren, beschermen, repareren, verdedigen, krampachtig vasthouden, verlichten en jezelf te vullen met alles wat je aandacht van de pijn afleidt, hoe meer je lichaam en geest zich kunnen ontspannen. Hoe meer innerlijke rust je hebt en je vrede kunt hebben met het leven zoals het is. Zélfs als het niet is wat je gehoopt, gewild, gedroomd of verdient had.

Door te zijn met ‘dat wat is’ zal je zoveel energie over houden dat je in staat bent krachtig neer te zetten in de wereld wat je neer wilt zetten, om de wereld te verrijken en er een bijdrage aan te leveren. Je zal kunnen zijn wie je authentiek bent, zonder maskers, zonder verdedigingsmechanismes, zonder iets wat je aandacht weghaalt uit het hier en nu.

Pas dan kun je jezelf geven en delen en kun je echt in verbinding zijn met andere mensen.

Pas dan kun je adequaat reageren op de behoeften en noden van andere mensen, de wereld en het leven.

En kun je aanwezig zijn in de pijn zonder dat er lijden is.

En als de vrees voor pijn verdwenen is ben je VRIJ…

Judith Jobse

Advertenties

4 gedachten over “Levenspijn”

  1. Hoi Hans, bedankt voor je feedback. ik sluit mij daar helemaal bij aan.

    Als pijn doorleeft en doorvoelt is, zal ze minder intens zijn. Ze zal niet verdwijnen, alhoewel dat misschien soms ook kan gebeuren is mijn ervaring. Maar dat is niet wat er in het stukje staat. Er staat dat de pijn minder intens aanwezig kan zijn zonder dat er lijden is. Dus is volgens mij wat jij ook zegt.

  2. De pijn van het leven hoefde er niet te zijn.
    De redenen waarom ouders voor kinderen kiezen zijn in de eerste plaats egoïstisch georiënteerd, zij hebben immers zin in een lief kindje om te knuffelen, zij willen iemand die er later op hun oude dag zal zijn om voor hen te zorgen.
    Niemand vraagt aan de aanstaande geborene of hij/zij wel zo graag geboren zou worden, er wordt gepaard en de biochemie zorgt er voor dat je negen maand later op deze wereld geboren wordt.

    Elke baby verlaat op een bepaald moment met afschuw de zorgeloze baarmoederlijk cocon en wordt tegen wil en dank ter wereld geworpen.
    Elk levend wezen gaat evenwel ook met de grootst mogelijke aversie heen eenmaal het moment daarvoor is aangebroken.
    We worden geboren en sterven dus tegen onze zin.

    Onze ouders zijn de scherprechters die ons blijkbaar onwetend maar onvermijdelijk tot der dood veroordelen.
    Hoe zinvoller, hoe gelukkiger, hoe volmaakter ons leven is, hoe erger we ons stervensmoment tegemoet zien.
    Het mag in de verwachting liggen dat geen enkel kind dat aan zijn liefhebbende ouders zal zeggen, het is immers het grootste en laatste echte taboe. Velen die het mensbeeld aanschouwen bedenken ongetwijfeld ook dat ze daar liever geen deel van hadden uitgemaakt als ze ooit maar de keuze hadden gehad.

    Kinderen op de wereld zetten is een daad van zelfzucht en eigenbelang van de kant van de ouders waarbij men er op gokt dat de nieuw verwekte mens in alle opzichten perfect zal zijn.
    Wie van plan is kinderen te nemen zou dit alles wel eens mogen bedenken alvorens er aan te beginnen, beter is het om in dat geval geen extra nieuwe kinderen te laten geboren worden maar een adoptiekindje een goede opvoeding te schenken.

    Mensen zijn bewuste wezens die kunnen voorzien en beseffen dat ze eindig zijn, zij zijn daarmee de enige levensvorm op aarde die daartoe in staat is.
    Bij het denken alleen al over ons definitieve einde -dat dan nog dikwijls met veel lijden, verdriet en afzien gepaard gaat- van onszelf of een dierbare lopen de angstrillingen over ons heen.
    Met het sterven sterft ook ons menselijk bewustzijn. Aan alles wat daarna op deze wereld zal gebeuren zal de afgestorvene geen deel meer hebben. Je moet alles en iedereen aan zijn lot overlaten.

    De meest zorgeloze uren zijn die dewelke je lekker slapend doorbrengt in een warm zacht bed – onbewust van alle gebeurtenissen ter wereld. Het ontwaken in de tijdelijke wachtkamer voor de dood dat het leven uiteindelijk is, is daarbij telkens een ontnuchterend moment.
    Het niet geboren worden is een toestand die vergelijkbaar is met die onbewuste zorgeloze conditie die we in een diepe slaap meemaken. Heerlijk…

    Leven is kort proeven van alle emoties, gewaarwordingen, sensaties, en dies meer die alleen de levenden kunnen ervaren en die dan allemaal tezamen met je herinneringen, verwezenlijkingen en ideeën eigen aan het mens zijn moet afgeven – onverbiddelijk, er rest niets meer van het bewuste wezen dat je ooit was. De gruwelijke zinloosheid van dit macabere gebeuren is de ultieme wreedheid. Het is zo wreed omdat de mens weet en begrijpt wat de dood is en hoe onontkoombaar hij op ons afkomt.
    Het ultieme vergiftigde cadeau als het ware – hier, ik schenk je het leven , om als je het dan eenmaal hebt te moeten vaststellen dat het maar een vreselijke grap betreft. Het gegevene wordt je genadeloos terug ontstolen.
    De enige troost is de eerlijkheid ervan – geen mens ter wereld die er kan aan ontsnappen. Voor de dood bestaan er geen klassenverschillen, de dood is niet omkoopbaar.

    Het zou aangewezen zijn dat gezinsplanners beginnen te beseffen dat niet iedereen zo happy is met dit tijdelijk leven dat je ongevraagd toebedeeld wordt.
    De jonge leeftijd van de meeste ouders kan eventueel aangevoerd worden als excuus. Jongelingen worden in de mensmaatschappij zoveel mogelijk afgeschermd van de lelijkheid van de dood.
    Op het moment dat ze zelf stervelingen beginnen te verwekken kunnen ze dus onmogelijk beseffen wat ze aanrichten. De daaropvolgende vertedering die peuters en kleuters opwekken maakt hen blind voor de afschuwelijke gevolgen van hun ondoordachte daden.

    Verwek geen stervelingen meer… iedere geboorte wordt uiteindelijk tenietgedaan door de dood.
    Geboortes zijn de brenger van toekomstige smart en noodlot, men camoufleert ze met feestgedruis en leut. Het eindstation van iedere geboorte is desillusie en kwellende machteloosheid. Daarbij is de menselijke soort de gevaarlijkste parasiet voor de rest van het leven op de blauwe planeet…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s